Στο πλαίσιο της συνεδρίασης του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που πραγματοποιήθηκε στις 25 Οκτωβρίου, ο Υπουργός Ενέργειας και Βιομηχανίας Άνθρακα της Ουκρανίας Έντουαρντ Σταβίτσκι υπέγραψε συμφωνία, η οποία επιτρέπει την αγορά φυσικού αερίου στο υπό κατασκευή τερματικό λήψης υγροποιημένου αερίου της Κροατίας και την παράδοσή του μέσω του συστήματος αγωγών φυσικού αερίου της Κροατίας και Ουγγαρίας στην Ουκρανία. Η λογιστική ισχύς αυτής της διαδρομής είναι 5-6 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα το χρόνο.

Το έργο ΑΑΦΑ αποτελεί πνευματικό τέκνο του Ευρωπαίου επιτρόπου ενέργειας Γκίντερ Έτινγκερ, ο οποίος έγινε γνωστός για τη διάθεση χρημάτων σε άσκοπους αγωγούς, όπως ο Γιάσι – Ούνγκενι. Να υπενθυμίσουμε εν συντομία την ιστορία του θέματος: ευρωπαϊκά χρήματα είχαν διατεθεί, η κορδέλα κόπηκε, ενώ την επόμενη μέρα μετά την τελετή της τοποθέτησης του πρώτου τμήματος του αγωγού οι Ρουμάνοι κατασκευαστές απλά εξαφανίστηκαν μαζί με τους σωλήνες και τον εξοπλισμό. Τα καταβληθέντα χρήματα, τους εργαζόμενους και τη συνείδηση των Ρουμάνων εργολάβων ήδη αναζητούν τα ελεγκτικά όργανα, αλλά προς το παρόν χωρίς αποτέλεσμα.

Είναι απίθανο ότι ο ΑΑΦΑ θα μπορέσει να βοηθήσει με κάποιον τρόπο την Ουκρανία. Πρώτον, ο αγωγός θα λειτουργήσει, στην καλύτερη περίπτωση, το 2017. Δεύτερον, παρά το γεγονός ότι το σχέδιο του τερματικού, ο οποίος θα εγκατασταθεί στο κροατικό νησί Κρκ, υπάρχει, δεν υπάρχουν συμφωνίες για τη μεταφορά του φυσικού αερίου μέσω θαλάσσης. Και δεν προβλέπονται. Αιτία αυτού του γεγονότος είναι η διαφορά της τιμής του φυσικού αερίου στην Ασία και την Ευρώπη, που αποτελεί από 25% έως 50%, κι αυτό παρά το γεγονός ότι οι ασιατικές οικονομίες αναπτύσσονται, ενώ το πρόβλημα της λειτουργίας των ιαπωνικών πυρηνικών σταθμών προφανώς δεν θα έχει επιλυθεί σε μεσοπρόθεσμη προοπτική. Οι τρέχουσες συνθήκες της αγοράς αναγκάζουν όλους τους παραγωγούς φυσικού αερίου, οι οποίοι μπορούν να επιλέξουν την αγορά τους, να προμηθεύουν με φυσικό αέριο την Ασία, και όχι την Ευρώπη.

Αν στην αγορά υπήρχαν πράγματι σημαντικές ποσότητες ελεύθερου φυσικού αερίου, τότε η Ουκρανία θα μπορούσε κάλλιστα να προσπαθήσει να ολοκληρώσει την κατασκευή του δικού της τερματικού στην Οδησσό, όμως ούτε χρήματα, ούτε δυνατότητα εύρεσης φυσικού αερίου η ουκρανική κυβέρνησης δεν έχει.

Η υπογραφή από την Ουκρανία της συμφωνίας για αγορά φυσικού αερίου μέσω του Αδριατικού Αγωγού θα δώσει τη δυνατότητα να υπόσχονται στους ψηφοφόρους τη σύντομη απαλλαγή από την Γκαζπρόμ και τίποτα περισσότερο. Όταν το έργο αυτό αποδειχτεί απραγματοποίητο, το Κιεβο θα εφεύρει ένα ακόμα παραμύθι για εσωτερική κατανάλωση.

 

* Η άποψη της Σύνταξης μπορεί να μη συμπίπτει με την άποψη του/της αρθρογράφου.