Τις επιλογές αυτών των ιδιόμορφων αποσκευών, που έχουν προταθεί από ανθρώπους διαφόρων ηλικιών και κοινωνικής θέσης, μπορεί να τις δει κανείς σε έκθεση, που εγκαινιάστηκε πρόσφατα στο Μανέζ της Μόσχας.

Σήμερα για να ασχοληθεί κανείς με τις τέχνες, δεν είναι καθόλου απαραίτητο να είναι καλλιτέχνης. Εξάλλου και η ίδια η έννοια «επαγγελματίας καλλιτέχνης» καθίσταται όλο και πιο αόριστη. Έτσι και το σχέδιο «Ο σημαντικότερος άνθρωπός μου» έχει επινοηθεί όχι από καλλιτέχνη, αλλά από τον ιδιοκτήτη ενός γραφείου κηδειών από τη Γερμανία με το όνομα Φριτς Ροθ. Πριν μερικά χρόνια ο Ροθ είχε προτείνει σε διάφορους ανθρώπους να μαζέψουν τη βαλίτσα για το τελευταίο και σημαντικότερο ταξίδι τους με προορισμό εκεί, από όπου επιστροφή δεν υπάρχει. Οι βαλίτσες που μαζεύτηκαν παρουσιάστηκαν στην έκθεση, η οποία έχει προκαλέσει μεγάλο ενδιαφέρον και θερμές συζητήσεις στον Τύπο.

Σήμερα αυτό το σχέδιο παρουσιάστηκε στη Μόσχα, στο πλαίσιο του Έτους Γερμανίας στη Ρωσία. Οι Ρώσοι συμμετέχοντες ήταν μια σερβιτόρα και ένας υπάλληλος στη βιομηχανία πετρελαίου, ένας ψυχοθεραπευτής και κάποιος δημοσιογράφος, ένας ιστορικός της θρησκείας και ένας διευθυντής ανθοπωλείου.

Φωτογκαλερί: Ο Φριτς Ροθ θα αναγκάσει τους Μοσχοβίτες να προβληματιστούν για το θάνατο

Σύμφωνα με τον επιμελητή της έκθεσης Βολφ Ιρό, για τον Φριτς Ροθ αυτό το σχέδιο από τη μια αποτελεί προσπάθεια κατανόησης του μηχανισμού εξώθησης της έννοιας του θανάτου από την κοινωνική συνείδηση, και από την άλλη – έκκληση για συλλογισμούς για τη ζωή και το θάνατο.

Παρόλο που η αντίληψη της έκθεσης, θα μπορούσε να πει κανείς, είναι αρκετά ζοφερή, η ίδια η έκθεση δεν αφήνει στον επισκέπτη κάποια βαριά εντύπωση.

Μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια: δίπλα στις αποσκευές εκτίθενται ιδιόμορφα ερωτηματολόγια συμπληρωμένα από τους συγγραφείς τους ταξιδιώτες, στα οποία περιγράφουν – με διαφορετικό βαθμό σοβαρότητας – την προσωπική τους αντίληψη αποσκευών. Ανεξάρτητα από το πόσο ειλικρινείς είναι οι περιγραφές, κάθε έκθεμα μετατράπηκε σε μια ιδιότυπη εξομολόγηση. Πρέπει να σημειωθεί ότι αυτή η έκθεση δεν είναι ενδιαφέρουσα μόνο για τους λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, αλλά και για τους ψυχολόγους, που ασκούν το επάγγελμά τους στην πράξη: με τη βοήθεια αυτού του συνόλου αντικειμένων, που προτίθενται να πάρουν μαζί τους στον άλλο κόσμο οι συμμετέχοντες στο σχέδιο, είναι ενδιαφέρον να προσπαθήσουν να δημιουργήσουν το ψυχολογικό προφίλ του συγκεκριμένου συμμετέχοντος.

Στους εκθεσιακούς χώρους βρίσκονται μια εκατοντάδα εκθέματα, τα μισά δημιουργήθηκαν από Γερμανούς, τα μισά από κατοίκους της Ρωσίας. Βλέποντας αυτά τα αντικείμενα τέχνης, ασυναίσθητα καταλήγεις στο συμπέρασμα ότι ο θάνατος είναι έννοια εκτός εθνικού πλαισίου και συχνά είναι αδύνατο να καταλάβεις, από που είναι ο δημιουργός ενός συγκεκριμένου έργου. Και αν κάποιοι πιστεύουν ότι στον άλλο κόσμο μπορεί να τους χρειαστούν τα αγαπημένα τους βιβλία ή τα σταυρόλεξα, άλλοι θέλουν να πάρουν μαζί τους αρώματα τριαντάφυλλων και κεριά με τη ζεστασιά που δημιουργούν. Όμως υπάρχουν και τέτοιοι, που θεωρούν ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά η αρχή μιας νέας πορείας, μακράς και συναρπαστικής, και ως εκ τούτου μαζεύοντας τις αποσκευές τους περιορίστηκαν μόνο σε φύλλα λευκού χαρτιού, ο σχεδιάζοντας σε αυτό το νέο ταξίδι να γράψουν ένα νέο βιβλίο για μια εντελώς διαφορετική ζωή.