Σε πρόσφατη συνέντευξη του, ο Ρουμάνος πρωθυπουργός Βίκτωρ Πόντα κυριολεκτικά ποδοπάτησε το «ευρωπαϊκό όνειρο» των εκλογέων του, δηλώνοντας πως υποστηρίζει την πρωτοβουλία του Τζέιμς Κάμερον για τον περιορισμό της πρόσβαση των Ρουμάνων μεταναστών στην αγορά εργασίας και τις κοινωνικές εγγυήσεις.

Το πρόβλημα της βρετανικήw κυβέρνησης έγκειται στο ότι η κοινωνία κουράστηκε από την πλημμυρίδα της φτηνής εργατικής δύναμης και των πολυάριθμων «επιδοματούχων» από τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Τον Ιανουάριο του 2014 σταματούν οι προσωρινοί περιορισμοί, τους οποίους εισήγαγε η Αγγλία αναφορικά με τους πολίτες της Ρουμανίας και της Βουλγαρίας. Προκαλεί τρόμο ένα νέο κύμα μεταναστών που θα τσακίσει το βρετανικό σύστημα κοινωνικών παροχών, πράγμα που άρχισε να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην εσωτερική βρετανική πολιτική. Το πρόβλημα βρίσκεται στην αρχή της ισότητας όλων των πολιτών των χωρών μελών της Ε.Ε. Η αρχή αυτή απαγορεύει ευθέως την πολιτική διακρίσεων ως προς την πρόσβαση στην αγορά εργασία και τις κοινωνικές εγγυήσεις. Όσο η ευρωπαϊκή οικονομία ήταν σε τροχιά ανάπτυξης, η αρχή αυτή δεν ενοχλούσε κανένα. Όταν όμως η ευρωπαϊκή οικονομία εισήλθε σε ύφεση, η παρουσία ρουμάνων, βουλγάρων, πολωνών και άλλων μεταναστών έγινε ανεπιθύμητο βάρος για την αγορά εργασίας και για το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης. Ο βρετανός πρωθυπουργός έκανε το πρώτο βήμα – δήλωσε πως οι κανονισμοί χορήγησης κοινωνικών επιδομάτων και πληρωμών θα διαφοροποιούν τους βρετανούς από τους «υπόλοιπους ευρωπαίους». Ταυτόχρονα, ο Ντέιβιντ Κάμερον ανέλαβε μια επαναστατική πρωτοβουλία: οι εγγυήσεις της ελεύθερης μετακίνησης και της ελεύθερης πρόσβασης στην αγορά εργασία για όλους τους πολίτες της Ε.Ε. ήρθε η ώρα να «προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα», δηλαδή να καταργηθούν. Αυτή η πρωτοβουλία προκάλεσε θύελλα διαμαρτυριών στο περιβάλλον των γραφειοκρατών των Βρυξελλών και – ταυτόχρονα «συγκρατημένη κατανόηση» σε χώρες όπως η Γερμανία και η Γαλλία.

Θα νόμιζε κανείς πως για τον Βίκτορα Πόντα και άλλων ανατολικοευρωπαίους πολιτικούς, ήρθε η στιγμή να θυμίσουν στο δυτικό κατεστημένο εκείνο το τίμημα, το οποίο κατέβαλε η Ρουμανία για το όνειρο οι πολίτες της να μπορούν να εργάζονται ως μετανάστες στην «πραγματική Ευρώπη». Συγκεκριμένα, θα πρέπει να θυμίσουν στους βρετανούς ότι ο Τόνι Μπλερ με δολοπλοκία και απειλές υποχρέωσε τη Ρουμανία να πουλήσει το μεγαλύτερο μεταλλουργικό της εργοστάσιο σε έναν από τους χορηγούς της προεκλογικής εκστρατείας των Εργατικών. Θα μπορούσε να θυμίσει ότι τα χρήματα που δόθηκαν στη Μεγάλη Βρετανία για την πώληση στη Ρουμανία δύο παλιών φρεγατών, κατάλληλων μόνο για παλιοσίδερα, θα μπορούσαν να πληρώσουν για πολλά χρόνια τα επιδόματα χιλιάδων οικονομικών μεταναστών από τη Ρουμανία. Θα μπορούσε επίσης να θυμίσει πως οι εκτάσεις, τις οποίες κατέχει ο πρίγκιπας Κάρολος στην Τρανσιλβανία, ήταν μέρος του τιμήματος του «εισιτηρίου στην Ευρώπη» για το οποίο τόσο πολύ ονειρεύονταν οι ρουμάνοι εκλογείς.

Το «μεγάλο ρουμανικό ευρωπαϊκό όνειρο» αποδείχτηκε μεγάλη ευρωπαϊκή απατή. Προφανώς, υπό την οπτική γωνία της δυτικής Ευρώπης, η εκπλήρωση των υποσχέσεων που δόθηκαν σε χώρες όπως η Ρουμανία, η Βουλγαρία ή η Πολωνία, δεν έχει νόημα, αφού οι χώρες αυτές δεν έχουν μοχλούς πίεσης στις Βρυξέλλες. Για δε την αποχώρησή τους από την Ε.Ε. απλά δεν έχουν την τόλμη.

 

*Οι απόψεις της Σύνταξης μπορεί να μη συμπίπτουν με τις απόψεις του/της συντάκτη.