Σύμφωνα με τον Λαμπάρκα, ο πιο σίγουρος τρόπος να μεταφερθεί ο Αμερικανός από τη Ρωσία στη Λατινική Αμερική, είναι να τον περάσουν από τη ρωσική Άπω Ανατολή μέσω Κίνας και Πολυνησίας στο Νησί του Πάσχα (το οποίο αποτελεί έδαφος της Χιλής στον Ειρηνικό Ωκεανό).

Με περισσότερες λεπτομέρειες για το σχέδιό του ο Εντουάρντο Λαμπάρκα μίλησε σε τηλεφωνική συνέντευξη στη «Φωνή της Ρωσίας»:

Το 1967 έχασε τη ζωή του ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. Ενώ το 1968 τρεις αντάρτες από την ομάδα του Τσε, πέρασαν πεζοί από τη Βολιβία μέχρι τη Χιλή, περνώντας κρυφά τα σύνορα. Ήταν ο Πόμπο, ο Ουρμπάνο και ο Μπενίγκνο. Όμως την τελευταία στιγμή, όταν βρίσκονταν σε έναν από τους οικισμούς της Βολιβίας κοντά στα σύνορα με τη Χιλή, υπήρξε μια ένοπλη σύγκρουση με ομάδα κυβερνητικών στρατευμάτων. Το περιστατικό αυτό είχε λάβει πολύ μεγάλη διεθνή απήχηση, επειδή έγινε σαφές ότι αυτοί οι άνθρωποι σκόπευαν να περάσουν παράνομα τα σύνορα της Βολιβίας με τη Χιλή.

Τελικά, με τη βοήθεια ενός Χιλιανού δημοσιογράφου αυτή η τριάδα κατάφερε να φτάσει μέχρι μία από τις βόρειες περιοχές της Χιλής, όπου αμέσως έσπευσαν οι εκπρόσωποι πολλών διεθνών και τοπικών ΜΜΕ, μεταξύ των οποίων ήμουν κι εγώ. Αυτοί οι τρεις αντάρτες από την ομάδα του Τσε Γκεβάρα έφτασαν μέχρι τη Χιλή ταλαιπωρημένοι, έχοντας χάσει κιλά, δίχως όπλα, με λίγα λόγια ήταν ένα θλιβερό θέαμα. Συνοδεία της αστυνομίας τους μετέφεραν στην πρωτεύουσα, στο Σαντιάγο της Χιλής, και τους επέτρεψαν να δώσουν συνέντευξη Τύπου.

Οι Αρχές αντιμετώπιζαν ένα πρόβλημα: πως και που να τους μεταφέρουν εκτός της χώρας. Η αλήθεια είναι ότι εκείνα τα χρόνια σε διάφορες χώρες της Λατινικής Αμερικής στην εξουσία βρίσκονταν στρατιωτικά καθεστώτα, ενώ οι ΗΠΑ, από την πλευρά τους, ήθελαν πολύ να συλλάβουν και να μεταφέρουν την τριάδα σε μία από τις αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις. Έτσι δεν ήταν δύσκολο να φανταστούμε, τι τύχη περίμενε αυτούς τους ανθρώπους. Εν τω μεταξύ τους αντάρτες τους καθυστέρησαν για δυο τρεις ημέρες στη Χιλή, την ίδια στιγμή ο Σαλβαδόρ Αλιέντε, ο οποίος τότε ήταν πρόεδρος της Γερουσίας, έψαχνε ενεργά εναλλακτικές λύσεις για την απομάκρυνση των συνεργατών του Τσε. Ο πρόεδρος της Χιλής Εντουάρντο Φρέι δεν ήταν φίλος των ανταρτικών κινημάτων. Για το λόγο αυτό ο Φιντέλ Κάστρο είχε επικρίνει πολλές φορές το Χιλιανό πρόεδρο.

Παρά τις συνεχείς επιθέσεις κατά του Φρέι από την πλευρά του Κάστρο και των υποστηρικτών του, ο Φρέι φέρθηκε πολύ άξια: δεν έκδωσε τους αντάρτες αυτούς στη Βολιβία, αν και οι Αρχές αυτής της χώρας ήθελαν να τους πάρουν, και σε καμία άλλη χώρα, όπου θα μπορούσαν να τους συλλάβουν.

Κατόπιν μακρών συζητήσεων ο Αλιέντε και ο Φρέι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η «απομάκρυνση» των τριών αυτών ανταρτών μπορεί να γίνει μόνο μέσω των διεθνών υδάτων στον Ειρηνικό Ωκεανό.

Με αεροσκάφος της αεροπορικής εταιρείας της Χιλής η τριάδα με συνοδεία τον Αλιέντε και τον αρχηγό της αστυνομίας της Χιλής μεταφέρθηκε στο Νησί του Πάσχα, και μετά από εκεί στην Ταϊτή. Εκεί τους περίμενε, ακολουθώντας τις οδηγίες του προέδρου της Γαλλίας Σαρλ ντε Γκολ, ο κυβερνήτης της Αϊτής, ο οποίος έπρεπε να τους διασφαλίσει την ασφάλειά τους. Επίσης εκεί έφτασε από το Παρίσι ο πρέσβης της Κούβας στη Γαλλία κύριος Καστελάνο, ο οποίος ήταν εξουσιοδοτημένος να πάρει μαζί τους επιζώντες συνεργάτες του Τσε Γκεβάρα. Μέχρι εκείνο το σημείο της διαδρομής ακολούθησε και ο Αλιέντε.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ντε Γκολ, ο Φρέι και ο Αλιέντε αποδείχθηκαν αληθινές πολιτικές προσωπικότητες. Από εκείνη τη στιγμή ο Φιντέλ Κάστρο δεν αντιτάχθηκε ποτέ κατά του Φρέι: οι Κουβανοί εκτίμησαν τη χειρονομία καλής θέλησης του Χιλιανού προέδρου.

Μετά από την Ταϊτή η αποστολή έπρεπε να περάσει μια δύσκολη διαδρομή στον αέρα: προσγειώθηκαν σε ένα από τα νησιά, μετά έκαναν μια στάση στη Σιγκαπούρη, έφτασαν μέχρι την Ελλάδα. Τελικά έφτασαν στο Παρίσι, απ’ εκεί πέρασαν στη Πράγα συνοδεία του Κουβανού πρέσβη στη Γαλλία και μετά από την πρωτεύουσα της Τσεχοσλοβακίας έφτασαν ασφαλείς στον τελικό προορισμό τους – την Κούβα.

Όποτε λοιπόν σκέφτηκα: γιατί ο Έντουαρντ Σνόουντεν δεν φεύγει από τη Σαχαλίνη είτε από οποιαδήποτε άλλο ασιατικό άκρο της Ρωσίας και δεν περνά τον Ειρηνικό Ωκεανό, διαμέσου της Κίνας είτε κάποιας άλλης χώρας, μέσω νησιών της Πολυνησίας, ώστε στο τέλος να φτάσει μέχρι το Νησί του Πάσχα, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 2600 χλμ. από τις ακτές της Νότιας Αμερικής. Και από εκεί θα μπορούσε να πετάξει απευθείας στη Βολιβία, στον Ισημερινό, στη Βενεζουέλα και ακόμη και στη Χιλή ή αλλού.

Νομίζω ότι ο πρόεδρος της Χιλής Σεμπαστιάν Πινιέρα θα μπορούσε να κάνει μια παρόμοια κίνηση: να δεχθεί τον Σνόουντεν και να μπει στην ιστορία. Θα ήταν μια ενέργεια ενός πραγματικού πολιτικού ηγέτη, διότι τελικά ο Σνόουντεν είναι ένας άνθρωπος, ο οποίος δημοσίευσε τις τρομερές παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου από την πλευρά των ΗΠΑ.