Στις 15 Ιουνίου ο αρχηγός του Επιτελείου του Ανωτάτου Στρατιωτικού Συμβουλίου του Ελεύθερου Συριακού Στρατού Σαλίμ Ίντρις υποσχέθηκε μέσα σε έξι μήνες να συντρίψει τον τακτικό στρατό της Συρίας. Μια βδομάδα νωρίτερα είχε δηλώσει ότι η συριακή αντιπολίτευση δεν είναι διατεθειμένη να συμμετάσχει στη σχεδιαζόμενη διεθνή διάσκεψη για τη διευθέτηση της σύγκρουσης στη Συρία, αν δεν της δώσουν και άλλα όπλα και πυρομαχικά.

Έτσι λοιπόν, όχι επαίσχυντος συμβιβασμός, αλλά νίκη. Όμως υπάρχουν μερικά αντικειμενικά εμπόδια για την «αστραπιαία επιχείρηση» του Ελεύθερου Συριακού Στρατού. Ας αρχίσουμε με τα στρατιωτικά θέματα. Το Μαϊο ο Σαλίμ Ίντρις παραδέχτηκε ότι ανάμεσα στους μαχητές του σχεδόν δεν υπάρχουν επαγγελματίες στρατιωτικοί. Ως αποτέλεσμα, δεν υπάρχει αποτελεσματική τακτική δράσης, σύμπραξης και επικοινωνίας, αδικαιολόγητη σπατάλη πυρομαχικών κλπ.

Όπως είπε ο Ίντρις, ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός δεν έχει χρηματικούς πόρους όχι μόνο για τον εφοδιασμό, αλλά ούτε ακόμα και για την καταβολή των μισθών των μαχητών. Βέβαια, σε περίπτωση γρήγορης νίκης θα πολεμούσαν για την ιδέα, όπως έγινε στη Λιβύη. Το μόνο που χρήματα (όπως και αξιόλογα όπλα) δεν δίνουν και δεν θα δώσουν ακριβώς εξαιτίας της Λιβύης. Εκεί, όπως και στη Συρία, στις γραμμές των ανταρτών υπάρχουν πολλοί ισλαμιστές, τους οποίους σε παρόμοια κατάσταση χρηματοδότησαν ήδη μια φορά και πήραν ως αντάλλαγμα το πτώμα του Πρέσβη των ΗΠΑ.

Όμως, ας υποθέσουμε ότι οι μυστικές υπηρεσίες με κάποιο τρόπο θα διαχωρίσουν τους αντάρτες σε «δικούς» τους και σε «ξένους» και η Δύση θα δώσει όλα τα απαραίτητα. Σε ποιους; Στο ισχυρό και ικανό για μάχη ενωμένο συγκρότημα όλων των δυνάμεων της αντίστασης; Όμως το Μαϊο ο Σαλίμ Ίντρις είχε παραδεχτεί ότι τα ένοπλα τμήματά του είναι διασπασμένα και ότι δεν έχει σοβαρή επιρροή στις ενέργειες των ανταρτών. Τότε για ποιο λόγο να δοθούν χρήματα σε κεφαλή χωρίς χέρια;

Όπως εξηγεί αυτό το παράδοξο πράγμα ένας δυτικός διπλωμάτης, «ο Σαλίμ Ίντρις χρειάζεται χρήματα, όπλα και πυρομαχικά, για να εδραιώσει για τον εαυτό του το ρόλο του ηγέτη και να κερδίσει την εμπιστοσύνη των μαχητών». Δηλαδή, έξι μήνες πριν τη νίκη, ο αρχηγός του επιτελείου μόνο θα αρχίσει να «εδραιώνει το ρόλο του ηγέτη»; Τότε, πόσος χρόνος θα του μείνει για τον πόλεμο;

Γενικά, μετά από τέτοιες ειλικρινείς αποκαλύψεις του στρατιωτικού ηγέτη του Ελεύθερου Συριακού Στρατού δημιουργείται η θλιβερή αίσθηση κάποιου γνωστού πράγματος. Στην αρχή επανάσταση και ρόδινες ελπίδες, μετά ακολουθεί ένα άσκοπο αλληλοφάγωμα και συνεχείς υποσχέσεις για τη σύντομη νίκη. Εννοείται το Αφγανιστάν. Μπορούμε άραγε να ευχόμαστε στη Συρία την τύχη του;