Αυτό σημαίνει ότι το Υπουργείο Παιδείας και οι φορείς της Εκπαίδευσης δεν έχουν μεγαλόπνοα σχέδια εκπαιδευτικής αλλαγής. Αρνούνται να σηκώσουν το πολιτικό κόστος του σχεδιασμού της εκπαίδευσης.

Η αντιπολίτευση από την πλευρά της έχει για μόνο αίτημα την επιστροφή στον εκπαιδευτικό σχεδιασμό του ’80 και του ’90. Στήνει «εμφύλιο πόλεμο» με την κυβέρνηση στον αγώνα της για την κατάληψη της εξουσίας. Το αποτέλεσμα είναι να μη μελετάμε σε βάθος τα δεδομένα των διεθνών αξιολογήσεων (PISA) στις επιδόσεις των μαθητών και των φοιτητών. Για ποια εθνική εκπαιδευτική πολιτική μιλάμε; Πώς καταπολεμούνται οι βαριές αρρώστιες του εκπαιδευτικού συστήματος όπως η παπαγαλία, η εμμονή στη βαθμοθηρία κλπ; Αν η πανεπιστημιακή κοινότητα δεν συντάξει ένα μακροπρόθεσμο εθνικό στρατηγικό σχέδιο για την Παιδεία, βασισμένο σε ρεαλιστικούς οικονομικούς δείκτες, η δημόσια εκπαίδευση θα καταρρεύσει.

Η ιδιωτική, πάλι, εκπαίδευση που συνεχώς ενισχύεται δεν θα είναι έτοιμη να αναπληρώσει την δημόσια στα επόμενα δέκα χρόνια. Και τι θα συμβεί με τα νέα παιδιά που διψούν για μόρφωση, αλλά δεν διαθέτουν τους οικονομικούς πόρους για να σπουδάσουν στο εξωτερικό; Είναι τραγικό, λοιπόν, να απαξιώνεται το εκπαιδευτικό μας σύστημα.

Στο Πανεπιστήμιο Πατρών το συμβούλιο του Ιδρύματος προχώρησε ήδη στη δημιουργία οργανισμού ΝΠΙΔ για την είσοδο του ιδιωτικού στο δημόσιο. Είναι γεγονός ότι με το ιδιωτικό κεφάλαιο που πρόσφερε ο Δημήτριος Γαλανός θεμελιώθηκε το Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Αλλά σήμερα έχουμε να κάνουμε με ένα τέτοιο ιδιωτικό κεφάλαιο που αντί να προσφέρει, απομυζά το δημόσιο. Έντονοι είναι οι φόβοι ότι η αναδιάρθρωση εφ’ όλης της ύλης, που επιχειρείται για το δημόσιο πανεπιστήμιο, δεν θα επιφέρει την κάθαρση που όλοι επιθυμούμε, αλλά θα συμβάλλει σε μια άλλης μορφής υποδούλωση.

Η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου Αθηνών ζήτησε την Τρίτη 11 Δεκεμβρίου την αναστολή των κινητοποιήσεων για να ξεκινήσουν τα μαθήματα σε όλα τα τμήματα του ιδρύματος την ερχόμενη Δευτέρα. Οι κινητοποιήσεις έχουν μπει ήδη στη 14η εβδομάδα και πλέον γίνεται αγώνας δρόμου για να ξεκινήσουν τα μαθήματα.

Προτάθηκε από το Υπουργείο να γίνει επαναξιολόγηση – εξπρές για τους διοικητικούς υπαλλήλους. Το χρονοδιάγραμμα για απογραφή – μοριοδότηση των υπαλλήλων των 8 ΑΕΙ που βρίσκονται σε κινητοποιήσεις είναι ασφυκτικό. Ως τις 20 Δεκεμβρίου θα καταρτισθεί η νέα λίστα διαθεσιμότητας. Ο Πρύτανης Θεοδόσης Πελεγρίνης ζητά διάλογο. Οι διοικητικοί υπάλληλοι του Καποδιστριακού αποφάσισαν να συνεχίσουν τις απεργιακές κινητοποιήσεις τους. Ενώ τα πλήρη στοιχεία της ταυτότητας των διοικητικών ζήτησε το «Τμήμα Προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος» της ΓΑΔΑ.

Πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα; Η απόφαση της Συγκλήτου, που ζητά να ξεκινήσουν τα μαθήματα, μειώνει τις πιθανότητες να συνεχιστεί η απεργία. Συγχρόνως δεν παρέχει στήριξη στην απεργία των διοικητικών. Έχει, όμως, ήδη ξεσπάσει πόλεμος ανάμεσα στο Δ.Σ. του Συλλόγου των διοικητικών υπαλλήλων, που πρόσκεινται στη Νέα Δημοκρατία και την απεργιακή επιτροπή, που πρόσκειται στην αντιπολίτευση.

Στη Νομική Σχολή της Αθήνας οι φοιτητές της ΔΑΠ – ΝΔΦΚ καταγγέλλουν ότι υπερψηφίστηκε το δικό τους πλαίσιο για ανοιχτή σχολή, αλλά η συντονιστική επιτροπή κατάληψης, που υποστηρίζεται από την εξωκοινοβουλευτική αριστερά και τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., δεν δέχονται το αποτέλεσμα. Προσπαθούν με κάθε τρόπο να κρατήσουν τη σχολή κλειστή.

Ο Πρύτανης Θεοδόσης Πελεγρίνης παραπέμπεται στο Πειθαρχικό Συμβούλιο για να τιμωρηθεί για την… απεργία. Αλλά είναι μόνο Πρύτανης. Υπάρχουν η Σύγκλητος και εκατοντάδες καθηγητές. Οι μεμονωμένες αντιδράσεις καλύπτουν την ένοχη σιγή της πλειοψηφίας;

Όταν διορίστηκε στο Πανεπιστήμιο Συμβούλιο Διοίκησης που αποτελείται από ανθρώπους που δέχτηκαν να προσφέρουν την εμπειρία τους για να εκσυγχρονιστούν τα ΑΕΙ και να απαλλαγούν από το κράτος και τους κομματικούς μηχανισμούς, χάλασε η «σούπα»: επιλογή καθηγητών και διορισμός των διοικητικών υπαλλήλων με οικογενειακά κριτήρια με τη σύμπραξη των κομματικών μηχανισμών, που έπαιζαν βασικό ρόλο στις εκλογές των Πρυτάνεων.

Τρείς μήνες το ΕΚΠΑ και το Πολυτεχνείο Αθηνών δεν λειτουργούν. Υποβαθμίζονται διαρκώς. Μήπως πίσω από αυτή τη διαμάχη κρύβεται -εκτός από την προσπάθεια να αναδειχθούν και να πρωτοστατήσουν τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια, που σε λίγο θα αρχίσουν να λειτουργούν- και κάτι ακόμα: να οδηγηθούμε ευκολότερα στον εμφύλιο που πολλοί, ξένοι κυρίως, θέλουν να μας οδηγήσουν εξυπηρετώντας δικά τους σχέδια και ισχυρά συμφέροντα;

 

* Η άποψη της Σύνταξης μπορεί να μη συμπίπτει με την άποψη του/της αρθογράφου.