Διακόσια περίπου έργα ζωγραφικής και γραφικών παρουσιάζονται στην έκθεση, που εγκαινιάστηκε εν όψει της Ημέρας της Πόλης, στο εκθεσιακό κέντρο της Μοσχοβίτικης 'Ενωσης Ζωγράφων, στην οδό Μπεγκοβάγια. Τα έργα των νέων - ήδη γνωστών, ονομαστών εικαστικών - που δημιουργήθηκαν με ποικίλες τεχνοτροπίες, έχουν ως κοινό τους στοιχείο ένα ενιαίο θέμα: αφιερώνονται όλα στην πρωτεύουσα της Ρωσίας. Πρόκειται τόσο για αστικά τοπία και θεματικούς πίνακες με σκηνές από τη μοσχοβίτικη ζωή, όσο και πορτρέτα Μοσχοβιτών, γραφικές «νεκρές φύσεις» και τοπία από την ευρύτερη περιοχή Μόσχας.

Φωτογκαλερί

Η 'Ενωση Ζωγράφων της Μόσχας (ΜΕΖ) ιδρύθηκε το 1932, την ίδια εποχή που στην ΕΣΣΔ διεξαγόταν μια εκστρατεία εξάλειψης των ανεξάρτητων δημιουργικών ομάδων και εικαστικών ενώσεων και επιδιωκόταν μια συγκεντρωτική διοίκηση των παραγόντων της Τέχνης. Η πρώτη σύνθεση της 'Ενωσης περιελάμβανε τους καλύτερους ρώσους ζωγράφους του πρώτου μισού του 20ου αιώνα: τους Κονσταντίν Γιουόν, Γκεόργκι Ριάζκι, Αλεξάντρ Ντεϊνέκα, Αριστάρχ Λέντουλοφ, Ιλιά Μασκόφ και πολλούς άλλους. Τα έργα τους έχουν δικαιωματικά ενταχθεί στο θησαυρό της ρωσικής ζωγραφικής και εκθέτονται στα μεγαλύτερα ρωσικά μουσεία και τα ονόματά τους είναι γνωστά στους εραστές της Τέχνης σε όλο τον κόσμο.

Στην έκθεση «Μόσχα και Μοσχοβίτες» αναδεικνύεται με ενάργεια ότι οι παραδόσεις, που τέθηκαν από τους ιδρυτές της ΜΕΖ, παραμένουν και σήμερα ισχυρές όπως πάντα. Δεν είναι απαραίτητο για κάποιον να είναι γνώστης της ζωγραφικής για να διακρίνει τα γνωστά μοτίβα των έργων του παρελθόντος. Επιπλέον, αμέσως με την είσοδο στον εκθεσιακό χώρο, ο επισκέπτης σαν να αίρεται από το σύγχρονο συμφραζόμενο: παρόμοιοι πίνακες θα μπορούσαν να εκτεθούν και στις δεκαετίες του '70 και του '80. Η θεματική, η σύνθεση, οι χρωματικές επιλογές – τα πάντα παραμένουν αναλλοίωτα. Ευνόητο είναι, ότι στο πλαίσιο των παραδοσιακών καλλιτεχνικών τεχνοτροπιών δεν είναι και τόσο απλό να επινοηθεί κάτι καινούριο (ίσως και να μην είναι αναγκαίο), αλλά το επίπεδο της τεχνικής ορισμένων συμμετεχόντων θα μπορούσε να είναι και υψηλότερο.

Μία ακόμα ιδιαιτερότητα πολλών πινάκων είναι ότι δημιουργήθηκαν χωρίς ουσιαστικά συγκεκριμένο σκοπό: οι δημιουργοί δεν προβληματίστηκαν καθόλου για το ποιά θα είναι η μοίρα των έργων τους μετά από την τελευταία πινελιά στον καμβά. Σήμερα, είναι εξαιρετικά σπάνιο να συναντήσει κανείς μια ανάλογη επίδειξη εσωτερικής ελευθερίας του καλλιτέχνη, ο οποίος δημιουργεί έτσι όπως νιώθει και βλέπει, χωρίς να προσπαθεί να αρέσει στον θεατή.

Υπάρχει μια ποικιλία προσεγγίσεων του δημιουργικού έργου των συμμετεχόντων στην έκθεση, ωστόσο οι διοργανωτές της κατάφεραν να εξασφαλίσουν ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της μη-εμπορικής ρεαλιστικής ζωγραφικής της σημερινής Ρωσίας. Ανήκει πια στο παρελθόν η πάλαι ποτέ δόξα της 'Ενωσης Ζωγράφων της Μόσχας ή όχι, αυτό είναι κάτι που θα το κρίνει ο χρόνος.

 

*Η άποψη της Σύνταξης μπορεί να μη συμπίπτει με την άποψη του/της αρθρογράφου.