Οι Ρώσοι κοινοβουλευτικοί πρόσφατα καταδίκασαν την απόφαση των ΗΠΑ να τροφοδοτήσουν ενεργά με οπλισμό τη συριακή αντιπολίτευση, όμως κατά τον Β.Σότνικοφ η Ουάσιγκτον τελικά θα το σκεφτεί πολύ πριν προχωρήσει πέρα από αυτήν την απόφαση, ακόμη κι αν καταγγέλλει τη χρήση χημικών όπλων από το καθεστώς της Συρίας, πράγμα, που μοιάζει περισσότερο με μια βολική δικαιολογία επέμβασης:

Μου φαίνεται ότι παραμένει προτιμητέα εκδοχή για την Ουάσιγκτον να παρέχει εξοπλισμό στις ένοπλες ομάδες της αντιπολίτευσης, που πολεμούν εναντίον του καθεστώτος και να «μοιράσει» την τυχόν στρατιωτική λύση μεταξύ εκείνων των συμμάχων της, μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα οποία είναι γνωστά για την επιθυμία τους να ανατρέψουν τον Μπασάρ Άσαντ. Δηλαδή απευθείας αμερικανική επέμβαση δεν θα υπάρξει τώρα. Κατά πρώτον γιατί είναι πολύ σημαντική η θέση Ρωσίας και Κίνας, που δεν πρόκειται να παραχωρήσουν στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ οποιαδήποτε εντολή στρατιωτικής επέμβασης και πολύ αμφιβάλλω ότι οι ΗΠΑ θα επιδιώξουν μια σύγκρουση με τη Ρωσία και πολύ περισσότερο με την Κίνα όταν δεν έχει ακόμη οριστικά ρυθμιστεί το θέμα της αποχώρησης των αμερικανικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν, όταν στο Ιράκ η κατάσταση παραμένει ασταθής.

Η αλήθεια είναι ότι οι εκτιμήσεις αυτές είχαν γίνει πριν εκτυλιχθεί η υπόθεση του κατασκόπου-χάκερ Έντουαρντ Σνόουντεν και το διπλωματικό σκάνδαλο, που έτσι κι αλλιώς έχει προκαλέσει, όμως ακόμη και η ηπίων τόνων τελευταία αντίδραση του προέδρου Ομπάμα μοιάζει να επιβεβαιώνει το Ρώσο αναλυτή: η Ουάσιγκτον δεν επιθυμεί σε αυτή τη φάση τουλάχιστον κάποια όξυνση των σχέσεών της με Ρωσία και Κίνα – άλλωστε είναι πολλά τα μέτωπα, που έχει ανοιχτά... Να τί πιστεύει ο Β.Σότνικοφ:

Μια τέτοια επιχείρηση θα είχε για την Ουάσιγκτον πολύ μεγαλύτερο κόστος από ότι η επέμβαση στη Λιβύη, στο Αφγανιστάν και πολύ περισσότερο στο Ιράκ. Και δεν νομίζω ότι οι Αμερικανοί φορολογούμενοι θα ήταν έτοιμοι να πληρώσουν άλλον έναν «στρατιωτικό τυχοδιωκτισμό», όπως άλλωστε χαρακτηρίζουν στην πλειονότητά τους την υπόθεση αυτή. Εάν γίνει πράξη αυτός ο τυχοδιωκτισμός θα υψωθεί τέτοιος ιερός πόλεμος, που στον τζιχάντ αυτόν θα εμπλακούν περισσότερο (άλλωστε έχουν ήδη εμπλακεί) οι ισλαμιστές εξτρεμιστές. Και αυτό οι Αμερικανοί θα πρέπει να το υπολογίσουν. Ο κίνδυνος θα αυξηθεί όχι μόνο για τα στρατεύματα των ΗΠΑ, αλλά και για το ίδιο το έδαφος των ΗΠΑ η διαφορά θα είναι ασύγκριτη. Θα εκδηλωθούν ισχυρές τρομοκρατικές επιθέσεις στο έδαφος των ΗΠΑ, οι οποίες κρατούν το χαρτί της στρατιωτικής επέμβασης στην παρτίδα της Μέσης Ανατολής, αλλά είναι απίθανο ότι θα το αξιοποιήσουν.

Υπάρχει όμως και το ενδεχόμενο να επανεξετάσει η Ουάσιγκτον τη σημερινή σχετικά συγκρατημένη στάση της, εάν η Συρία εμπλακεί σε μια απευθείας στρατιωτική σύγκρουση με τους στενότερους συμμάχους των ΗΠΑ στην περιοχή, το Ισραήλ και την Τουρκία. Τότε η Ουάσιγκτον θα αποκτούσε το «ηθικό δικαίωμα», ώστε να δικαιολογήσει μια επέμβαση έναντι των Αμερικανών φορολογουμένων. Όμως ο Μπασάρ Άσαντ είναι, κατά τον Β.Σότνικοφ «ένας επαρκώς λογικός ηγέτης, ο οποίος παρά τις απειλητικές δηλώσεις, αφότου το Ισραήλ παραβίασε αρκετές φορές τον εναέριο χώρο της Συρίας και βομβάρδισε το έδαφός της, δεν επέτρεψε στον εαυτό του να εκραγεί. Τώρα μάλιστα, που το τελευταίο διάστημα, διαπιστώσαμε μια σειρά από αρκετά κομβικές στρατιωτικές επιτυχίες των κυβερνητικών δυνάμεων στη Συρία, μια στρατιωτική εμπλοκή με τα γειτονικά κράτη, πολύ περισσότερο με το Ισραήλ, δεν έχει κανένα νόημα για τον Άσαντ».

Σε κάθε περίπτωση την τελική απόφαση για τη μια ή την άλλη πολιτική θα τη λάβει το Κογκρέσο, που θα πρέπει να εγκρίνει τα απαιτούμενα κολοσσιαία ποσά, οπότε μπορεί και να συμβεί το αντίθετο και ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα να εξαναγκαστεί από την πίεση των συντηρητικών γερουσιαστών εντέλει να επιταχύνει την αμερικανική εμπλοκή στον τυχοδιωκτισμό.