Ένα από τα μεγαλύτερα αινίγματα του Καλάσνικοφ είναι οι σκληρές διαμάχες σχετικά με το ποιος είναι στην πραγματικότητα ο δημιουργός του θρυλικού αυτομάτου. Αξιόπιστα μπορούμε να πούμε ότι το έργο του οπλουργό επηρεάστηκε από δείγματα κατασκευασμένα από άλλους σχεδιαστές – σοβιετικούς και ξένους. Συγκεκριμένα, από το αμερικανικό τουφέκι Garand χρησιμοποιήθηκε παρόμοιος μηχανισμός κλειδώματος της κάνης. Όμως γενικά ο σχεδιασμός του αυτομάτου Καλάσνικοφ είναι πολύ πρωτότυπος. Σε τελική ανάλυση, οποιαδήποτε μηχανική δημιουργία στηρίζεται σε κάποια υφιστάμενη βάση.

Γι΄αυτό, το ζήτημα της πατρότητας του αυτομάτου Καλάσνικοφ μπορεί να απαντηθεί κατηγορηματικά: το όπλο δημιουργήθηκε από το Μιχαήλ Καλάσνικοφ. Φυσικά, με την υποστήριξη των μηχανικών του Επιστημονικού Ερευνητικού Πεδίου Δοκιμών και Φορητών Όπλων (NIPSMVO) και αργότερα του εργοστασίου Κοβρόφ (σχεδιαστής Ζάιτσεφ). Για χρήση στο στρατό εγκρίθηκε μετά τις τροποποιήσεις και βελτιώσεις η δεύτερη επιλογή του μοντέλου του 1947. Επίσημος δείκτης του έγινε το «7,62 χιλιοστών αυτόματο τυφέκιο Καλάσνικοφ AK» και το «7,62 χιλιοστών αυτόματο τυφέκιο Καλάσνικοφ με αναδιπλούμενο κοντάκι AKS», που προορίζεται για τα αερομεταφερόμενα στρατεύματα. Όμως η τόσο δημοφιλής στον κόσμο ονομασία «AK-47» επίσημα στη Σοβιετική Ένωση δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ.

Η ιστορία των όπλων γνωρίζει πολλά όπλα περισσότερο ή λιγότερο επιτυχών προτύπων. Μερικά από αυτά είναι μεγαλοφυή δημιουργήματα, αλλά κανέναα από αυτά δεν είναι τόσο δημοφιλές όσο το αυτόματο Καλάσνικοφ . Φυσικά, η βιομηχανική δύναμη της Σοβιετικής Ένωσης και αργότερα οι μαζικές κινεζικές εξαγωγές, εξασφάλισαν την ευρύτατη διάδοση του AK, όμως για τη «θρυλικότητα» αυτό προφανώς δεν είναι αρκετό.

Ο κύριος λόγος της παγκόσμιας αναγνώρισης του αυτομάτου Καλάσνικοφ συνίσταται στον εξαιρετικά επιτυχή συνδυασμό μιας σειράς βασικών χαρακτηριστικών:

- Της απλότητας και μη απαιτητικότητας του σχεδιασμού του όπλου, που εξασφαλίζει την αναπαραγωγή του σε χώρες με υποανάπτυκτη βιομηχανία,

- Της ευχρηστίας του, που εξασφαλίζει τη μάθηση του χειρισμού του όπλου από στρατιωτικό προσωπικό με χαμηλό επίπεδο κατάρτισης και από μη στρατιωτικά πρόσωπα,

- Της θεμελιώδους σχεδιαστικής αξιοπιστίας του, η οποία μειώνει τον κίνδυνο πρόκλησης βλάβης σε περίπτωση λανθασμένου χειρισμού και ανεπαρκούς φροντίδας, καθώς επίσης εξασφαλίζει τη μακροζωία της χρήσης του.

 

* Οι απόψεις της Σύνταξης μπορεί να μη συμπίπτουν με τις απόψεις του/της αρθρογράφου.