Εκεί ζει όχι μόνο ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων που κατάγονται από τη Ρωσική Ομοσπονδία και της πρώην δημοκρατίες της ΕΣΣΔ, αλλά και Έλληνες, οι οποίοι δε κρύβουν τις φιλικές τους διαθέσεις προς το ρωσικό λαό.

Ένας από αυτούς είναι ο Νίκος Τσιλσαββίδης, ο οποίος θεωρείται ένας από τους καλύτερους εικονογράφους. Ήταν εκείνος που εικονογράφησε τον καθεδρικό ναό του Γρηγορίου Παλαμά, μετά την ανακαίνισή του. Το όνομα, άλλωστε, του 40χρονου καλλιτέχνη είναι ιδιαίτερα γνωστό σε πολλές χώρες, μεταξύ δε αυτών είναι η Γαλλία, η Γερμανία, η Συρία. Ο Νίκος έχει επισκεφτεί πολλά κράτη, εκτός της Ρωσίας, με την οποία είναι ερωτευμένος από την παιδική του ηλικία. ‘Η αγάπη αυτή είναι σαν την αγάπη προς τη τέχνη, μου την ενστάλαξε ο πατέρας μου», - είπε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης στη «Φωνή της Ρωσίας» ο καλλιτέχνης.

Ο πατέρας μου γεννήθηκε το 1941, όταν η Ελλάδα βρισκόταν υπό κατοχή. Ήταν τα δύσκολα χρόνια της πείνας και των στερήσεων. Από την παιδική του ηλικία διαπαιδαγωγούσε τον εαυτό του ως καλλιτέχνη, έχοντας ήδη συνειδητοποιήσει το ταλέντο του. Όταν μελετούσε τη τέχνη, γνώρισε το ρωσικό πολιτισμό και ένιωσε για αυτόν μια ιδιαίτερη αγάπη. Ο πατέρας μελέτησε τα έργα των Ρώσων στοχαστών και θεολόγων και αυτό ρίζωσε τότε πολύ μέσα του, που έγινε μέρος της προσωπικότητάς του. Ο πατέρας συχνά συζητούσε με εκπροσώπους του πολιτισμού και της τέχνης από τις πιο διαφορετικές χώρες, μα πολύ οικεία του ήταν η ρωσική πνευματικότητα.

Όταν ήταν παιδάκι ο Νίκος, μαζί με τα δύο του αδέλφια, το Δημήτριο και τον Ιωάννη, - τους άρεσε να ακούνε διηγήσεις για την όμορφη Ρωσία, ενώ όταν μεγάλωσε, αποφάσισε να ακολουθήσει τα βήματα του πατέρα του: και στην επιλογή του επαγγέλματος, και στην αγάπη για την άγνωστη και μακρινή χώρα, την οποία αποφάσισε να γνωρίσει μέσα από τα έργα των Ρώσων κλασσικών.

- Διάβασα και τον Μάξιμο τον Γραικό, και τον Αλεξάντρ Πούσκιν, και πολλούς άλλους. Ωστόσο η καρδιά μου ανήκει για πάντα στον Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Είναι ο συγγραφέας των συγγραφέων, ο συγγραφέας όλων των εποχών. Είναι μοναδικός. Τα έργα του, τα οποία διάβασα, νομίζω πως μου δίδαξαν το ήθος και την ηθική. Ειδικά η ηθική του, την οποία μου δίδαξε μέσα από τα έργα του, με ωθούν στη ζωή μου, στη δουλειά μου, με φέρνουν κοντά και στο Θεό, και στη Ρωσία, και στο λαό της.

Στο μικρό εργαστήριο του καλλιτέχνη, το οποίο βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο της Θεσσαλονίκης, υπάρχουν πολλές ολοκληρωμένες αλλά και ημιτελείς εικόνες. Εδώ υπάρχουν και σχέδια για μελλοντικές νωπογραφίες, τις οποίες έχουν παραγγείλει στο Νίκο διάφορες εκκλησίες και μοναστήρια της Ελλάδας, και μωσαϊκές μορφές Ελλήνων και Ρώσων αγίων, οι οποίες είναι φτιαγμένες από μικρές πετρούλες, αλλά και σκαλιστές εικόνες της Θεομήτορος και του Αγίου Νικολάου. Ανεξάρτητα από το αναγνωρίσιμο βυζαντινό στιλ, σε πολλά έργα του Νίκου διακρίνεται κάτι το ρωσικό. Απλά οι πολιτισμοί και οι πνευματικότητες μας είναι πολύ κοντά η μια στην άλλη, λέει χαμογελώντας ο εικονογράφος.

Ο πατέρας μιλούσε πολύ συχνά σ’ εμένα με τους αδελφούς μου και έλεγε πως μεταξύ των λαών μας υπάρχουν πιο πολλά κοινά, παρά διαφορές. Φυσικά, υπάρχει διαφορά, γιατί, για παράδειγμα, τα διαφορετικά χρώματα επιδρούν στις εσωτερικές καλλιτεχνικές αισθήσεις κάθε λαού χωριστά. Εμείς όμως έχουμε κοινή πίστη, πάει να πει πως οι ψυχές μας μοιάζουν. Ο πατέρας πολύ συχνά έλεγε ότι με τους Ρώσους ζούμε και δουλεύουμε με την ίδια ανάσα.

«Αν υπήρχε χρόνος, θα είχα μάθει από καιρό τη ρωσική γλώσσα», - λέει ο Νίκος. Και με υπερηφάνεια προσθέτει: «Θα μάθει όμως σίγουρα η κόρη μου».

- Την κόρη μου την λένε Ουρανία, αυτό σημαίνει επουράνια. Τώρα ασχολείται με το μπαλέτο σύμφωνα με τις ρωσικές παραδόσεις και μαθαίνει βιολί, κατά τις ρωσικές παραδόσεις, επίσης. Στη συνέχεια θα μάθει ρωσικά. Η Ουρανία μου μοιάζει πολύ με ρωσίδα: έχει ξανθά μαλλιά. Χάρη στη κόρη μου, εγώ και η σύζυγός μου πολύ συχνά πηγαίνουμε σε ρωσικές εκδηλώσεις, οι οποίες διοργανώνονται στην πόλη. Για ένα διάστημα μάλιστα σκεφτόμασταν να γραφτούμε στα μαθήματα ρωσικής γλώσσας για Έλληνες που γίνονται στην πόλη. Μας αρέσει πολύ να ακούμε ρωσικά, είναι μια πολύ μελωδική γλώσσα, ιδιαίτερη και γοητευτική.

«Η Ρωσία είναι το όνειρο μου. Έχω διαβάσει πολύ γι’ αυτή, αλλά τη ξέρω τόσο λίγο», - ομολογεί ο ζωγράφος.

- Έχουμε μελετήσει λίγο την ιστορία διαφορετικών εποχών της Ρωσίας. Είναι δύσκολο να την κατανοήσεις. Για παράδειγμα το κλίμα: δεν μπορώ να φανταστώ ότι σε μία χωρά μπορεί να υπάρχει τέτοια διαφορά στον καιρό και τη θερμοκρασία. Φυσικά, θα ήθελα στην αρχή να πάω στη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη, και από εκεί να ξεκινήσω το ταξίδι μου στη χώρα σας.

Ένα άλλο όνειρο του εικονογράφου είναι να εικονογραφήσει κάποιο ρωσικό ναό ή έστω να ζωγραφίσει μια εικόνα γι’ αυτόν. «Τα σχέδια, άλλωστε, και τα όνειρα είναι όλα ματαιοδοξία. Αν ο Κύριος θέλει να φτάσουν οι εικόνες μου στη Ρωσία, τότε θα γίνει», λέει ο Νίκος.