Κατεβάστε ηχητικό αρχείο - Download

Μια απ’αυτές είναι η δημιουργία κλειστού κέντρου, σε συνεργασία με την Διεθνή Οργάνωση Ατομικής Ενέργειας (ΔΟΑΕ), όπου θα συγκεντρώνονταν οι πληροφορίες από τις κατασκοπευτικές και τεχνικές υπηρεσίες των πιο προηγμένων χωρών. Η ίδια η Οργάνωση εδώ και πολλά χρόνια χωρίς οσοδήποτε αισθητά αποτελέσματα προσπαθεί να ασκήσει επίδραση στα κράτη που ενδιαφέρονται για την κατασκευή πυρηνικών όπλων.

Εν τω μεταξύ η σύνθεση της παραδοσιακής ομάδας των «πέντε πυρηνικών χωρών», μέλη της οποίας ήταν η Σοβιετική Ένωση, οι ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία και η Κίνα, έχει αλλάξει προ πολλού. Σήμερα η Ινδία, το Πακιστάν και η Βόρεια Κορέα δηλώνουν ότι έχουν πυρηνική βόμβα. Θεωρείται ότι έχει πυρηνική βόμβα και το Ισραήλ. Διεκδικούν να αποκτήσουν πυρηνική βόμβα η Βραζιλία, η Τουρκία, η Αίγυπτος και, βέβαια, το Ιράν.

Αξίζει άραγε τον κόπο να δραματοποιείται η διεύρυνση της πυρηνικής λέσχης; Μη τετριμμένη απάντηση στο ερώτημα αυτό έδωσε ο εμπειρογνώμονας Ολέγκ Ντβοϊνικόφ.

- Αν ακολουθήσουμε τη λογική ότι τα πυρηνικά όπλα είναι όπλα συγκράτησης και ότι ακριβώς αυτά τα όπλα εδώ και πολλά χρόνια εξασφαλίζουν την ειρήνη, μπορούμε να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι τέτοια κατάσταση των πραγμάτων δεν είναι και τόσο κακή. Ας σκεφτούμε: αν είχαν πυρηνικά όπλα το Ιράκ, η Συρία, και η Σερβία, θα μπορούσαν άραγε να συμβούν οι γνωστές συγκρούσεις;

Ο αριθμός εκείνων που φιλοδοξούν να αποκτήσουν θανατηφόρα όπλα, αυξάνεται αδιάκοπα και η διαδικασία αυτή είναι αντικειμενική. Τους χρειάζονται ως εγγύηση της ασφάλειας στο φόντο της κλιμάκωσης της έντασης και των παγκόσμιων οικονομικών προβλημάτων. Άλλο είναι ότι το κατώτερο τεχνολογικό επίπεδο, η πολιτική αστάθεια και η πιθανότητα ότι οι βόμβες μπορούν να πέσουν στα χέρια των τρομοκρατών σ΄αυτές τις χώρες, απειλούν τον κόσμο με πολύ σοβαρά προβλήματα.

Ο Ρώσος εμπειρογνώμονας Βλαντίμιρ Ντβόρκιν είπε ότι σήμερα 22 κράτη αγνοούν την επικύρωση των πρωτοκόλλων, που αποβλέπουν στη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων. Το γεγονός αυτό δεν μαρτυρεί μόνο ότι έχουν σχέδια με απότερους σκοπούς, αλλά και ότι πιθανόν διεξάγουν εντατικά εργασίες προς αυτή την κατεύθυνση. Θα καταφέρει να αντιστρέψει την τάση αυτή η ίδρυση νέας, ουσιαστικά παράλληλης με την Διεθνή Οργάνωση Ατομικής Ενέργειας δομής; Σχετικά με αυτό ο πολιτικός αναλυτής Βλαντίμιρ Αβέρτσεφ δεν αισθάνεται ιδιαίτερη αισιοδοξία.

- Είναι πιθανό ότι υπάρχουν προγράμματα ανταλλαγής πληροφοριών ανάμεσα στις κατασκοπευτικές υπηρεσίες των χωρών που διαθέτουν πυρηνικά όπλα. Ωστόσο δεν νομίζω ότι η ίδρυση Διεθνούς Κέντρου, όπου θα συγκεντρώνονται όλες οι πληροφορίες, συμπερλαμβανομένων και των κατασκοπευτικών, μπορεί να αποδειχθεί επιτυχημένο σχέδιο.

Παρόλα αυτά, οι Ευρωπαίοι αναλυτές ελπίζουν να βρουν μηχανισμούς ανίχνευσης πρώιμων συμπτωμάτων δημιουργίας πυρηνικών τεχνολογιών από κράτη που δεν έπρεπε να τις έχουν. Σε σχέση με αυτό δημιουργείται ένα άλλο ερώτημα: τι θα πρέπει γίνει αν οι «αναξιόπιστες» χώρες έχουν ήδη φτάσει ώς την κόκκινη γραμμή; Οι δυτικοί πολιτικοί μιλούν συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις για την ανάγκη λήψης προληπτικών μέτρων, κυρίως δυναμικού χαρακτήρα. Μα δεν θα γίνουν άραγε τέτοια μέτρα από μόνα τους αιτία μεγάλων τραγωδιών;