Ναμάστε είναι ο χαιρετισμός στη Νοτιοανατολική Ασία, στην Ινδία, στη Σρι Λάνκα και στο Νεπάλ. Όταν ένας άνθρωπος το λέει, σταυρώνει τα χέρια, ενώνοντας τις παλάμες στο ύψος της καρδιάς, κοιτάζοντας τον εαυτό του και χαμογελώντας. Κυριολεκτικά αυτό σημαίνει: «Χαιρετίζω σε σένα το Θεό». Σε αυτόν τον χαιρετισμό υπάρχει η μεγαλύτερη αγάπη και ο μεγαλύτερος σεβασμός στον άνθρωπο, αφού καθετί ζωντανό είναι ιερό.

Η ζωγράφος Σβετλάνα Αταχάνοβα όλη τη ζωή ταξιδεύει. Γεννήθηκε στο Κιργιστάν, σπούδασε στη Μόσχα, συχνά και για πολύ καιρό ζούσε στο Τατζικιστάν, η Σβετλάνα κατανόησε και αποδέχτηκε την Ανατολή με την ψυχή και την καρδιά. Γνωρίζοντας καλά την Κεντρική Ασία, τα τελευταία χρόνια η ζωγράφος ανακάλυψε την Κίνα και τη Σρι Λάνκα.

«Όταν ήμουν στη Σρι Λάνκα, είχα εκπλαγεί από την ασυνήθιστα αγαθή, ζεστή στάση απέναντι στον περιβάλλοντα κόσμο, που βασιλεύει εκεί, – είπε σε συνέντευξη στη «Φωνή της Ρωσίας» η Σβετλάνα Αταχάνοβα. – Παρά το γεγονός, ότι οι άνθρωποι εκεί ζουν πολύ φτωχικά και έχουν πολλά προβλήματα, χαίρονται τη ζωή, και αυτή η χαρά κερδίζει. Συνειδητοποιείς ότι μπορείς να ζεις εντελώς διαφορετικά και σε κάθε άνθρωπο να βλέπεις πρώτα απ’ όλα κάτι φωτεινό. Και αυτή η συνειδητοποίηση κάνει τη ζωή ευκολότερη».

Φωτογκαλερί: Προσωπική έκθεση της Σβετλάνα Αταχάνοβα στη Μόσχα

Με αυτή την αίσθηση του φωτός είναι γεμάτες οι υδατογραφίες της Σβετλάνα Αταχάνοβα. Η ζωγράφος παραδέχεται, ότι θέλει να βλέπει τον κόσμο φωτεινό και χαρίζει στους ανθρώπους αυτήν την ηλιόλουστη αίσθηση. Το καταφέρνει αρκετά καλά.

«Υπάρχει δημιουργικότητα και καινοτομία, υπάρχουν τάσεις και άπειρες νέες αντιλήψεις, αλλά κάπου σχεδόν εξαφανίστηκε το πιο συνηθισμένο, καλό και ευγενικό. Εξαφανίστηκε η αγάπη. Και είμαι πολύ ευχαριστημένη, που η Σβετλάνα Αταχάνοβα με τη δημιουργικότητά της μας χαρίζει αυτή τη χαμένη αίσθηση», – σημείωσε στα εγκαίνια της έκθεσης, η αναπληρώτρια διευθύντρια του Κρατικού Μουσείου Τέχνης των Λαών της Ανατολής, Τατιάνα Μεταξά.

0Στην έκθεση παρουσιάζονται τόσο εντελώς νέα, όσο και πρώιμα έργα της ζωγράφου, γεγονός που επιτρέπει να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη του έργου της. Οι λεπτές και λυρικές υδατογραφίες της Σβετλάνα Αταχάνοβα της περιόδου από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 έως τη δεκαετία του 1990 από τη μία σε κερδίζουν με την ευθραυστότητα και τη χάρη, ενώ από την άλλη αφήνουν ένα ανησυχητικό συναίσθημα. Τα έργα των τελευταίων ετών αποκτούν την πυκνότητα και το μέγεθος της μνημειακής ζωγραφικής.