Στη στρατιωτική εκπαίδευση όλο και περισσότερο συμπεριλαμβάνονται οι «αιφνιδιαστικοί έλεγχοι» μαχητικής ετοιμότητας. Ανάλογα το επίπεδο αυτών που επιθεωρούν, τίθενται σε συναγερμό τμήματα, μονάδες και σχηματισμοί διαφορετικών επιπέδων. Ο στόχος και το νόημα αυτών των ελέγχων είναι η διαπίστωση της πραγματικής κατάστασης της μαχητικής ετοιμότητας των ενόπλων δυνάμεων όχι στα λόγια, αλλά στην πράξη. Παρόμοιοι έλεγχοι γίνονταν και στο παρελθόν, αλλά στη μετασοβιετική περίοδο ήταν αρκετά σπάνιοι, ενώ η οργάνωσή τους επέτρεπε την εκ των προτέρων λήψη της πληροφορίας για τον επικείμενο έλεγχο, γεγονός που αναιρούσε όλη την ιδέα.

Σήμερα η αυξημένη συχνότητα των ελέγχων και η πιο ενδελεχής προετοιμασία τους επιτρέπει τη λήψη μίας περισσότερο αντικειμενικής εικόνας της κατάστασης της στρατιωτικής μηχανής, την κατανόηση των αδυναμιών, τόσο των ειδικών για ορισμένα τμήματα, όσο και των γενικών για όλο το σύστημα, και την εξάλειψή τους.

Οι αιφνιδιαστικοί έλεγχοι σχεδιάζεται να διεξάγονται και στο μέλλον: θα γίνονται τακτικά σε όλους τους κλάδους των Ενόπλων Δυνάμεων και σε όλες τις στρατιωτικές περιφέρειες. Μετά από μερικά χρόνια τέτοιας δραστηριότητας η συνήθεια για διαρκή ετοιμότητα σε δράση θα γίνει κτήμα των διοικητών, κάτι που μάλλον αποτελεί τον κύριο στόχο της εκστρατείας αυτής.

Σήμερα λόγω της αύξησης των δαπανών για την άμυνα η Ρωσία απέκτησε τη δυνατότητα να επιστρέψει στην πρακτική της κανονικής μαχητικής προετοιμασίας. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 με αρχές της δεκαετίας του 2000 οι περισσότεροι πιλότοι, για παράδειγμα, έκαναν πτήσεις με όριο τις 20 ώρες το χρόνο, ενώ υπήρχαν και ορισμένοι, που πετούσαν ακόμα λιγότερο: 5-6 ώρες το χρόνο. Παρόμοια προετοιμασία ήταν επικίνδυνη περισσότερο για την ίδια την Πολεμική Αεροπορία, παρά για το δυνητικό αντίπαλο: η μείωση της ειδίκευσης των πιλότων έκανε κάθε πτήση ένα παιχνίδι ρώσικης ρουλέτας.

Ενδεικτικό είναι το παράδειγμα του σμηναγού Βαλέρι Τρογιάνοφ, το Su-27 του οποίου έπεσε στο έδαφος της Λιθουανίας στις 15 Σεπτεμβρίου του 2005 μετά την εξάντληση των καυσίμων. Ο πιλότος, που πετούσε σπάνια, έχασε τον προσανατολισμό στη διάρκεια μιας πτήσης από το αεροδρόμιο του Σίβερσκ (περιφέρεια του Λένινγκραντ) στο Τσκάλοβσκ της περιφέρειας Καλίνινγκραντ.

Ένα από τα βασικά στοιχεία της εκπαίδευσης στην Πολεμική Αεροπορία αποτελεί σήμερα ο ανεφοδιασμός καυσίμων στον αέρα. Σχεδόν ταυτόχρονα οι ασκήσεις ανεφοδιασμού καυσίμων διεξάγονται στη Δυτική και Κεντρική στρατιωτικές περιφέρειες, όπου συμμετέχουν δεκάδες αεροσκάφη. Η κλίμακα θα μπορούσε να είναι και μεγαλύτερη, αλλά περιορίζεται από τον περιορισμένο αριθμό των ιπτάμενων τάνκερ Il-78 που υπάρχουν. Μία προσωρινή λύση – η ανάρτηση κάτω από τα πολεμικά αεροσκάφη των μονάδων ανεφοδιασμού UPAZ – μόνο μερικώς διορθώνει την κατάσταση.

Σε γενικές γραμμές, ο ανεφοδιασμός στον αέρα σήμερα είναι ζωτικής σημασίας για την Πολεμική Αεροπορία – χωρίς αυτόν η ταχεία μεταφορά της αεροπορίας στη ζητούμενη κατεύθυνση αυτόνομα είναι αδύνατη, ενώ σε συνθήκες περιορισμένων οικονομικών πόρων, που δεν επιτρέπουν την ενίσχυση των δυνάμεων της Πολεμικής Αεροπορίας σε όλη την επικράτεια της χώρας, ο επιχειρησιακός ελιγμός γίνεται ίσως η κύρια εγγύηση για την άμυνα.

Η Πολεμική Αεροπορία της Ρωσίας σχεδιάζει την περαιτέρω αγορά αεροσκαφών ανεφοδιασμού – ο στόλος αυτών των χρήσιμων αεροσκαφών θα επεκτείνεται. Ωστόσο, για το επιθυμητό αποτέλεσμα πρέπει να εξεταστεί το ζήτημα όχι μόνο των στρατηγικών αεροσκαφών ανεφοδιασμού τύπου Il-78, αλλά και μικρότερων τακτικών αεροσκαφών, τμήματα των οποίων θα μπορούσαν να ανήκουν σε διοικήσεις της Πολεμικής Αεροπορίας των περιφερειών. Και, φυσικά, είναι απαραίτητη η προετοιμασία – ο ανεφοδιασμός στον αέρα, ειδικά τη νύχτα ή σε κακές καιρικές συνθήκες, – είναι μία πολύπλοκη επιχείρηση, που απαιτεί άριστη ετοιμότητα των πληρωμάτων, τόσο του αεροσκάφους ανεφοδιασμού, όσο και του αεροσκάφους που θα ανεφοδιάζεται.