Κατεβάστε ηχητικό αρχείο - Download

Θέλω να διηγηθώ στους ακροατές του ΡΣ «Η Φωνή της Ρωσίας» την ιστορίας μιας όμορφης κοπέλας – της Μαρίνας Γιοβάνοβιτς. Τον Μάιο του 1999, ήταν μόλις δεκαπέντε ετών. Έμαθα για την Μαρίνα από τους φίλους μου στο Βελιγράδι, οι οποίοι επίσης με βοήθησαν να την βρω. Η Μαρίνα μου διηγήθηκε πώς οι πιλότοι του ΝΑΤΟ σκότωναν ανθρώπους την ημέρα μιας μεγάλης γιορτής της Ορθοδοξίας - την Ημέρα της Αγίας Τριάδος:

- Όταν άρχισαν οι βομβαρδισμοί, εμείς δεν πιστεύαμε ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί στο τέλος του 20ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια των πυραυλικών και βομβιστικών χτυπημάτων ενάντια στο Βελιγράδι κρυβόμασταν σε καταφύγια. Μετά αποφάσισα να φύγω στην κωμόπολη της Αγίας Βαρβάρας, όπου είχαν γεννηθεί οι γονείς μου και όπου ζούσαν οι γονείς της μητέρας μου. Τα αεροπλάνα του ΝΑΤΟ πετούσαν και εδώ, αλλά δεν έριχναν βόμβες. Η κατάσταση εκεί ήταν ήσυχη και γαλήνια.

Εκτός απ’ αυτό εκεί έζησε η καλύτερη φίλη μου Σάνια Μιλένκοβιτς - η καλύτερη μαθηματικός της Γιουγκοσλαβίας. Είχε νικήσει πολλες φορές στη Διεθνή Μαθηματική Ολυμπιάδα. Λοιπόν, ήρθα εκεί στις 23 Μαΐου.Κατά τη διάρκεια μιας εβδομάδας μου φαινόταν πως βρέθηκα σε άλλη χώρα, όπου δεν υπάρχουν ούτε αεροπορικοί συναγερμοί, ούτε και βομβαρδισμοί.

Στις 30 Μαΐου ήταν Κυριακή, μια μεγάλη γιορτή - η Ημέρα της Αγίας Τριάδος. Για την κωμόπολη της Αγίας Βαρβάρας είναι η κύρια γιορτή. Αυτή την ημέρα όλοι κατεβαίνουν στους δρόμους, πηγαίνουν στην εκκλησία και διασκεδάζουν. Και εμείς μαζί με τη Σάνια και ένα άλλο κορίτσι πήγαμε στις 10 π.μ., στην εκκλησία, που βρίσκεται στην απέναντι όχθη του ποταμού. Γυρίζαμε πίσω περίπου η ώρα μια μ.μ. Όταν βρισκόμαστε στη μέση της γέφυρας πάνω από εμάς, πέταξε ένα αεροπλάνο. Τρέξαμε. Οι πιλότοι εκείνη τη στιγμή εκτόξευσαν πύραυλο. Έβλεπαν, βέβαια, ότι στη γέφυρα βρίσκονται παιδιά, αλλά αυτό δεν τους εμπόδιζε να πατήσουν το κουμπί εκτόξευσης. Το κύμα της έκρηξης με σήκωσε στον αέρα και ένιωσα ότι όλα γύρω μου καίγονταν, ήταν πραγματική κόλαση. Ούρλιαζα από τον πόνο, σχεδόν κόπηκε το πόδι μου - κρατιόταν μόνο από μερικά κομμάτια του δέρματος. Μετά έπεσα κάτω μαζί με την γκρεμιζόμενη γέφυρα και έχασα τις αισθήσεις μου. Όταν συνήλθα, μου φάνηκε ότι οι φίλες μου είναι ζωντανές, ότι η Σάνια έχασε τις αισθήσεις της. Αυτή τη στιγμή το αεροπλάνο έριξε ακόμα δύο πυραύλους. Η γέφυρα ήταν ήδη κατεστραμμένη, αλλά οι πιλότοι αποφάσισαν να μας αποτελειώσουν. Οι πιλότοι σκότωσαν την φίλη μου Σάνια Μιλένκοβιτς και μαζί της άλλους 17 ανθρώπους που έσπευδαν να μας βοηθήσουν.

Αν οι πιλότοι δεν επιχείρησαν τη δεύτερη επιδρομή, όλοι θα έμειναν ζωντανοί. Μέχρι τώρα δεν μπορώ να καταλάβω γιατί βομβάρδισαν αυτή τη γέφυρα. Ήταν μικρή αγροτική γέφυρα. Γιατί έγινε στόχος για το ΝΑΤΟ; Πολύ περισσότερο που ήταν Κυριακή, ημέρα της γιορτής με συρροή πολλών αμάχων. Αν ήταν τόσο σημαντική για αυτούς, γιατί δεν την κατάστρεψαν την νύχτα;

Τότε με μετέφεραν πολύ γρήγορα σε νοσοκομείο και θεραπευόμουν σχεδόν ένα χρόνο. Σ’ αυτό το διάστημα μου έκαναν μερικές εγχειρήσεις. Εγώ και τώρα ακόμα δεν αισθάνομαι καλά. Στο στομάχι μου παρέμειναν μερικά θραύσματα του πυραύλου. Δεν μπορούν να βγαλθούν με χειρουργικό τρόπο, γιατί αυτό είναι πολύ επικίνδυνο για τη ζωή μου. Κάθε πρωί αισθάνομαι φοβερούς πόνους, οι οποίοι μπορούν να καταπραυνθούν μόνο με φάρμακα. Πέρασαν 14 χρόνια, αλλά κάθε μέρα βασανίζομαι από τα τραύματα που τότε έπαθα.

(Συνέχεια)