- Γιατί πήρατε την απόφαση να συμμετάσχετε στο διαγωνισμό βραβείου «Ράντουγκα»;

- Για το διαγωνισμό έμαθα τυχαία, χάρη σε συναδέλφους και φίλους, οι οποίοι με έπεισαν να συμμετάσχω σε αυτόν, γνωρίζοντας ότι μεταφράζω αποσπάσματα από διάφορα έργα για τις διαλέξεις και τα άρθρα. Γιατί να μη δοκιμάσω, έλεγαν εκείνοι, και τελικά το πήρα απόφαση, αφού τη μετάφραση του διηγήματος του Αντόνιο Ταμπούκι «Η ιστορία του χάρτινου ανθρώπου» για τον πρώτο γύρο την είχα σχεδόν έτοιμη.

- Τι είναι το σημαντικότερο στη μετάφραση ενός κειμένου;

- Νομίζω ότι το σημαντικότερο, που πρέπει να κάνει ένας μεταφραστής πριν ξεκινήσει τη μετάφραση, είναι να προσπαθήσει να δει, να αντιληφθεί το κείμενο ως ένα ενιαίο σύνολο, ως ένα λογοτεχνικό καμβά, και όχι ως ένα σύνολο λέξεων και προτάσεων.

- Ποιες δυσκολίες συναντήσατε κατά τη μετάφραση του διηγήματος του Φάμπιο Κιριγιάτι;

- Οι δυσκολίες ξεκίνησαν από τον τίτλο: αφού στο πρωτότυπο είναι στη διάλεκτο του Σαλέντο, ήθελα με κάποιον τρόπο να διατηρήσω την ιδιομορφία του. Η δεύτερη δυσκολία ήταν η χρήση στο διήγημα της τεχνικής του ρεύματος συνείδησης, που υπονοεί την παραβίαση της λογικής, και έχει ένα ιδιαίτερο συντακτικό. Το σημαντικό ήταν να μη γίνει μπέρδεμα και να μη μπερδευτεί ο ρωσόφωνος αναγνώστης.

- Σκοπεύετε και στο μέλλον να αφοσιωθείτε στις μεταφράσεις;

- Στη διάρκεια της ανάγνωσης των κειμένων στην ιταλική γλώσσα φαντάζεσαι, πώς τα ξεχωριστά αποσπάσματα, οι προτάσεις θα ακούγονταν στη ρωσική, ή ακόμα και στη λευκορωσική. Απλά δεν υπήρχε εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Οπότε, η συμμετοχή στο διαγωνισμό σήμανε και τον έλεγχο των δυνατοτήτων μου. Η υψηλή βαθμολογία της κριτικής επιτροπής στις μεταφράσεις μου, επιβεβαιώνει το γεγονός, ότι πρέπει να μεταφράζω, ότι πράγματι ασχολούμαι με τη δουλειά μου.

- Ποιον Ιταλό συγγραφέα θα θέλατε να γνωρίσετε στους Ρώσους αναγνώστες;

- Πρώτα απ’ όλα θα συνέχιζα τη γνωριμία των Ρώσων και ρωσόφωνων αναγνωστών με τα έργα του συγγραφέα, τον οποίον δεν αποχωρίζομαι εδώ και επτά χρόνια. Πρόκειται για τον Αντόνιο Ταμπούκι. Η πεζογραφία του σε μεγάλο βαθμό κληρονομεί τις παραδόσεις του πνευματικού μυθιστορήματος και αποτελεί ένα παράδειγμα της γνήσια υψηλής, εκλεκτής λογοτεχνίας, που δεν υπάρχει σήμερα και τόση πολλή στην αγορά του βιβλίου. Υπάρχουν και οι κλασικοί της ιταλικής λογοτεχνίας – για παράδειγμα, οι συγγραφείς του 19ου αιώνα Φεντερίκο Ντε Ρομπέρτο, Ιτζίνιο Ούγκο Ταρκέτι, Αντόνιο Φογκατσάρο, – που αναμφίβολα αξίζουν το ενδιαφέρον των ρωσόφωνων αναγνωστών.