Ο ρόλος του Ίγκορ Σελκόβσκι στην ανάπτυξη της σύγχρονης ρωσικής τέχνης είναι αδύνατο να αποτιμηθεί – ουσιαστικά ήταν ο πρώτος εκλαϊκευτής του δημιουργικού έργου των μη συμβατικών ζωγράφων στην Ευρώπη.

Με ακαδημαϊκή καλλιτεχνική παιδεία από τη Μόσχα, ο Σελκόβσκι στις αρχές της δεκαετίας του ’60 βρέθηκε στον κύκλο των νεαρών καλλιτεχνών, τους οποίους ενδιέφεραν οι νέες φόρμες καλλιτεχνικής έκφρασης, μακριά από την επίσημη τέχνη. Ανάμεσα στους φίλους του ήταν διάσημοι σήμερα δημιουργοί όπως ο Μπορίς Ορλόφ, ο Ντμίτρι Πριγκόβ και ο Βιατσεσλάβ Λέμπεντεφ. Αυτοί ήταν που συμβούλεψαν το νεοεμφανιζόμενο ζωγράφο, ο οποίος ασχολούνταν παραδοσιακά με τη γραφιστική και τη ζωγραφική, να στραφεί προς τη γλυπτική.

Το 1976 ο Ίγκορ Σελκόβσκι μετανάστευσε στη Γαλλία – ο ζωγράφος που βίωνε την ολοκληρωτική ανελευθερία, δεν μπορούσε να συνεχίσει να ζει στη Σοβιετική Ένωση. Στην αναγκαστική υπερορία, με την οικονομική υποστήριξη του συλλέκτη Ζακ Μελκονιάν, άρχισε να εκδίδει το περιοδικό «Α-Я», το οποίο δικαίως αποκαλούν «το καλλίτερο όλων των ρωσώφωνων περιοδικών για τη σύγχρονη τέχνη». Ο Σελκόβσκι έγινε σχεδιαστής και στοιχειοθέτης, τα υλικά του τα έστελναν από την ΕΣΣΔ. Έτσι, για πρώτη φορά δημοσιεύτηκαν κείμενα του Ιλιά Καμπακόφ, του Μπορίς Γκρόις και πολλών άλλων συγγραφέων. Το εκπληκτικά τυπωμένο, εικονογραφημένο περιοδικό μιλούσε για τη δρώσα τέχνη στην ΕΣΣΔ, για εκείνο που επισήμως δεν υπήρχε. Για πρώτη φορά το ευρωπαϊκό κοινό, με έκπληξη αντιλήφθηκε πως πίσω από το «σιδηρούν παραπέτασμα» ζουν ζωγράφοι, οι οποίοι μπορούν απολύτως να συναγωνιστούν τον Έντι Γουορτχολ ή τον Τζόζεφ Κοσούτ.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 στις αρχές της δεκαετίας του 1980 η έκδοση του περιοδικού καταλάμβανε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του Ίγκορ Σελκόβσκι, εκείνος όμως, παρόλα αυτά ποτέ δεν απαρνήθηκε την ενασχόλησή του με την τέχνη του. Σήμερα ζει στις δύο χώρες – έχει εργαστήριο στο Παρίσι, αλλά και στη Μόσχα την οποία επισκέπτεται πολύ συχνά. Τα έργα του Σελκόβσκι βρίσκονται στα μεγαλύτερες μουσειακές συλλογές, έχουν εκτεθεί κατ’ επανάληψη σε ομαδικές εκθέσεις, αλλά η συλλογή που παρουσιάζεται στο Μουσείο Τεχνών Πολυμέσων είναι η πιο πλήρης και είναι υποχρεωτική για την προσεκτική μελέτη όλων όσων ενδιαφέρονται για τη σύγχρονη τέχνη.

 

*Η άποψη της σύνταξης μπορεί να μη συμπίπτει με την άποψη του/της αρθρογράφου