Είναι γεγονός ότι είναι πολλοί οι δυσαρεστημένοι με την εργασία του «φαραώ-ισλαμιστή» και αυτό φαινόταν ξεκάθαρα και ακουγόταν δυνατά κατά την τελευταία εβδομάδα. Εναντίον ήταν και ο απλός λαός και οι αξιωματούχοι, οι επιχειρηματίες και ακόμα και η αστυνομία. Ο πρέσβης της Αιγύπτου στις ΗΠΑ Μοχάμεντ Τάουφικ σε συνέντευξη στο περιοδικό Foreign Policy ακριβώς αυτά δήλωσε: «Ήταν μια λαϊκή εξέγερση». Και τόνισε: «Οι στρατιωτικοί δεν την ξεκίνησαν, αλλά παρενέβησαν, ώστε να αποφύγουν τη βία».

Στην πραγματικότητα, αρχικά τη βία προκαλούσαν οι διαδηλώσεις εκατομμυρίων, στις οποίες είχαν βγει οι αντίπαλοι του Μόρσι. Όμως ο στρατός για ακόμη μια φορά αποφάσισε να εξαλείψει τα αίτια και όχι τις συνέπειες. Εκδίωξε τον πρώτο στην ιστορία της χώρας δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο από την εξουσία, έκλεισε τα φιλοπροεδρικά ΜΜΕ και συντόνισε τις ενέργειες για το σχηματισμό μια νέας κυβέρνησης.

Γιατί όμως ο στρατός απλά δεν χώρισε τις αντιμαχόμενες πλευρές, και τόλμησε να πραγματοποιήσει το στρατιωτικό πραξικόπημα; Πρώτον, η καταστροφική κατάσταση στην Αίγυπτο. Στη χώρα, στην οποία μέχρι και σήμερα δεν υπάρχει μία ισχυρή ενιαία πολιτική δύναμη, χωρίς την επέμβαση του στρατού σίγουρα θα ακολουθούσε το χάος. Διότι οι ίδιοι οι «Αδελφοί μουσουλμάνοι» δεν ήταν σε θέση να ξεπεράσουν τη διάσπαση στην κοινωνία.

Επιπλέον, τον στρατό στην Αίγυπτο τον αγαπούν σχεδόν όλοι. Ακόμα και σε περίοδο ακμής του αντιπολεμικού κλίματος, οι δημοσκοπήσει του Gallop έδειχναν ότι το στρατό υποστηρίζει πάνω από 80% των Αιγυπτίων.

Αλλά υπάρχει κα η γνώμη της διεθνούς κοινότητας. Την αντίδραση των άλλων χωρών ο επικεφαλής της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών στρατηγός Σισί φαίνεται να την είχε υπολογίσει εκ των προτέρων. Ακόμη στις αρχές του Μαΐου, μια αξιόπιστη πηγή στο Κάιρο δήλωσε σε Αμερικανό δημοσιογράφο: «Οι στρατιωτικοί μέχρι το φθινόπωρο θα επιστρέψουν στην εξουσία και η Δύση ήδη το έχει εγκρίνει. Ο μόνος όρος που έχει τεθεί – ο στρατός πρέπει να έχει ένα «πολιτικό πρόσωπο».

Και σήμερα στην Αίγυπτο υπάρχει μια, έστω και προσωρινή, πολιτική εξουσία. Προφανώς, οι στρατηγοί είχαν προβλέψει εκ των προτέρων όλες τις πιθανές παραλλαγές στην εξέλιξη των γεγονότων.

Όταν πρόσφατα ρώτησαν ευθέως έναν υψηλόβαθμο Αιγύπτιο συνταξιούχο στρατηγό, εάν ο νόμιμα εκλεγμένος πρόεδρος έχει το δικαίωμα να «εξαντλήσει τη θητεία του» μέχρι το τέλος, αυτός απάντησε με ειλικρίνεια: «Έχει. Όμως τι θέλετε, να περιμένω να διαλυθεί εντελώς η χώρα μου;». Έτσι λοιπόν, όταν ο νόμος δεν επιτρέπει να συνεχιστεί η τήρηση της τάξης, μερικές φορές συμβαίνουν τα στρατιωτικά πραξικοπήματα. Τουλάχιστον, καλύτερο «φάρμακο» που θα γλυτώσει από τον εμφύλιο πόλεμο, εκτός από το στρατό, μέχρι τώρα δεν έχουν βρει.