Στην αρχή της τρέχουσας εβδομάδας έγινε γνωστή μια παραβίαση του δικτυακού τόπου του σώματος των Πεζοναυτών, που πραγματοποιήθηκε από χάκερς του «Συριακού Ηλεκτρονικού Στρατού». Ονομάζοντας τους αμερικανούς στρατιωτικούς «αδέλφια», οι Σύριοι τους κάλεσαν να παρακούσουν τις διαταγές της διοίκησης.

Παραφράζοντας κάπως την παλιά αμερικάνικη παροιμία, μπορούμε να πούμε, ότι «Ο Θεός έκανε τους ανθρώπους και ο υπολογιστής τούς έκανε ίσους». Είναι πιθανό, ότι αυτό ακριβώς είχαν στο νου τους οι συριακές αρχές, όταν απειλούσαν τους αμερικανούς με ασύμμετρα μέτρα, σε ενδεχόμενη έναρξη της εισβολής.

Ο κόσμος έχει εισέλθει σε μια εποχή, αν όχι κυβερνοπολέμων, έστω κυβερνοεπιθέσεων. Εμπιστευόμαστε στον ηλεκτρονικό εγκέφαλο τον έλεγχο της πίεσης στους πετρελαιαγωγούς, τη λειτουργία ενεργειακών συστημάτων, την εναέρια κυκλοφορία, τη λειτουργία των νοσοκομείων και των υπηρεσιών έκτακτης ανάγκης. Ωστόσο, όσο μεγαλύτερη αυτονομία επιδεικνύουν τα συστήματα διαχείρισης, τόσο περισσότερο αυξάνεται η πιθανότητα μιας κρίσιμης κατάρρευσης – σχολιάζει ο πολιτικός αναλυτής Ολέγκ Ντεμίντοφ:

Χρόνο με το χρόνο, αυξάνεται η εξάρτηση της υποδομής των βιομηχανικά αναπτυγμένων χωρών από τις υπολογιστικές τεχνολογίες: μετάβαση σε ψηφιακά συστήματα διαχείρισης υδροηλεκτρικών σταθμών, πυρηνικών σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργεια, λογιστικών συστημάτων στην αυτοκινητοβιομηχανία, στις σιδηροδρομικές και αεροπορικές συγκοινωνίες. Εκεί που υπάρχουν υπολογιστές ελλοχεύει και η απειλή βλάβης, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε τεχνολογική καταστροφή.

Στο σύγχρονο κόσμο, το φοβερότερο όπλο είναι ένας φορητός υπολογιστής στα χέρια ενός επαγγελματία χάκερ. Για την αποτροπή της επικινδυνότητας στον κυβερνοχώρο, ορισμένα κράτη προτείνουν την αξιοποίηση των ήδη υφισταμένων διεθνών δικαικών κανόνων – αναφέρει ο Ολέγκ Ντεμίντοφ:

Αυτό αφορά τη διαμόρφωση ενός διεθνούς καθεστώτος, που εξασφαλίζει την ασφάλεια στον τομέα των πληροφορικών τεχνολογιών. Με παρόμοια προβλήματα ασχολείται, ειδικότερα, το Κέντρο Κυβερνοπροστασίας του ΝΑΤΟ, στο Τάλιν. Σε περιστατικά συγκρούσεων στον κυβερνοχώρο προβλέπεται η αξιοποίηση του υπάρχοντος εξοπλισμού του διεθνούς δικαίου.

Μια διαφορετική προσέγγιση συνίσταται στο ότι, είναι απαραίτητο να επεξεργαστούμε ειδικές διεθνείς συμβάσεις, ικανές να ρυθμίσουν τη χρήση των τεχνολογιών στον κυβερνοχώρο, μεταξύ των υποκειμένων του διεθνούς δικαίου. Την προσέγγιση αυτή προωθεί δραστήρια η Ρωσία. 'Εχει τα υπέρ και τα κατά της. Αναδεικνύεται ένας πολύ ευγενής και φιλόδοξος στόχος: η εξασφάλιση μιας πλήρους απαγόρευσης της ανάπτυξης και χρησιμοποίησης κυβερνοόπλων. Το μειονέκτημά της είναι ότι δισεκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο έχουν πρόσβαση στις τεχνολογίες του κυβερνοχώρου. Το τζίνι βγήκε απ' το μπουκάλι και το να το βάλουμε ξανά πίσω – αποτελεί δυσεπίλυτο πρόβλημα.

Διατυπώνεται και η άποψη, ότι προστασία κατά των κυβερνοεπιθέσεων θα μπορούσε να αποτελέσει η μετάβαση της κρίσιμης σημασίας υποδομής σε χειροκίνητο χειρισμό. Αυτό θα απαιτήσει αρκετή προσπάθεια, ωστόσο - στην αντίθετη περίπτωση - το κράτος είναι πιθανό να βρεθεί υπό ομηρεία εξαιτίας της ίδιας του της τεχνολογικής υπεροχής. Νά γιατί τα πολυάριθμα σενάρια για ένα «ψηφιακό Περλ Χάρμπορ» τρομάζουν τόσο πολύ τις ΗΠΑ.

 

*Η άποψη της σύνταξης μπορεί να μη συμπίπτει με την άποψη του/της αρθρογράφου.