Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εγκρίνει για την Ουκρανία. Οι ευρωπαίοι φιλελεύθεροι δηλώνουν την πρόθεσή τους να επαγρυπνούν εκ περιτροπής στο Μαϊντάν. Η Ύπατη Αρμοστής Εξωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ Κάθριν Άστον αφίχθηκε στο Κίεβο αμέσως μετά την υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Βικτόρια Νούλαντ. Δημιουργείται η εντύπωση ότι η Δύση έχει επιβάλει «εξωτερικό έλεγχο» της Ουκρανίας. Μάλιστα, ο ευρωπαϊκός Τύπος δεν παύει να ισχυρίζεται έμμονα ότι λαμβάνει χώρα εκβιασμός και πίεση από τη Ρωσία. Ποιοι όμως στην πραγματικότητα προσπαθούν να διευθύνουν την ουκρανική Ιστορία; Στην ερώτηση αυτή απαντά ο πολιτικός αναλυτής από τη Μπρατισλάβα, πρώην βουλευτής της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης Σεργκέι Χελεμέντικ:

- Θεωρώ ότι οι ευρωπαίοι πολιτικοί σήμερα επεμβαίνουν ωμά στην πολιτική κρίση στην Ουκρανία. Και λόγω του ότι η κατάσταση δεν εγκυμονεί μόνο διάσπαση της χώρας, αλλά και βαθύτερες γεωπολιτικές συνέπειες, η Μόσχα εντελώς δικαιολογημένα αφήνει να εννοηθεί ότι την ευθύνη για το ουκρανικό δράμα τη φέρουν οι δυτικοί πολιτικοί, οι οποίοι ουσιαστικά σβήνουν με βενζίνη την αναμμένη στο Κίεβο φωτιά.

Και κατηγορούν τη Ρωσία για εκβιασμό των ουκρανικών Αρχών…

- Για ποιο εκβιασμό μπορεί να γίνει λόγος; Η άρνηση της να πληρώνει τα έξοδα της ουκρανικής ευρωατλαντικής ολοκλήρωσης είναι κανονική αντίδραση. Το να μιλά κανείς για εκβιασμό από την πλευρά της Ρωσίας, είναι σαν να επιρρίπτει το φταίξιμο του σε έναν αθώο».

Γιατί το Κίεβο υπομένει αυτή την ισχυρή έξωθεν πίεση; Εννοώ τις ατέλειωτες ευρωπαϊκές επισκέψεις και νουθεσίες.

- Υπάρχει κάποια κοινή γνώμη ότι η ουκρανική αφρόκρεμα σήμερα προσπαθεί να καθίσει σε δυο καρέκλες και ακροβατεί μεταξύ δυο πόλων δύναμης. Όμως αυτοί οι πόλοι είναι τρεις – η Ρωσία, η ΕΕ και οι ΗΠΑ. Αποφασιστικό ρόλο στην πίεση που ασκείται στην Ουκρανία παίζουν οι Αμερικανοί και αυτό είναι αρκετά αισθητό. Χρησιμοποιείται η τεχνολογία της «έκρηξης» του ουκρανικού κράτους. Αυτή η τεχνολογία είχε χρησιμοποιηθεί επανειλημμένα σε άλλες χώρες. Γιατί οι ουκρανικές Αρχές κατέχουν ουδέτερη θέση; Αυτό είναι συνηθισμένο γι΄ αυτές. Όμως, κατά την άποψή μου, οι ακροβατισμοί σύντομα θα τελειώσουν και η αφρόκρεμα της χώρας θα αναγκαστεί να κάνει την επιλογή της. Όμως η ίδια δεν είναι έτοιμη για τέτοιο πράγμα, όλοι νόμιζαν ότι ακόμα υπάρχει χρόνος για τη λήψη της κύριας γεωπολιτικής απόφασης, ένα ή δυο χρόνια. Γι΄ αυτό τα έχει τόσο χαμένα ο Βίκτορ Γιανουκόβιτς.

Είπατε ότι υπάρχει το ενδεχόμενο διάσπασης της χώρας. Είναι πραγματικός κίνδυνος για τους Ουκρανούς, ή μήπως είναι απλώς μπαμπούλας;

- Η διάσπαση είναι δυνατή εάν η σημερινή κυβέρνηση εκτοπιστεί παράνομα, δηλαδή με πραξικόπημα. Αλλά αυτή η πορεία των γεγονότων τώρα δεν συμφέρει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και σίγουρα δεν το χρειάζεται η Ρωσία. Ωστόσο, ο μεγαλύτερος παίκτης στον πίνακα - οι Ηνωμένες Πολιτείες – μπορούν εσκεμμένα να ωθήσουν την κατάσταση προς αυτή την κατεύθυνση.

Παρόλ΄ αυτά υπάρχει η ελπίδα ότι το αρχικό σενάριο θα γίνει δυνατό να αποτραπεί – ο Πρόεδρος Γιανουκόβιτς αποδέχτηκε το «στρογγυλό τραπέζι» διαπραγματεύσεων με την αντιπολίτευση.

- Φυσικά είναι καλό το ότι ο Πρόεδρος του κράτους προέβη σε τέτοιο ελιγμό. Όμως δεν νομίζω ότι πρέπει να αναμένουμε κάτι το πολύ σημαντικό. Το Γιανουκόβιτς απλώς τον αναγκάζουν να προχωρήσει σε συνθηκολόγηση.

Ο Τσέχος ομόλογός του, Πρόεδρος Μίλος Ζέμαν, δήλωσε ότι η Ουκρανία θα υπογράψει τη Συμφωνία Σύνδεσης με την ΕΕ στη Σύνοδο Κορυφής της «Ανατολικής εταιρικής σχέσης» το Μάιο του ερχόμενου έτους στην Πράγα. Ποια είναι η πρόβλεψησας;

- Σήμερα θα θέλαμε πολύ να μαντέψουμε τι θα συμβεί σε δυο-τρεις ημέρες! Μέχρι το Μάιο η επιλογή της ουκρανικής ελίτ και των πολιτών, οι οποίοι εκπροσωπούν, ας το τονίσω, εντελώς διαφορετικούς από άποψη ιστορίας και στην ουσία λαούς – πιθανότατα θα πραγματοποιηθεί. Όσο για τη δήλωση του Προέδρου Ζέμαν, αυτή αποτελεί πολιτική διακήρυξη, την οποία – και δεν το λέω για να τον προσβάλω – όπως φαίνεται, του έχουν αναθέσει να εκφωνήσει. Και αυτός εκτέλεσε την εντολή.

 

* Οι απόψεις της Σύνταξης μπορεί να μη συμπίπτουν με τις απόψεις του/της αρθρογράφου.