Τα μυθιστορήματά του αποκαλύπτουν στον αναγνώστη τη νέα ζωή του Ρώσου ανθρώπου στο εξωτερικό. Δεν περιέχουν καμία νοσταλγία για την πατρίδα είτε κριτική των Αρχών, σε αυτά ο άνθρωπος και ο βίος του τοποθετούνται σε πρώτη θέση, παρουσιάζοντας την εμπειρία της ένωσης του ρωσικού και ευρωπαϊκού πολιτισμών. «Εάν μιλάμε για τη λογοτεχνία σε εκφράσεις όπως «καταναλωτικές ιδιότητες», «πρακτικά», τότε θα έλεγα ότι τα βιβλία μου ταιριάζουν για διάβασμα σε όλες τις καιρικές συνθήκες, και σε οποιοδήποτε σημείο του κόσμου», είπε ο συγγραφέας σε συνέντευξη στη «Φωνή της Ρωσίας».

Ποια είναι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν ως συγγραφέα; Θεωρείτε ότι η βασική προϋπόθεση είναι η εθνικότητα του χαρακτήρα είτε μπορεί να είναι και ένας πολίτης του κόσμου; Για τον αναγνώστη που ζει σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο, έχει άραγε σημασία που ζει ο χαρακτήρας;

Τα δύο τρίτα της ζωής μου έχω ζήσει εκτός της Ρωσίας. Γι’ αυτό, πιθανώς, οι χαρακτήρες μου είναι οι Ρώσοι πολίτες του κόσμου. Ωστόσο, στο νέο μου βιβλίο θα συναντήσετε διάφορους ανθρώπους: Ρώσους, Ιταλούς, Γάλλους, Ισπανούς, Άγγλους. Και Γερμανούς και Αυστριακούς. Όλοι έχουν τα δικά τους τα παράξενα.

Στα βιβλία σας υπάρχει μια πολύ έντονη και ενδιαφέρουσα γλώσσα. Οι χαρακτήρες εκφράζονται με ακρίβεια, επιγραμματικά, συχνά καταφεύγουν στη δημιουργία νέων λέξεων. Σας αρέσει η σύγχρονη ρωσική γλώσσα και τι έχετε να πείτε για τις γλωσσικές μεταλλάξεις;

Για τις μεταλλάξεις όπως και για τους μεταλλαγμένους – συμπόνια. Από την άλλη πλευρά οι παραδόσεις δεν εξαφανίστηκαν πουθενά, και ελπίζω ότι η ζωντανή γλώσσα δεν θα υποστεί μεγάλες ζημιές. Θα κάνουμε για λίγο ανοησίες, για καμιά εκατονπενηνταριά χρόνια, και πάλι πίσω, στον Λεφ Τολστόι. Και μέχρι τότε θα πρέπει να το ανεχτούμε, και καλύτερα να το κάνουμε με χιούμορ.

Ένας από τους βασικούς χαρακτήρες του πρώτου σας βιβλίου «Ο τροβαδούρος και ο Τεοντόρο» είναι ένας σκύλος. Γιατί έτσι;

Λατρεύω τα σκυλιά. Ιδιαίτερα τα ντατσχούντ. Το δικό μου σκυλί σε λίγο θα κλείσει τα δεκατέσσερα χρόνια, και ο Τεοντόρο περιγράφει ακριβώς αυτό. Είναι ένα καταπληκτικό, αφάνταστα πονηρό. Στο νέο μυθιστόρημα «Στο Πορτοφίνο, κι εκεί…» επίσης υπάρχει ένας σκύλος. Όμως, για να πούμε την αλήθεια, το πιο λαμπρό αστέρι του μυθιστορήματος αυτή τη φορά είναι ο γάτος με το όνομα Όττο. Ένας περιηγητής, τυχοδιώκτης, ονειροπόλος, φλύαρος… Γενικά, στο μυθιστόρημα υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα ζώα: ένας αρουραίος με βουδιστικές τάσεις, ένας γλάρος-ιεραπόστολος, μια πέρκα-μάρτυρας, μια σαύρα που καυχιέται πολύ, μια βουβή δεντρογαλιά… Είναι ένα βιβλίο για τους ανθρώπους και τα ζώα που περιπλανιούνται, των οποίων οι ζωές διασταυρώνονται είτε απλώς είναι παρόμοιες.

Ποιος είναι ο στόχος του συγγραφικού σας έργου, εκτός από την ικανοποίηση από την ίδια τη διαδικασία και την ταχυδακτυλουργία με τις λέξεις και έννοιες;

Προσπαθώ να αφηγηθώ ενδιαφέρουσες ιστορίες και να σκαρφίζομαι ενδιαφέροντα πράγματα. Συχνά ακολουθώ τις φιλοδοξίες και τις διαθέσεις των χαρακτήρων, μερικές φορές επαναστατώ και τους βάζω στις θέσεις τους. Οι σχέσεις μας δεν είναι πάντα ομαλές, και όταν συνηθίζουμε ο ένας τον άλλο έρχεται η ώρα να χωρίσουμε… Πρόσφατο ο συντάκτης μου έγραψε ότι ταξίδεψε στα μέρη που περιγράφονται στο μυθιστόρημα «Στο Πορτοφίνο, κι εκεί…» και θυμήθηκε το βιβλίο και τα αισθήματα που προκαλεί. Μάλλον αυτός είναι και ο στόχος μας, Να δημιουργηθούν διάφορα αισθήματα. Το μυθιστόρημα είναι όπως ένα μαγικό ύφασμα, το οποίο μπορεί να ζεστάνει στο κρύο και δροσίσει στη ζέστη.

Ο Αντρέι Βινογκράντοφ είναι ένας από τους συγγραφείς, που δε φοβούνται να φτιάξουν το έργο τους έτσι όπως το θεωρούν σωστό, επικεντρώνεται στις σκέψεις και τα αισθήματα του χαρακτήρα όπως στο δημιουργικό κινηματογράφο, και όχι στη κίνηση των συγκεκριμένων θεμάτων. Αυτή η πεζογραφία είναι ένα πραγματικό εύρημα για τον εκλεπτυσμένο αναγνώστη.