Το ρωσικό εύρημα, τα λείψανα ενός προϊστορικού βίσωνα που ανακάλυψαν πέρσι σε βορειανατολική περιοχή της χώρας, επέτρεψαν να μελετηθεί ολοκληρωμένα η «βιογραφία» του προϊστορικού ζώου.

Οι πρωτόγονοι βίσωνες για πολύ καιρό παρέμεναν για τους επιστήμονες ένα μυστήριο. Τον τελευταίο μισό αιώνα στην Ευρασία και στη Βόρεια Αμερική έχουν βρεθεί μόλις μερικές δεκάδες ευρήματα. Μάλιστα, η πλειοψηφία τους έχουν ηλικία άνω των 10 χιλιάδων ετών και δεν έχουν διατηρηθεί καθόλου καλά. Γι’ αυτό ήταν δύσκολο να διαπιστωθεί, για παράδειγμα, το ακριβές διαιτολόγιο του βίσωνα, οι ιδιαιτερότητες της προσαρμογής στο κρύο και το φυσικό περιβάλλον του ζώου.

Τα λείψανα που βρέθηκαν πέρσι στη Δυτική Τσουκότκα στα βορειοανατολικά της Ρωσίας, επέτρεψαν σχεδόν πλήρως να αποκατασταθεί ο τρόπος ζωής των πρωτόγονων βισώνων. Ντόπιος κάτοικος ανακάλυψε τα λείψανα με το δέρμα και τρίχες, με τα άκρα και ακόμα και με το περιεχόμενο του στομαχιού του προϊστορικού ζώου. Το σπάνιο εύρημα το μελέτησαν οι παλαιοντολόγοι πολλών ρωσικών ακαδημαϊκών ινστιτούτων.

Διαπιστώθηκε ότι ο πρωτόγονος βίσωνας ζούσε πριν 8 χιλ. χρόνια. «Στα βορειοανατολικά της Ρωσίας συχνά ανακαλύπτουν παγωμένα λείψανα των μαμούθ, των ρινόκερων, του αρχαίου αλόγου, του αδηφάγου, επισήμανε ο Φιόντορ Σιντλόβσκι που συμμετέχει στο πρόγραμμα. Όμως τόσο αρχαία λείψανα των βισώνων δεν έχουν ξαναβρεθεί. Αυτό το εύρημα είναι πρώτο».

Προφανώς, κατά του βίσωνα επιτέθηκαν και το σκότωσαν οι λύκοι. Αυτό αποδεικνύεται από τα σημάδια στα οστά. Αυτά τα σημάδια είναι πιο χαρακτηριστικά για αγέλη λύκων και όχι για την αρκούδα ή το λιοντάρι. Κρίνοντας από την κατάσταση των αρθρώσεων, ο βίσωνας ήταν ηλικίας 6-8 ετών.

Το τρίχωμα του αρχαίου βίσωνα ήταν πιο πυκνό σε σχέση με τους απογόνους του, τους σύγχρονους καναδικούς βίσωνες των δασών και η θερμομονωτικές του ιδιότητες ήταν καλύτερες. Αυτά είναι τα αποτελέσματα της μελέτης των λειψάνων με τη βοήθεια ηλεκτρονικού μικροσκοπίου.

Οι επιστήμονες μελέτησαν τα υπολείμματα της τροφής από το στομάχι του βίσωνα. Διαπιστώθηκε ότι στο μενού των προϊστορικών γιγάντων υπήρχαν σιτηρά και θάμνοι. Κρίνοντας από τη διατροφή, ο βίσωνας έβοσκε σε υγρά λιβάδια και σε πυκνά δάση σκλήθρας και ιτιάς. Ταυτόχρονα μασούσε βρύα, τα οποία δεν έχουν θρεπτική αξία. Προφανώς τα έπιανε μαζί με τα χόρτα κοντά στο έδαφος.

 

* Η άποψη της Σύνταξης μπορεί να μη συμπίπτει με την άποψη του/της αρθρογράφου.