Σε συνέντευξή της στη «Φωνή της Ρωσίας», που είναι χορηγός επικοινωνίας του διαγωνισμού, η Γιελένα είπε:

- Γεννήθηκα στα Ουράλια. Έζησα στο Περμ και στο Αικατερινμπούργκ, τελείωσα τη σχολή σκηνοθεσίας του Ινστιτούτου Τέχνης και Πολιτισμού του Περμ και επτά χρόνια εργάστηκα στην περιφερειακή δημοσιογραφία.

- Τι σας συνδέει με την Ιταλία;

- Δεν έχω πολλά κοινά με τη σημερινή Ιταλία, που πλημμύρισε από χιτζάμπ και τζαμιά, που οδεύει γρήγορα προς την καταστροφή, με ζήλο πατώντας τα κουμπάκια στο Facebook. Η δική μου Ιταλία είναι η Ιταλία του Δάντη, του Βέρντι, του Ντα Βίντσι, οι τοιχογραφίες και τα ψηφιδωτά, το βιολί του Βιβάλντι. Αγαπώ την παλιά Ιταλία, τη μακρά ιστορία της, τον πολιτισμό της. Και προσπαθώ να θυμάμαι όλα, όσα είδα και άκουσα. Είναι πιθανό ότι τα παιδιά μου δε θα έχουν την τύχη να μοιραστούν μαζί μου αυτές τις εντυπώσεις.

- Τι σας παρακινεί να γράφετε;

- Η επιθυμία να εισακουστώ, να μοιραστώ τις σκέψεις, να βρω ομοϊδεάτες.

- Τι πρέπει να γράφει ένας σύγχρονος συγγραφέας;

- Περίπου τα ίδια, τα οποία έγραφαν οι αρχαίοι συγγραφείς: για ό,τι ανησυχεί, χαροποιεί, αναγκάζει να σκεφτείς.

- Το διαγωνιστικό σας μυθιστόρημα είναι μία ειρωνία ή θλίψη για την άμβλυνση της διάκρισης μεταξύ της ετερογενούς προέλευσης του κόσμου;

- Ειρωνία στο μυθιστόρημά μου υπάρχει πολύ λίγη, πίσω από αυτήν κρύβεται ο φόβος, επειδή ο πολιτισμός μου πεθαίνει. Φυσικά, η εξαφάνιση των κρατών και των πολιτισμών είναι αναπόφευκτη, υπήρξε και θα υπάρχει, αλλά είναι πολύ τρομακτικό όταν ζεις στα όρια των εποχών, και ό,τι πάντα ήταν το θεμέλιο της ζωής σου, καταρρέει μπροστά στα μάτια σου. Ο πολιτισμός μου, που υποκινείται από υπανθρώπους στην εξουσία, αυτοκτονεί. Υπάνθρωποι είναι οι άνθρωποι, για τους οποίους το μεγαλείο του πολιτισμού τους, του έθνους τους, της κουλτούρας τους δεν αξίζει τίποτα. Είναι πρόθυμοι να αντικαταστήσουν το έθνος τους με αγροίκους από αδιέξοδα έθνη, που έχουν παγώσει ως προς την ανάπτυξή τους. Ή τον πολιτισμό τους, που σφυρηλατήθηκε επί χιλιετίες, σε έναν «πολιτισμό» αγροίκων, οι οποίοι τον 21ο αιώνα λιθοβολούν τους φερόμενους εγκληματίες και το αποκαλούν δικαιοσύνη. Οι υπάνθρωποι μας αναγκάζουν να πιστέψουμε, ότι όλοι οι άνθρωποι είναι το ίδιο ταλαντούχοι, ότι όλα τα έθνη έχουν την ίδια συνεισφορά στον παγκόσμιο πολιτισμό και την επιστήμη, ότι τα ελαττώματα και οι αρετές, οι διαστροφές και οι κανόνες (τόσο από την άποψη της ιατρικής, όσο και από την άποψη της ανθρώπινης ηθικής) είναι το ίδιο σημαντικά και απαραίτητα.

Οι υπάνθρωποι είναι αυτοί που βάζουν ταμπέλες με τους όρους «ξενοφοβικοί» ή «ισλαμοφοβικοί» σε όσους λογικούς ανθρώπους αμφισβητούν τη σκοπιμότητα της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης από χώρες με διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο, με διαφορετική νοοτροπία, με διαφορετικό επίπεδο ανάπτυξης. Υποβαθμίζουν τη σημασία του δικού τους Πολιτισμού, που χάρισε στον κόσμο τον Πλάτωνα και το Βέρντι, τον Μότσαρτ και το Βολταίρο, τα εμβόλια και τα αεροπλάνα. Το μυθιστόρημα, που παρουσίασα στο διαγωνισμό, μπορεί να φανεί σαν μία συγκέντρωση παραλόγου. Αλλά αυτό το παράλογο με αργό τρόπο γίνεται πραγματικότητα, γίνεται ένα μέρος της δικής μας πραγματικότητας.

0Τα έργα των νικητών του διαγωνισμού και των φιναλίστ του ρωσο-ιταλικού βραβείου «Ράντουγκα» μπορεί κανείς να διαβάσει στην ομώνυμη ανθολογία, που κάθε χρόνο δημοσιεύει τους καλύτερους συμμετέχοντες του διαγωνισμού.