Στην ευρωπαϊκή δημόσια ζωή λαμβάνουν εκ παραλλήλου χώρα δύο διαδικασίες. Οι Ευρωπαίοι Μουσουλμάνοι έχουν το δικαίωμα να διατηρήσουν τον συνήθη από τη γέννησή τους τρόπο ζωής και ύπαρξης, που βασίζεται στις θρησκευτικές παραδόσεις. Οι Ευρωπαίοι Χριστιανοί (ή έστω και εκείνοι οι Ευρωπαίοι που διαμόρφωσαν τον τύπο συμπεριφοράς τους με βάση το χριστιανικό πρότυπο) στερούνται αυτό το προνόμιο.

Σύμφωνα με τους απολογητές της ενεργού μεταναστευτικής πολιτικής, οι μετανάστες διευρύνουν τη φορολογική βάση και συμβάλλουν στην αντιστάθμιση των κοινωνικών δαπανών που σχετίζονται με τη συντήρηση των ηλικιωμένων. Είναι τόσο εργαζόμενοι όσο και καταναλωτές: καλύπτοντας θέσεις εργασίας, αυξάνουν συγχρόνως και την καταναλωτική ζήτηση. Αυτό οδηγεί σε αύξηση της απασχόλησης. Οι ίδιοι οι μετανάστες ανοίγουν νέες επιχειρήσεις και συνδέονται ευθέως με τη δημιουργία θέσεων εργασίας. Με λίγα λόγια, συνιστούν μάλλον όφελος για την οικονομία της ΕΕ.

Κατά την ευρωπαϊκή κυρίαρχη και κατεστημένη αντίληψη, οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο υιοθετούν με μεγάλη προθυμία τις δυτικές αξίες, τους θεσμούς και τον πολιτισμό, επειδή αυτά ενσαρκώνουν τον πιο φωτισμένο, πιο φιλελεύθερο, πιο ορθολογικό και πιο πολιτισμένο τρόπο σκέψης της ανθρωπότητας. Αυτή η πίστη στην οικουμενικότητα του δυτικού πολιτισμού έχει καταστεί το πιο μεγαλειώδες ατόπημα των δημιουργών της νέας Ευρώπης.

Όπως αποδείχθηκε, η κοσμική ηθική της Ευρώπης έχει τα γεωγραφικά της όρια. Και εκείνοι που η Ευρώπη προσκάλεσε για να στηρίξουν την οικονομία της, δεν είναι διατεθειμένοι να την ασπαστούν. Έχουν τη δική τους γνώμη για το τί είναι καλό και τί είναι κακό. Ο λόγος στον πολιτικό αναλυτή Ολέγκ Ματβέιτσεφ:

- Μία από τις βασικές επιταγές της ηθικής αυτής συνίσταται στο ότι μπορούμε να κάνουμε οτιδήποτε, αλλά σε σχέση με τον ίδιο τον εαυτό μας: τατουάζ, αυτοκτονία, αλλαγή φύλου, φυλής, πατρίδας. Το βασικό είναι να μην προκαλείται βλάβη σε κάποιο άλλο πρόσωπο. Αλλά ο κανόνας αυτός στηρίζεται στην ψευδαίσθηση ότι υπάρχει «εγώ» και «εσύ» . Στην πραγματικότητα, ένα κομμάτι του καθενός από εμάς υπάρχει και στον καθένα από αυτούς που μας περιβάλλουν. Ως εκ τούτου, προκύπτουν συγκρούσεις όταν ένα άτομο κάνει κάτι στον εαυτό του ( για παράδειγμα, ζωγραφίζει ένα σταυρό στο μέτωπο του) και ο άλλος δηλώνει ότι ο σταυρός προσβάλλει το θρησκευτικό του αίσθημα. Και όσο εντονότερα επιβάλλεται σε μια κοινωνία η πολιτική ορθότητα, τόσο περισσότερο συγκρουσιακή γίνεται η κοινωνία αυτή.

Οι Ευρωπαίοι καταβάλλουν τεράστια προσπάθεια για να δημιουργήσουν έναν κόσμο πολλαπλών πολιτισμών, με άλλα λόγια έναν κόσμο που δεν ανήκει σε κανέναν πολιτισμό. Όμως, η ιστορική εμπειρία και η κοινή λογική μάς διδάσκουν ότι χωρίς ισχυρό θεμέλιο κανένα σπίτι δεν μπορεί να αντέξει την πίεση του εξωτερικού περιβάλλοντος.

*Η άποψη της σύνταξης μπορεί να μη συμπίπτει με την άποψη του/της αρθρογράφου