Όπως ισχυρίζεται ο γνωστός ρώσος ειδικός στις ανατολικές σπουδές, καθηγητής του Κρατικού Ινστιτούτου Διεθνούς Δικαίου της Μόσχας, Ντμίτρι Στρελτσόφ, η έγκριση αυτών των κειμένων ήταν τμήμα της συνεπούς στρατηγικής, η οποία ήταν προσανατολισμένη στην πιο ενεργή υπεράσπιση των γεωπολιτικών συμφερόντων της Ιαπωνίας στην περιοχή:

Αυτό ξεκίνησε με την ανάληψη της εξουσίας από την κυβέρνηση του Άμπε στα τέλη του προηγούμενου χρόνου, αλλά, νομίζω, το καλοκαίρι ή το φθινόπωρο φέτος περάσαμε το σημείο μη επιστροφής: ο στρατιωτικός παράγοντας στην πολιτική ασφάλειας της Ιαπωνίας άρχισε φανερά να υπερτερεί έναντι των άλλων παραγόντων. Αυτό αφορά και την πολιτική δραστηριοποίησης της στρατιωτικής οικοδόμησης, ειδικότερα σε ό,τι αφορά το Πολεμικό Ναυτικό. Είναι σημαντικό επίσης και το γεγονός ότι οι ιάπωνες πέρασαν στη δημιουργία πυραυλικού δυναμικού, προσανατολισμένου στη σύγκρουση γύρω από τα νησιά Σενκάκου. Όλα αυτά είναι πολύ σοβαρές σε τεχνικό και στρατιωτικό επίπεδο αποφάσεις, οι οποίες επηρεάζουν και την πολιτική. Σε ποιο βαθμό είναι θεμελιωμένες, είναι δύσκολο να το πούμε, αλλά η κοινή τους λογική είναι η αποτροπή της Κίνας. Το 2013 το Τόκιο μονοσήμαντα άφησε να εννοηθεί ότι θα λάβει οποιαδήποτε μέτρα απαιτηθεί, όσο σκληρά κι αν είναι, μέχρι τη στρατιωτική απάντηση σε περίπτωση απόβασης των κινέζων στα Σενκάκου.

Ο Στρελτσόφ πιστεύει ότι οι πλευρές έχουν οξύνει πολύ τις μεταξύ τους σχέσεις. Στο μεταξύ, ούτε οι ιάπωνες, ούτε οι κινέζοι δεν ενδιαφέρονται να φτάσουν τα πράγματα στην ανοιχτή πολεμική αντιπαράθεση. Είναι προφανές ότι οι διπλωμάτες θα αναζητήσουν διέξοδο από αυτή την κατάσταση μέσω του παρασκηνιακού διαλόγου και την υπογραφή άτυπων συμφωνιών, για να μην επιτραπεί η κλιμάκωση της σημερινής αντιπαράθεσης και φτάσει στο επίπεδο της ανοιχτής στρατιωτικής σύγκρουσης.

Οικοδομώντας τις σχέσεις με την Κίνα, οι ιάπωνες πολιτικοί και διπλωμάτες θα πρέπει οπωσδήποτε να λάβουν υπόψη τους την κατάσταση σε αυτή τη χώρα, σημειώνει ο ρώσος σινολόγος Βλαντίμιρ Κορσούν:

Σήμερα στο διαδίκτυο και τον κίτρινο Τύπο της Κίνας διεξάγεται μια έντονη συζήτηση για τη διεύρυνση του ζωτικού χώρου, για την ενοχή της Δύσης έναντι της Κίνας και για το χρέος της Κίνας να ασχοληθεί με την δίκαιη κατανομή των παγκόσμιων πόρων. Παρόμοιες δηλώσεις κάνουν και διάφοροι σοβαροί συγγραφείς. Το μεγαλύτερο μέρος των έντονων εκφράσεων αφορά και την Ιαπωνία. Το θέμα είναι ότι το πολιτικό κεφάλαιο του νέου κινέζου ηγέτης Σι Τσινπίν είναι το κινεζικό όνειρο. Για την υλοποίησή του είναι αναγκαία η συσπείρωση του έθνους υπό το σύνθημα του εθνικισμού. Για να γίνει αυτό είναι απαραίτητη η παρουσία ενός ορατού εξωτερικού εχθρού. Για το ρόλο αυτό επιλέχθηκε η Ιαπωνία. Και όχι μόνο λόγω των νησιών Σενκάκου. Σήμερα ασκείται κριτική στην Ιαπωνία όχι μόνο για τη συμπεριφορά της στα εξωτερικά θέματα, για την επιδίωξη της να αναθεωρήσει το Σύνταγμα ή τη στρατηγική άμυνας και να αποκτήσει το δικαίωμα για συλλογική άμυνα. Η κριτική αυτή αφορά και ζητήματα της εσωτερικής πολιτικής της Ιαπωνίας. Για παράδειγμα, στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας κυκλοφόρησε το βιβλίο «Ποιος ελέγχει την Ιαπωνία», η οποία σήμερα στην ερμηνεία του Σινχούα αναφέρεται σε όλες τις εφημερίδες. Σε αυτό το κείμενο εξηγούν στον κινέζο αναγνώστη ότι το καθεστώς της Ιαπωνίας είναι ασταθές, έχει στοιχεία φεουδαρχικά. Σε ορισμένα επίπεδο η Ιαπωνία δεν είναι πολύ μακριά από τη Βόρεια Κορέα, γιατί την ελέγχουν 5 οικογένειες, υπάρχει ο θεσμός του αιώνιου βουλευτή, η πλειοψηφία των αξιωματούχων είναι απόφοιτοι ενός μόνο πανεπιστημίου του Τοντάγια και υπάρχει ένας τεράστιος αριθμός δυναστειών.

Αυτή η χειραγώγηση της κοινής γνώμης στην Κίνα δίνει κιόλας τους πρώτους της καρπούς, λέει ο Κορσούν. Αν επισκεφτεί κάποιος το δημοφιλές εστιατόριο «Μαο Τσε Τουνγκ» στο ανατολικό Πεκίνο, μπορεί να δει πως μετά από μισή ώρα οινοποσίας και αφού δουν κάποιο αντιαπωνικό πρόγραμμα, γλυκύτατοι, μορφωμένοι, καλλιεργημένοι κινέζοι πετάγονται από τα τραπέζια τους και φωνάζουν «Βομβαρδίστε το Τόκιο» και «Βαράτε τους ιάπωνες!».

Δυστυχώς, συνεχίζει ο Καρσούν, η Ιαπωνία συχνά δίνει αφορμές για την υποδαύλιση των αντιιαπωνικών διαθέσεων στην Κίνα. Συγκεκριμένα, αναφέρει ο ειδικός, ήταν εξαιρετικά ατυχής η επιλογή της στιγμής για την εθνικοποίηση των νησιών Σενκάκου. Στην Ιαπωνία, όμως, δεν το πιστεύουν αυτό.

 

*Οι απόψεις της Σύνταξης μπορεί να μη συμπίπτουν με τις απόψεις του/της συντάκτη.