Για τις αρχές του 2014 στο Κογκρέσο των ΗΠΑ έχουν προγραμματιστεί οι ακροάσεις για τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στις 6 Αυγούστου του 2011 στο Αφγανιστάν. Τότε οι Ταλιμπάν κατέρριψαν το μεταγωγικό ελικόπτερο των ΗΠΑ CH- 7D Chinook. Σκοτώθηκαν και οι 38 επβαίνοντες του. Το γεγονός αυτό στάθηκε τόσο η «χειρότερη μέρα του πολέμου» των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν όσο και η μεγαλύτερη απώλεια των Ειδικών Δυνάμεων των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια των 25 χρόνων της ύπαρξής τους. Η τραγωδία δεν θα συνέβαινε αν δεν ίσχυαν οι γνωστοί Κανόνες Εμπλοκής ή χρήσης όπλων (ROE). Οι κανόνες αυτοί δεν επιτρέπουν στις δυνάμεις να ανοίξουν πυρ κατά του εχθρού, χωρίς την επιβεβαίωση ότι είναι οπλισμένος και αποτελεί αναμφισβήτητη απειλή. Στη δοσμένη περίπτωση είχε διαταχθεί το πιάσιμο των υποχωρούμενων Ταλιμπάν και όχι της εξολόθρευσής τους.

Βέβαια, οι κανόνες αυτοί θεωρητικά καλούνται να ελαχιστοποιούν τις απώλειες αμάχων και να τους προσελκύουν στην πλευρά των διεθνών δυνάμεων. Πολλές ευρωπαϊκές χώρες γενικά αρνούνται να παραδεχτούν ότι στέλνουν τους στρατιώτες τους στον πόλεμο, ανακηρύσσοντάς τους ειρηνοποιούς και απαγορεύοντας σ΄αυτούς οποιαδήποτε πρωτοβουλία στις μάχες, ενώ στην πράξη οι κανόνες αυτοί μόνο περιορίζουν την αποτελεσματικότητα των επιχειρήσεων των στρατευμάτων. Πόσες κατηγορίες ακούστηκαν σε βάρος των γερμανικών, ιταλικών και άλλων στρατευμάτων για την «παθητικότητά τους»; Μα τι μπορούσαν να κάνουν όταν για τη συμμετοχή τους στις ένοπλες επιχειρήσεις απαιτούνταν μακρόχρονοι συντονισμοί στα ευρωπαϊκά Επιτελεία και τα Κοινοβούλια;

Για τους Κανόνες Εμπλοκής ROE γνωρίζουν σε όλα τα «καυτά σημεία», όπου δρουν οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ. Στο Μάλι και την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία οι αυτονομιστές κατά τη μετακίνησή τους βγάζουν τα όπλα από τα οχήματά τους και οι πυροβολιτές των γαλλικών ελικοπτέρων δεν έχουν το δικαίωμα να ανοίξουν πυρ εναντίον τους. Στη Σομαλία κατά τη διάρκεια της επιχείρησης SEAL ο αρχηγός των επαναστατημένων μάζεψε γύρω του γυναίκες και παιδιά με αποτέλεσμα να ακυρωθεί η διαταγή σύλληψής του.

Εξάλλου, ο εχθρός διεξάγει εντελώς διαφορετικό πόλεμο. Ο αριθμός των θυμάτων μεταξύ του άμαχου πληθυσμού από τις τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον των στρατιωτικών και πολιτικών στόχων στο Αφγανιστάν, την Υεμένη, το Ιράκ και άλλες χώρες εκτιμάται σε χιλιάδες. Παρόλα αυτά οι πολιτικοί δεν αλλάζουν τους κανόνες του παιχνιδιού. Ελπίζουν ότι ο πληθυσμός του Αφγανιστάν θα πάψει να υποστηρίζει τους Ταλιμπάν όταν χιλιάδες άνδρες της διεθνούς δύναμης συνδρομής θα κατεβούν από τα τεθωρακισμένα οχήματά τους και θα πάνε με τα πόδια να αποκαταστήσουν καλές σχέσεις με τους ντόπιους κατοίκους. Το κύριο αποτέλεσμα είναι η απότομη αύξηση του αριθμού σοβαρότερων τραυματισμών και απωλειών των συμμαχικών δυνάμεων από τις εκρήξεις των εκρηκτικών μηχανισμών.

Ακόμα την άνοιξη του 2012 ο Κίμπερλι Ντβόρακ έγραψε στο Examiner του: «Η εμπειρία των προηγούμενων αντιανταρτικών πολέμων στο Βιετνάμ και στο Ιράκ έδειξε σαφώς στους Αμερικανούς ότι, σε περίπτωση προσέλκυσης κάποιας τρίτης εξωτερικής δύναμης (ΗΠΑ και ΝΑΤΟ) η στρατηγική της «κατάκτησης των καρδιών και των μυαλών» του τοπικού πληθυσμού καθιστά αδύνατη τη νίκη. Όταν ο ντόπιος πληθυσμός μισά τη δική του κυβέρνηση, μετατοπίζει τη δυσαρέσκειά του και στους κατακτητές, γεγονός που αποκλείει οποιαδήποτε ευκαιρία για νίκη». Έτσι, λοιπόν, οι προσπάθειες μετατροπής των στρατιωτών σε ιεραποστόλους πραγματικά δεν είναι ο καλύτερος τρόπος διεξαγωγής πολέμων, που προς το παρόν αρχίζουν παραδοσιακά με τα χτυπήματα των Τόμαχοκ.

 

* Η άποψη της Σύνταξης μπορεί να μη συμπίπτει με την άποψη του/της αρθρογράφου.