Πριν από μερικά χρόνια ο πρόεδρος έδειξε ενδιαφέρον και ρώτησε τους επιστήμονες αν θα μπορούσε να αποκατασταθεί στον Καύκασο ο πληθυσμός της λεοπάρδαλης της Κεντρικής Ασίας. Όπως ισχυρίζονται οι ειδικοί, μέχρι σήμερα κανείς δεν το έχει κάνει αυτό. Το πρόγραμμα ξεκίνησε πριν από τέσσερα χρόνια και σήμερα υπάρχουν πλέον απτά αποτελέσματα. Πρόσφατα γεννήθηκαν τέσσερα μικρά από λεοπαρδάλεις που είχαν μεταφερθεί στον Καύκασο. Σήμερα ακόμη ζουν στο καταφύγιο, μετά από ενάμιση χρόνο όμως θα αφεθούν ελεύθερα στην άγια φύση. Οι πρώτες λεοπαρδάλεις μεταφέρθηκαν στο κέντρο πολλαπλασιασμού από την Τουρκμενία και στη συνέχεια από το Ιράν. Η δυσκολία έγκειτο στο ότι παράλληλα με τη συνήθη φροντίδα αυτών των ζώων, ήταν αναγκαία η μελέτη του χαρακτήρα του καθενός από αυτό, ιδιαίτερα κατά τη διαδικασία σχηματισμού των ζευγαριών με στόχο την απόκτηση απογόνων. Αυτός ο θηρευτής είναι αρκετά περίπλοκος, σημείωσε ο επικεφαλής του κέντρου πολλαπλασιασμού και αποκατάστασης της λεοπαρδάλεως της Κεντρικής Ασίας, του Εθνικού Δρυμού του Σότσι, Ουμάρ Σιμεόνοφ, μιλώντας στη «Φωνή της Ρωσίας»:

Όταν πήραμε τα πρώτα ζώα από τη φύση – ιρανικά θηλυκά και τουρκμενικά αρσενικά, αποδείχτηκε πως ήταν πολύ δύσκολο να φτιάξουμε ζευγάρια. Στο βαθμό που τα ζώα βρέθηκαν από την ελευθερία σε ένα τεχνητό περιβάλλον, αγχώθηκαν τρομερά. Μέρος της αποστολής μας ήταν να θα βοηθήσουμε να βγουν από αυτή την κατάσταση, να τους δημιουργήσουμε άνετες συνθήκες διαβίωσης. Για να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση. Μόνο μετά από αυτό μπορέσαμε να κάνουμε μερικά βήμα για να σχηματιστούν ζευγάρια. Τελικά, η επιτυχία ήρθε, οι γάτες προσαρμόστηκαν, άρχισαν να φροντίζουν η μία την άλλη και είχαμε απογόνους.

Στη συνέχεια γεννήθηκαν τα γατάκια και ενώθηκαν με το νεοφερμένο ζευγάρι λεοπαρδάλεων από το ζωολογικό κήπο της Λισσαβόνας. Σε αυτή την περίπτωση προβλήματα με τη γέννηση νέων μικρών δεν υπήρξε, σε αντίθεση με τις λεοπαρδάλεις από το Ιράν και το Τουρκμενιστάν.

Τα επόμενα χρόνια στη Ρωσία θα υλοποιηθούν και άλλα προγράμματα για την αποκατάσταση των πληθυσμών σπάνιων ζώων, είπε ο διευθυντής της ρωσικής αντιπροσωπείας του Παγκόσμιου Ταμείου για την Άγρια Φύση, Ίγκορ Τσεστίν:

Έχουμε μία λεοπάρδαλη από την Άπω Ανατολή, η οποία ζει στο Πριμόρσκ. Εκεί η κατάσταση είναι πολύ καλύτερη, αλλά αρκετά ανησυχητική. Δηλαδή με τη δημιουργία Εθνικού Δρυμού «Η γη της λεοπάρδαλης» ο αριθμός αυξήθηκε σε δεκαπέντε ζώα. Παρόλα αυτά είναι μικρός ο πληθυσμός. Γι’ αυτό κι εκεί σχεδιάζεται η αναπαραγωγή λεοπαρδάλεων και η απελευθέρωσή τους στην άγρια φύση.

 

*Η άποψη της Σύνταξης μπορεί να μη συμπίπτει με την άποψη του/της αρθρογράφου.