Αν στο παρελθόν ένας «ζωγραφισμένος» άνθρωπος αντιμετωπιζόταν ως πρώην κατάδικος, ο σημερινός πολιτισμός μετατρέπει τις εικόνες στο δέρμα σχεδόν σε τέχνη, η οποία έχει τα δικά της ρεύματα και τάσεις στη μόδα της. Για το νέο τρόπο έκφρασης του εσωτερικού κόσμου μέσω των τατουάζ μίλησε αναλυτικότερα στη συνέντευξη, που έδωσε στο ραδιοσταθμό «Η Φωνή της Ρωσίας» ο τεχνίτης τατουάζ του οίκου «Ο Μελανόκαρδος» Ρόμα Λις:

- Τι είδους άνθρωποι έρχονται σε σας;

- Άνθρωποι διάφοροι. Ασφαλώς η βασική γκάμα όσων έρχονται είναι η νεολαία. Φοιτητές, άνθρωποι, που συνδέονται με την υποκουλτούρα, που μπορούμε συμβατικά να ονομάσουμε «του δρόμου»: πρόκειται για διάφορους λάτρεις του ποδηλάτου, των πατινιών ή των σκέιτμπορντ και των γκράφιτι, που σημαίνει κάτι τέτοιο παραβατικό. Παραβατικό όχι με την κακή έννοια, αλλά με την έννοια της απόσπασης, της διαφοροποίησης από την κοινωνία.

Αλλά έρχονται και άνθρωποι, οι οποίοι έζησαν σε μια άλλη γενιά, που δεν υπήρχαν τατουάζ και τώρα έχουν ήδη μεγαλώσει, έχουν ωριμάσει, έχουν κάποια ηλικία και καταλαβαίνουν ότι το τατουάζ δεν είναι κάποιο απομεινάρι της φυλακής, αλλά μια πραγματική τέχνη.

Ερχόταν σ’ εμένα μια κυρία 64 χρονών, πρώην αστυνομικός διευθυντής. Και μου λέει λοιπόν: «Η ηλικία μου είναι τέτοια, που πια όλα επιτρέπονται! Τώρα πραγματικά συνειδητοποιώ τί σημαίνει ελευθερία». Το μόνο για το οποίο λυπόταν ήταν που δεν είχε κάνει τατουάζ νωρίτερα.

- Και για ποιους λόγους γενικά θέλουν οι άνθρωποι να κάνουν τατουάζ;

- Οι λόγοι είναι επίσης ποικίλοι. Τυχαίνει έρχονται και λένε: «Δεν θα το έκανα ποτέ, αν δεν είχα την ουλή», είτε κάποιο σημάδι εκ γενετής, είτε ραγάδες, δηλαδή κάποιο ελάττωμα δερματικό. Αλλά υπάρχουν και άνθρωποι, οι οποίοι θέλουν να τονίσουν την ατομικότητά τους.

Να για παράδειγμα χθες έκανα ένα τατουάζ, όπου υπήρχε ένας λαγός σαν από κινούμενα σχέδια, χρώματος γκρι και να, που ανοίγει την κοιλιά του και μέσα της φαίνεται ο γαλάζιος ουρανός, ήλιος, χαμομήλια, καρδούλες και όλα αυτά χρωματιστά. Ο άνθρωπος ήταν ένας συνηθισμένος τύπος, με κοινή εμφάνιση και λέει «Θέλω με αυτό το τατουάζ να δείξω ακριβώς ότι ο εσωτερικός μου κόσμος είναι πολύ πιο πλούσιος, από ότι η εξωτερική μου εμφάνιση». Απλώς η εργασία του δεν του επιτρέπει να αφήσει μακριά μαλλιά, να τα βάψει σε έντονο χρώμα, να δείξει με κάποιο τρόπο ακόμη ότι είναι αντάρτης, αλλά το τατουάζ μπορεί να το κάνει αυτό.

- Αυτό σημαίνει ότι το τατουάζ είναι σε κάθε περίπτωση μια εξέγερση; Έως και σήμερα;

- Όχι, νομίζω ότι δεν είναι μια ανταρσία, αλλά ένα διακριτικό χαρακτηριστικό. Να όπως τα αυτοκίνητα έχουν αριθμό, έτσι και το τατουάζ ξεχωρίζει τον έναν άνθρωπο από τον άλλον. Παλαιότερα υπήρχαν πάλι στιγμές, που έρχονταν να κάνουν τατουάζ για να προκαλέσουν την κοινωνία, αλλά αυτό ήταν πέντε ή έξι χρόνια πριν. Τώρα η κοινωνία έχει ήδη ωριμάσει και να την προκαλέσεις με ένα τατουάζ είναι όλο και πιο δύσκολο. Γι’ αυτό και κατακτώνται νέες επιφάνειες για τατουάζ, όπως τα πρόσωπα, ο λαιμός και τα εμφανή σημεία του σώματος.

- Κι εσείς πόσο καιρό ασχολείστε με αυτό;

- Πώς δεν μου αρέσει αυτή η ερώτηση! Άρχισα να ασχολούμαι με το τατουάζ ήδη από το σχολείο, στην 9η τάξη, αλλά επρόκειτο για τατουάζ απαίσιας ποιότητας, σε επίπεδο παιδικού καμώματος.

Κατόπιν άρχισα να εργάζομαι το 2000 σε ινστιτούτο αισθητικής, αλλά αυτός ήταν απλώς ένας τρόπος για να κερδίζω χρήματα, ως φοιτητής, μια περίοδος «να γεμίσουμε το πορτοφόλι μας». Αλλά το αντιμετωπίζω πλέον ως τέχνη και το κάνω με ευχαρίστηση εδώ και 4-5 χρόνια. Αλλά η θητεία μου στο τατουάζ, ας πούμε όχι στο τατουάζ, αλλά στη «βλάβη του δέρματος των ανθρώπων», είναι μάλλον 12-13 χρόνια.

- Σε αυτό το διάστημα υπήρξαν τατουάζ, που για κάποιο λόγο τα θυμάσαι ιδιαίτερα;

- Κάθε μεγάλο τατουάζ μένει στη μνήμη. Οι άνθρωποι έρχονται πολλές φορές και σε αυτό το τατουάζ διοχετεύεις περισσότερο χρόνο, περισσότερη από την ενέργεια σου και την αγάπη σου για τον άνθρωπο. Σε κάθε περίπτωση ως καλλιτέχνης ανησυχείς για κάθε ζωγραφιά σου, γι’ αυτό και διαφέρουν οι τεχνοτροπίες στους καλλιτέχνες, γιατί ο καθένας βράζει μέσα του, πώς να ζωγραφίσει καλύτερα, πώς να κάνει τη γραμμή.

- Αυτό εξαρτάται από τον πελάτη; Σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι, με τους οποίους είναι δυσάρεστο να δουλέψεις.

- Σε τέτοιους ανθρώπους είναι προτιμότερο απευθείας να αρνηθείς. Τώρα πλέον δεν υπάρχει έλλειψη χρημάτων ή αριθμού πελατών και δεν θέλω να κάνω δουλειά «άρπα κόλλα». Γι’ αυτό αν έρθει ένας πελάτης και δεν βρούμε κοινή γλώσσα, συνήθως αυτό συμβαίνει με τη γκλαμ νεολαία, είτε τον παραπέμπω σε κάποιον άλλο συνάδελφο, είτε αρνούμαι απλά γιατί εξαρχής δεν θέλω να κάνω αηδίες.

- Τι σχέδια γενικώς ζητούν να τους κάνετε;

- Υπάρχουν κάποιες τάσεις. Πριν από λίγο καιρό ήταν της μόδας τα ιερογλυφικά, κάναμε τέτοια ιερογλυφικά ως 150 κάθε ημέρα! Έπειτα ήρθαν στη μόδα τα διακοσμητικά σχεδιάκια, ενώ 2-3 χρόνια πριν είχαν γίνει μόδα τα σεξουαλικά τατουάζ. Τώρα είναι στη μόδα οι αναγραφές, την ημέρα κάνουμε από 5-6 τέτοιες φράσεις. Κυρίως στα λατινικά, τα αγγλικά, αλλά τυχαίνουν και πιο εξωτικά όπως χίντι ή ιβρίτ.

Αλλά εγώ δεν είμαι υπέρ της μόδας στα τατουάζ, διότι όταν έρχεται κάποιος με μια φωτογραφία κάποιου αστέρα και λέει: «Να θέλω κι εγώ όπως αυτός της Αντζελίνα Τζολί», τότε πλέον αρχίζω να μην καταλαβαίνω. Η Τζολί εξέφρασε την ατομικότητα της, για ποιο λόγο να κάνεις το ίδιο; Το τατουάζ είναι κάτι τόσο προσωπικό, είναι όπως τα μάτια, τα δάχτυλα, τα δόντια, ο καθένας πρέπει να έχει το δικό του, το πονεμένο.

- Είναι κατανοητό ότι σας πλησιάζουν πολύ διαφορετικοί άνθρωποι, αλλά όλους αυτούς τους ενώνει η επιθυμία τους να κάνουν τατουάζ. Μπορείτε να βρείτε σε αυτούς ακόμη κάτι κοινό ?

- Νομίζω, ναι. Όταν έρχεται κάποιος και λέει: «Κάνω το τατουάζ για τον εαυτό μου», είναι σε κάθε περίπτωση ψέμα. Αν ζεις σε ένα ακατοίκητο νησί, όπου δεν υπάρχουν άλλοι άνθρωποι, δεν πρόκειται φυσικά να κάνεις τατουάζ. Κατ’ αρχάς είναι απλώς δυσάρεστο με τη βελόνα στο δέρμα, κατά δεύτερον, δεν υπάρχει κανείς να το δείξεις. Όλους, όσοι έρχονται σε εμάς, ήδη μπορείς να τους ενώσεις και να τους χαρακτηρίσεις ανθρώπους, που επιθυμούν να επιδείξουν την ατομικότητα τους.

Το τατουάζ είναι πρωτίστως ατομικότητα. Στα χαμάμ είναι όλοι γυμνοί και όλοι ίδιοι, ενώ το τατουάζ είναι ακριβώς εκείνη η σπίθα, που ξεχωρίζει τον άνθρωπο από το πλήθος.

- Διηγήσου μας για τα δικά σου τατουάζ.

- Παλαιότερα είχα περισσότερα, αλλά τώρα ενώνονται όλα σε ένα μεγάλο. Μια φορά συνέβη το εξής. Έφτασα στη Σταυρούπολη και γνώρισα έναν τοπικό καλλιτέχνη των τατουάζ και τον ρωτάω «εσύ ο ίδιος έχεις τατουάζ;». Κι αυτός λέει «ναι, έχω ένα» και ξεκουμπώνει το πουκάμισό του, όπου αντικρίζω ένα τατουάζ-ογκόλιθο. Είχε μόνο τους καρπούς και το κεφάλι λευκό και όλο το υπόλοιπο σώμα ένα συνεχόμενο τατουάζ. Όλες οι εικόνες, που έχω χαράξει πάνω μου είναι από τη φαντασία μου, κυρίως κάποια θέματα παραμυθιών για τη μάχη του καλού με το κακό.

Εδώ για παράδειγμα υπάρχει ένας λεβέντης και ιππότης, που κρατά στον ώμο του έναν καλικάντζαρο. Αλλά αυτό το τατουάζ είναι ημιτελές, πρέπει εκεί να υπάρχει άλλο ένα κακό ξωτικό, καθώς και το περίγραμμα μιας πόλης, δηλαδή το μοτίβο ότι το παραμύθι μετατρέπεται σε ζωή και περνάει σε αυτήν.

Δέκα-δώδεκα χρόνια πριν οι άνθρωποι πίστευαν ότι νεράιδες, ξωτικά, βρικόλακες δεν υπάρχουν, αλλά τώρα και σε μεγάλο βαθμό χάρη στο έργο μας, τέτοιες φαντασιώσεις ενσαρκώνονται στη ζωή: τώρα υπάρχουν άνθρωποι και με κυνόδοντες και με μυτερά αυτιά και με κέρατα ή ουρά, με ό,τι επιθυμήσει ο καθένας!

 

* Η άποψη της Σύνταξης μπορεί να μη συμπίπτει με την άποψη του/της αρθρογράφου.