Η 'Αννα Βολκόβαγια είναι 19 ετών, φοιτήτρια, μέλλουσα ζωγράφος και εθελόντρια μερικής απασχόλησης σε μια οργάνωση που βοηθά μοναχικούς ηλικιωμένους σε οίκους ευγηρίας. Αλλά αυτό το γνωρίζουν μόνο οι καλύτεροι φίλοι της. Η οικογένεια παραμένει στο σκοτάδι. Γιατί όμως εκείνη το κρύβει από την οικογένειά της; Η 'Ανια εξηγεί τη θέση της:

- Στην πραγματικότητα, τα πράγματα είναι πολύ απλά. Όταν ήμουν έτοιμη να ασχοληθώ με τον εθελοντισμό, μοιράστηκα τα σχέδιά μου με τους γονείς. Η μαμά και ο μπαμπάς υποδέχθηκαν την ιδέα με ενθουσιασμό, κάτι που δεν μπορεί να ειπωθεί για τη γιαγιά μου. Είπα ότι θέλω να βοηθώ άτομα μεγαλύτερης ηλικίας που έχουν μείνει ολομόναχα. Η γιαγιά μου μού είπε ότι ενώ δεν είμαι σε θέση να φροντίσω τον εαυτό μου, τώρα θέλω να αναλάβω αυτή την ευθύνη για άλλους ανθρώπους. Και επίσης ότι δεν προσέχω την ίδια όσο θα έπρεπε. Άρχισα να περνώ περισσότερο χρόνο μαζί της, αλλά δεν παραιτήθηκα και από τον εθελοντισμό. Απλά, για την ώρα, το κάνω στα κρυφά.

Πάντως, νομίζω ότι σύντομα, θα «αποκαλυφθώ». Βοηθώντας τους άλλους ανθρώπους, βοηθήθηκα κι εγώ να μάθω να διαχειρίζομαι αποτελεσματικότερα το χρόνο μου, να γίνω πιο υπέυθυνη. Κάνω μια χρήσιμη δουλειά και ξέρω ότι, έστω και λίγο, κάνω τον κόσμο καλύτερο.

Η 'Ανια δεν είναι η μόνη. Σύμφωνα με ερωτηματολόγια, πάνω από το ένα τρίτο των εθελοντών παραδέχθηκε ότι, στην αρχή, τα μέλη των οικογενειών τους και οι φίλοι τους ζήλευαν το νέο τους «χόμπι» και προσπάθησαν να τους πείσουν ότι δεν αξίζει να αναλάβουν «μια τέτοια ευθύνη» . Ωστόσο, μετά από λίγο καιρό άλλαξαν γνώμη και, μερικές φορές, έγιναν εθελοντές και οι ίδιοι. 'Οπως μας λέει ο Αντόν Μέλνικοφ, 16χρονος μαθητής γυμνασίου από τη Μόσχα, που βοηθά σ΄ένα από τα καταφύγια αδέσποτων ζώων, ο εθελοντισμός μας φέρνει κοντά:

- Η ιστορία μου άρχισε περίπου πριν από δύο χρόνια, όταν ήμουν, όπως πάντα, αργόσχολος, σε καλοκαιρινές διακοπές. Ο φίλος μου και εγώ ψάχναμε στο διαδίκτυο πού θα μπορούσαμε να πάμε να διασκεδάσουμε, όταν πρόσεξα ένα μπάνερ όπου αναβόσβηνε η φωτογραφία ενός εντελώς καταβεβλημένου σκύλου. Ακολούθησα το σύνδεσμο και βρέθηκα στον ιστότοπο ενός καταφυγίου αδέσποτων ζώων. Αιφνιδιάστηκα με το μεγάλο αριθμό των μοναχικών ζώων που ζουν ανάμεσά μας. Και όλα τους χρειάζονται φροντίδα και την αγάπη ενός ιδιοκτήτη.
Τότε αποφάσισα να πάω στο καταφύγιο. Οι γονείς μου δεν γνώριζαν τίποτα, αφού είναι σίγουρο ότι η μαμά θα προσπαθούσε να με μεταπείσει, φοβούμενη ότι θα κολλήσω καμιά αρρώστεια από τα αδέσποτα ζώα. Και πήγα εκεί στα κρυφά.

Ο Αντόν άρχισε να βοηθά στο καταφύγιο τακτικά. Πήγαινε, φρόντιζε τα άρρωστα ζώα, τα έβγαζε βόλτα. Οικονομικά δεν μπορούσε τότε να βοηθήσει, αλλά μιλούσε για το καταφύγιο σε φίλους και γνωστούς. 'Ολοι μαζί έβαζαν σε κοινωνικά δίκτυα πληροφορίες για τους προστατευόμενούς τους, τοποθετούσαν στην πόλη φυλλάδια με φωτογραφίες σκυλιών και γατιών, περιγράφοντας τον χαρακτήρα τους, ανακοινώνοντας ότι περιμένουν τους ιδιοκτήτες τους. Και το έργο τους άρχισε να αποδίδει καρπούς. 'Αλλος βοηθούσε οικονομικά, άλλος με τροφές, άλλος με φάρμακα και κάποιοι έπαιρναν τα προστατευόμενα ζώα του καταφυγίου στο σπίτι τους. Ο Αντόν θυμάται:

- Όσον αφορά εμένα, ο σκύλος του μπάνερ ζει τώρα πια μαζί μας. Το όνομά του είναι Τζακ και οι γονείς μου τον λατρεύουν. Και απ΄ότι φαίνεται, είναι περήφανοι για μένα. Τώρα πια, στις αργίες, πηγαίνουμε μαζί στο καταφύγιο. Μπορώ να πω ότι ο εθελοντισμός ένωσε πολύ την οικογένειά μας.

Ναι, σε ορισμένες οικογένειες η είδηση ​​ότι το παιδί θέλει να ασχοληθεί με τον εθελοντισμό γίνεται αποδεκτή με χαρά. Σε άλλες, οι γονείς και οι συγγενείς βλέπουν με επιφύλαξη την ιδέα ότι το σπλάχνο τους θα βοηθά κάποιους, όταν «ακόμα δεν μπορεί να φροντίσει τον ίδιο τον εαυτό του» .
Μα η νέα γενιά των Ρώσων κάνει απλά αγαθές πράξεις.