Η πλειονότητα των ισλαμιστών συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί να υπολογίζει στην αυτοθυσία των τεράστιων λαϊκών μαζών, οι οποίες επίσης δεν είναι πρόθυμες να υποστούν βάσανα για χάριν των Ενόπλων Δυνάμεων.

Ωστόσο αντικειμενικά οι «Αδελφοί» είναι ενδιαφερόμενοι για κάποια αύξηση του χυμένου αίματος, προκειμένου να διατηρήσουν την επιρροή τους στην Αίγυπτο μετά τον Μόρσι και να μη βρεθούν σε θέση ουραγών, ανεξάρτητα με το τι ήταν τα περασμένα χρόνια. Ακριβώς γι΄αυτό το λόγο δεν μπορούν να αποδεχτούν τη πτώση του καθεστώτος, το οποίο προσπαθούσαν να βοηθήσουν να ορθοποδήσει.

Γι΄αυτούς δεν ήταν εύκολος στόχος. Αρχίζοντας με την άνοδό τους στην εξουσία, παρά τη διεθνή βοήθεια, η οικονομική κατάσταση στη χώρα συνεχώς επιδεινωνόταν. Οι σαλαφιστές εξακολουθούσαν να τους κατηγορούν ότι δεν είναι επαρκώς «ισλαμιστές», οι κοσμικές δυνάμεις διαμαρτύρονταν κατά της «ολοκληρωτικής κατοχής» οποιουδήποτε αξιώματος στις δομές εξουσίας, ενώ οι οπαδοί των άλλων θρησκειών προσπαθούσαν να σωθούν από τις πολυάριθμες προσπάθειες λαντσαρίσματος από μέρους των φανατικών, οι οποίοι επιτέλους ένιωσαν ότι είναι φορείς της «γνήσιας» αιγυπτιακής ταυτότητας.

Από την άλλη ο στρατός συνειδητοποίησε γρήγορα ότι οι άτυπες συμφωνίες για την κατανομή της εξουσίας – οι πολιτικές πληρεξουσιότητες – στους «Αδελφούς Μουσουλμάνους», οι δε οικονομικές – στο στρατό, δεν έχουν προοπτική, λόγω του ότι οι ισλαμιστές είναι διατεθειμένοι να επιβάλουν ένα είδος πλήρους δικτατορίας υπέρ της θρησκευτικής τους αίρεσης.

Το ότι η ελευθερία θα έλθει στην Αίγυπτο ως αποτέλεσμα των εκλογών ήταν ψευδαίσθηση, η οποία δεν διάρκεσε πολύ. Το αποτέλεσμα ήταν δεκάδες σκοτωμένοι από την αστυνομία σε περιστάσεις αμφίβολες, φοβισμένοι και στερημένοι δυνατότητας να παρουσιάζουν τα γεγονότα δημοσιογράφοι, χιλιάδες βασανισμένοι.

Ο δε στρατός, ο «φίλος του λαού», δεν εκφράζει οποιαδήποτε επιθυμία να εξασφαλίσει την ελευθερία έκφρασης διάφορων απόψεων ή να περιμνήσει για το σχηματισμό νέας κυβέρνησης, η οποία πραγματικά θα μπορέσει να προτείνει τρόπους επίλυσης των οικονομικών προβλημάτων της χώρας. Το κύριο ενδιαφέρον του συνίσταται στο απαραβίαστο των προνομίων του. Απ΄αυτή την άποψη οι συγκρούσεις, οι οποίες πιθανότατα θα συνεχιστούν τις επόμενες εβδομάδες, θα βοηθήσουν να καθοριστεί, ποιοι θα μπορέσουν να παρακαθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, με ποιες δυνάμεις η Αίγυπτος θα αναγκαστεί να έχει να κάνει και ποιος θα είναι ο ρόλος της κάθε μιας από αυτές τις δυνάμεις στο μέλλον.

Το Ραμαζάνι, που μόλις άρχισε, είναι περίοδος, κατά την οποία θα ακουστούν καλύτερα οι θρησκευτικές υβριστικές επιθέσεις.

Όμως προς το παρόν οι τουρίστες, τα χρήματα των οποίων μαζί με τα έσοδα των μεταναστών πάντα αποτελούσαν το μεγαλύτερο μέρος του προϋπολογισμού της χώρας, αρνούνται να ταξιδέψουν την Αίγυπτο.

Όποια κι αν θα είναι η πολιτική λύση της κατάστασης, για τη μελλοντική κυβέρνηση θα είναι πολύ πιο δύσκολο να επιβάλει την τάξη στη χώρα, από ότι για την προηγούμενη.