Στη διάρκεια των δεκαετιών του ψυχρού πολέμου τα αμερικανικά στρατεύματα στην Ευρώπη αποτελούσαν τον πυρήνα των ενωμένων δυνάμεων του ΝΑΤΟ, που είχαν τα όπλα τους στραμμένα εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης. Στο αποκορύφωμα της αντιπαράθεσης οι αμερικανικές δυνάμεις πλησίαζαν τις 300 χιλ. άνδρες, τα χίλια άρματα μάχης και τεθωρακισμένα οχήματα μάχης, πολλές εκατοντάδες βαριά συστήματα πυροβολικού, αεροσκάφη και ελικόπτερα. Εξίσου ισχυρές δυνάμεις της γερμανικής Μπούντεσβερ, καθώς και ο βρετανικός στρατός του Ρήνου και άλλες συμμαχικές στρατιωτικές δυνάμεις ήταν αντιπαραταγμένες στο μεγαλύτερο στην ιστορία στρατιωτικό συγκρότημα, που ήταν διαταγμένο στην Ανατολική Ευρώπη – της Σοβιετικής Ένωσης και των συμμάχων της.

Με την κατάρρευση του Συμφώνου της Βαρσοβίας και στη συνέχεια της Σοβιετικής Ένωσης αυτή η αντιπαράθεση σταμάτησε. Σήμερα, κανένα από τα μέρη δεν έχει τη δυνατότητα και την επιθυμία να αρχίσει χωρίς καθυστέρηση στην Ευρώπη επιθετικές στρατιωτικές επιχειρήσεις, και η αμοιβαία μείωση των δυνάμεων αποτελεί διαπίστωση της αλλαγής της κατάστασης. Οι αμερικανικές δυνάμεις στην Ευρώπη έχουν μειωθεί και έμειναν δυο ταξιαρχίες – η μια οχημάτων μάχης Stryker στη Γερμανία και η άλλη εναέρια αποβατική στην Ιταλία. Από τις δυνάμεις της Πολεμικής Αεροπορίας που τις υποστηρίζουν έμειναν έξι μοίρες καταδιωκτικών (μια στη Γερμανία, δυο στην Ιταλία και τρεις στην Αγγλία), μάλιστα οι μισές από αυτές έχουν τεθεί σε κατάσταση μειωμένης μαχητικής ετοιμότητας.

Η απόσυρση στις ΗΠΑ των τελευταίων αρμάτων μάχης και των επιθετικών αεροσκαφών την άνοιξη του 2013 αποτέλεσε συνέχιση της διαδικασίας μείωσης της αντιπαράθεσης στην Ευρώπη, που ενεργοποιήθηκε μετά την απόφαση για τη μείωση των στρατιωτικών δαπανών.

Ο κύριος προορισμός των δυνάμεων στην Ευρώπη σήμερα καθίσταται η υποστήριξη των αμερικανικών επιχειρήσεων στη Μέση Ανατολή, την Κεντρική Ασία και την περιοχή Ασίας-Ειρηνικού, πράγμα που αύξησε σημαντικά τη σημασία των τμημάτων μεταγωγικών και εφοδιασμού, που έμειναν στις ευρωπαϊκές βάσεις.

Η μείωση των στρατιωτικών δυνάμεων στην Ευρώπη, δυστυχώς, δεν σημαίνει και μείωση της έντασης στον κόσμο και μείωση του γενικού επιπέδου απειλών. Η φωτιά του πολέμου μαίνεται σε μια πλατιά ζώνη ισλαμικών κρατών από το Μαλί μέχρι την Κεντρική Ασία, για τη δε τρομοκρατική δραστηριότητα κατ΄αρχήν δεν υπάρχουν οποιαδήποτε σύνορα.

Σ΄αυτό τον πόλεμο οι μεραρχίες αρμάτων μάχης και οι μοίρες αεροσκαφών εφόδου χάνουν την παλιά τους σημασία. Όλες οι χώρες του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ και της Ρωσίας, αναζητούν νέες μορφές οργάνωσης και χρήσης των ενόπλων δυνάμεών τους ενόψη των νέων απειλών και νέων εχθρών. Πάντως, ένα πράγμα μπορούμε να πούμε σίγουρα: η κλασική «πυρηνική αντιπαράθεση» έχει μείνει στο παρελθόν. Το τίμημα της ανθρώπινης ζωής για τα αναπτυγμένα κράτη έγινε υπερβολικά μεγάλο, για να σχεδιάζονται στα σοβαρά πολεμικές επιχειρήσεις τέτοιας κλίμακας, την οποία υπέθεταν την περίοδο του ψυχρού πολέμου.