Στα τέλη Νοεμβρίου ολοκληρώθηκε η 55η Μπιενάλε της Βενετίας, μια μεγάλη έκθεση, η οποία διήρκησε σχεδόν έξι μήνες. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τη Μπιενάλε επισκέφθηκαν πάνω από 472 χιλιάδες άτομα.

Στη Βενετία την Ελλάδα εκπροσωπούσε το έργο «Ιστορία Μηδέν» του Στέφανου Τσιβόπολου. Είναι μια ταινία η οποία αποτελείται από τρία μέρη, γύρω από την έννοια του ρόλου του χρήματος στη διαμόρφωση των ανθρώπινων σχέσεων. Ο Στέφανος Τσιβόπουλος μελετά τις διαφορετικές αντιλήψεις των ανθρώπων ως προς τα ίδια θέματα.

Στο κάθε μέρος υπάρχει ο δικός του πρωταγωνιστής: είναι μία ηλικιωμένη γυναίκα, κάτοχος μιας πολυτελούς συλλογής, η οποία βαριέται ανάμεσα στους θησαυρούς της. Βρίσκει μια πρωτότυπη και σοκαριστική διέξοδο από τη θλιβερή της μοναξιά, φτιάχνοντας λουλούδια από χαρτονομίσματα αξίας 100, 200 και 500 ευρώ. Τα δημιουργήματά της βρίσκονται στα σκουπίδια όπου θα τα βρει ένας μαύρος ρακοσυλλέκτης μετάλλων, ο οποίος περιπλανιέται στην Αθήνα με το καρότσι του γεμάτο από διάφορα σκουπίδια. Ενθουσιασμένος από το εύρημά του, αφήνει το καρότσι του, με το οποίο θα ενδιαφερθεί ένας καλλιτέχνης, ο οποίος περνά τις ημέρες του παρατηρώντας τις σκηνές της ζωής στους δρόμους και καταγράφοντάς τις στο tablet pc.

Παρουσιάζει ενδιαφέρον το γεγονός ότι στο θέμα της κυκλοφορίας των χρημάτων είναι αφιερωμένο και το ρωσικό έργο που παρουσιάζονταν στην Μπιενάλε της Βενετίας. Ο Βαντίμ Ζαχάροφ παρουσίασε το έργο «Δανάη», στο οποίο υλοποιήθηκε ο γνωστός αρχαίος ελληνικός μύθος για τον Δία, ο οποίος μεταμορφωμένος σε χρυσή βροχή πέρασε στο δωμάτιο όπου ήταν κλειστεί μια όμορφη νέα γυναίκα. Η τυποποιημένη χρυσή βροχή, για την οποία είχαν κοπεί ειδικά νομίσματα, έγινε μια αλληγορία των χρημάτων που διαφθείρει την εξουσία.

Παρά την απόλυτη ανομοιότητα των «χρηματικών διαδρομών», στον Ζαχάροφ και τον Τσιβόπουλο έχουν ενοποιηθεί με τη θέληση των δημιουργών τους, ώστε να καταλάβουν τη φύση των χρημάτων που ζουν με τους δικούς τους νόμους.

Ο Στέφανος Τσιβόπουλος μπορεί να χαρακτηριστεί ως άνθρωπος του κόσμου: γεννήθηκε στην Πράγα, ενώ ζει και εργάζεται στο Άμστερνταμ, την Αθήνα και τη Νέα Υόρκη. Δημιουργεί ενεργά, πειραματίζεται τολμηρά, έχει καταφέρει να δημιουργήσει το δικό του μοναδικό στιλ, το οποίο ο ίδιος ονομάζει «ντοκιμαντέρ επιστημονικής φαντασίας».

Σήμερα δεν είναι πάντα εύκολο να καταλάβουμε σε τι διαφέρει το βίντεο-αρτ από το ντοκιμαντέρ ή από τις ταινίες μικρού μήκους. Στα έργα του Στέφανου Τσιβόπουλου οι ισχυρές κινηματογραφικές εικόνες συνδέονται με οπτικά ντοκουμέντα. Και ο θεατής πρέπει ο ίδιος να κάνει την επιλογή, δηλαδή να προσπαθήσει στοχαστικά να καταλάβει τις εννοιολογικές μελέτες της «μεσολαβητικής πραγματικότητας των μέσων απεικόνισης», είτε απλώς να απολαύσει μια εξαιρετικά γυρισμένη καλαίσθητη ιστορία.