Για έναν τρίτο παρατηρητή το θέμα της Ουκρανίας θα νόμιζε πως είναι για τους Τσέχους η υπ’ αριθμόν 1 προτεραιότητα. Είναι όμως έτσι; Ιδού η άποψη του Τσέχου πολιτικού αναλυτή Μιλάν Ντβόρζακ:

Στην Τσεχία παρακολουθούν με προσοχή τα γεγονότα στην Ουκρανία. Μη ξεχνάτε πως θεωρούμε εαυτούς ιδρυτές της «Ανατολικής εταιρικής σχέσης», η οποία συμπεριλαμβάνει 6 μετασοβιετικές χώρες, μεταξύ δε αυτών και μια μεγάλη χώρα, όπως είναι η Ουκρανία. Και η πρώτη σύνοδος κορυφής της «Εταιρικής σχέσης» έγινε στην Πράγα.

Στα μάτια της κοινωνίας της Τσεχίας τα γεγονότα σήμερα στο Κίεβο είναι η «πορτοκαλί επανάσταση του 2013» ή κάτι άλλο;

Αναμφίβολα, υπάρχει μια ιδεολογική σχέση μεταξύ τους. Και τότε, το 2004, και σήμερα, ο δείκτης της διαμαρτυρίας είναι «υπέρ» της ευρωπαϊκής πορείας ανάπτυξης της χώρας. Γνωρίζουμε όμως ότι στην Ουκρανία, όπως και σε ολόκληρη την Ευρώπη σήμερα, υπάρχει μια γραμμή, η οποία τη χωρίζει, μιλώντας συμβατικά, σε Δύση και Ανατολή. Ένα τμήμα του ουκρανικού πληθυσμού στρέφει το βλέμμα του προς τη Ρωσία, ένα άλλο μέρος μπορεί να φανταστεί τον εαυτό του μόνο στα πλαίσια της Μεγάλης Ευρώπης.

Κάποιες φορές όμως θα νόμιζε κανείς πως η ευρωπαϊκή ιδέα έχει μπει στα μυαλά όλων των Ουκρανών.

Είναι πολύ απατηλή αυτή η εντύπωση. Το πιο μαζικό και δραστήριο τμήμα των διαδηλωτών βρίσκεται στο Κίεβο, το Ιβανο-Φρανκόβσκογιε και άλλες δυτικές πόλεις.

Πώς αποτιμάται τη στάση του προέδρου Γιανουκόβιτς; Υπάρχει η αίσθηση ότι επιδιώκει το αδύνατο, να κάθεται ταυτόχρονα σε δύο καρέκλες . . .

Φυσικά, το Κίεβο θα ήθελε να προσποριστεί οφέλη και από τη φιλία του με την Ε.Ε. και από τη φιλία του με τη Ρωσία. Νομίζω όμως πως καμία πλευρά δεν είναι έτοιμοι να παράσχει την πλήρη βοήθεια που έχει ανάγκη το Κίεβο. Τα οφέλη από τη σύνδεση με την Ε.Ε. (αν το Κίεβο παρόλα αυτά αποφασίσει να την υπογράψει) δεν μπορούν να καλύψουν τις απώλειες από την ψυχρότητα των σχέσεων με τη Ρωσία. Την ίδια στιγμή δεν αξίζει καν τον κόπο για την Ουκρανία να περιμένει ότι θα γίνει μέλος της ΕΕ και θα λάβει την αντίστοιχη οικονομική βοήθεια. Να θυμίσουμε ότι η Τουρκία επί δεκαετίες προσπαθεί να γίνει δεκτή στην Ε.Ε. Νομίζω πως σήμερα, με την επιλογή της, η ουκρανική ηγεσία λαμβάνει σοβαρά υπόψη της αυτό το γεγονός.

Η ουκρανική οικονομία βρίσκεται σε κρίση, είναι πιθανή μια χρεοκοπία της. Γιατί η Ε.Ε. θέλει να προσεγγίσει ακόμη περισσότερο τόσο προβληματικές οικονομίες όπως η Ουκρανία, η Μολδαβία, η Γεωργία; Μήπως θέλουν να διευρύνουν την επιρροή τους πάση θυσία;

Φυσικά, η Ε.Ε. ενδιαφέρεται για τη διεύρυνση της επιρροής της στις μετασοβιετικές χώρες. Ιδιαίτερη προσπάθεια καταβάλει η Ανατολική Ευρώπη. Σημειώστε πως για τη Συμφωνία Σύνδεσης της Ουκρανίας δε βιάζονται καθόλου η Πορτογαλία ή η Ολλανδία. Επαναλαμβάνω, όμως, ότι δε γίνεται λόγος για να γίνει μέλος της Ε.Ε. Σε κάθε περίπτωση, για την Ουκρανία με τον πληθυσμό των 50 εκατομμυρίων, η οποία ταλανίζεται από ιδεολογικές αντιπαραθέσεις και μια οικονομία στη χειρότερη δυνατή κατάσταση. Εδώ δεν μπόρεσαν να κάνουν μέλος τη μικρή Μολδαβία. Πολύ περισσότερο την Ουκρανία.

Ουσιαστικά, παρατηρούμε μια γεωπολιτική μάχη ανάμεσα στις Βρυξέλλες και τη Μόσχα για το μετασοβιετικό χώρο. Ποια θα είναι, κατά τη γνώμη σας, η κατάληξή της; Θα χάσει η Ρωσία την επιρροή της σε αυτή την περιοχή;

Δεν έχω τη μαγική σφαίρα, για να προβλέψω, παρατηρώντας όμως προσεκτικά την κατάσταση θα προβλέψω πως η ουκρανική κυβέρνηση θα αντέξει. Η τακτική νίκη θα είναι υπέρ της Ρωσίας. Δεν μπορώ όμως να πω τίποτα ως προς τη στρατηγική προοπτική στο μέλλον για την Ουκρανία.

 

*Οι απόψεις της Σύνταξης μπορεί να μη συμπίπτουν με τις απόψεις του/της συντάκτη