«Στη μνήμη για την πτώση της αγαπημένης μου χώρας από τα χέρια των νατοϊκών δυνάμεων, οι οποίες σκόρπισαν σε αυτή το χάος, την καταστροφή και τη σφαγή μεταξύ των κατοίκων της. Αφιερώνω επίσης αυτή την επιστολή στο φωτεινή μνήμη του συζύγου μου – μάρτυρα και ήρωα Μουαμάρ Καντάφι και του αγαπημένου μου γιου Ασάντ Αλ Ζουσούρ και όλων εκείνων που βρίσκονταν μαζί τους εκείνη την ημέρα της 20 Οκτωβρίου 2011, όταν οι εναέριες δυνάμεις του ΝΑΤΟ πολυβόλησαν τη συνοδεία του ηγέτη του κράτους, και στη συνέχεια παρέδωσαν τα τραυματισμένα σώματα τους για διαμελισμό στους εγκληματίες, οι οποίοι τους δολοφόνησαν βάρβαρα.

Οι πράξεις αυτών των εγκληματιών δεν συνάδουν με καμία από τις υπάρχουσες θρησκείες και δοξασίες. Επιπλέον, πέραν από το έγκλημα αυτό, διέπραξαν ένα ακόμη – μέχρι σήμερα συνεχίζουν να παρακρατούν τα σώματα αυτών των νεκρών μαρτύρων, πράγμα που δεν έχει ξανασυμβεί στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Απαιτώ από όλα τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και όλους όσους έλαβαν μέρος στη δολοφονία αυτών των μαρτύρων και φέρει άμεση ή ακόμη και έμμεση ευθύνη για το ειδεχθές αυτό έγκλημα, να αποκαλύψουν, επιτέλους, την τοποθεσία ταφής τους και να παραδώσουν στους συγγενείς τα πτώματά τους ώστε να τύχουν μια αξιοπρεπούς ταφής.

Απαιτώ επίσης από την Αφρικανική Ένωση να ξεκινήσει την πλέον ενδελεχή έρευνα για την υπόθεση της δολοφονίας του ιδρυτή αυτού του οργανισμού, του ήρωα Μουαμάρ Καντάφι, και όλων όσων δολοφονήθηκαν μαζί του εκείνη την ημέρα.

Απαιτώ από όλους τους διεθνείς οργανισμούς για τα δικαιώματα του ανθρώπου να με βοηθήσουν να αποκαταστήσω την επικοινωνία μου με τον γιο μου Σείφ Αλ Ισλάμ, ο οποίος κρατείται στην απομόνωση από όλα τα μέλη της οικογένειας μας από τη στιγμή της σύλληψής του, λαμβάνοντας υπόψη ότι είναι παντελώς αθώος για όλες τις κατηγορίες που τους απαγγέλθηκαν. Πιθανόν, το μόνο του έγκλημα είναι ότι προειδοποίησε το λιβυκό λαό για τα δεινά που σήμερα βιώνει η Λιβύη.

Ο Σείφ αλ Ισλάμ ενδιαφέρονταν πάντα για τα δικαιώματα του ανθρώπου στη χώρα. Απελευθέρωσε από αμερικανικές και ευρωπαϊκές φυλακές ριζοσπάστες ισλαμιστές και ασχολήθηκε με το ζήτημα της επιστροφής τους σε μια φυσιολογική ζωή. Ορισμένοι από αυτούς του υποσχέθηκαν καλές προθέσεις, σήμερα όμως απαιτούν να τους τον παραδώσουν για να τον εκτελέσουν.

Στη μνήμη της δεύτερης επετείου του θανάτου του συζύγου μου, του γιου μου και των συμπολεμιστών τους, ελπίζω ότι η φωνή μου θα ακουστεί στη διεθνή κοινότητα, σα φωνή συζύγου και μητέρας στην εξορία».

 

*Οι απόψεις της Σύνταξης μπορεί να μη συμπίπτουν με τις απόψεις του/της συντάκτη.