Κατεβάστε ηχητικό αρχείο - Download

Οι περισσότεροι εμπειρογνώμονες, με τη σειρά τους, χαρακτηρίζουν τις ενέργειες των Αμερικανών ως πρόκληση, στην οποία δεν έπρεπε να προβούν για λόγους απλής λογικής.

Οι κοινές στρατιωτικές ναυτικές ασκήσεις του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ και της Νότιας Κορέας στην περιοχή της Κορεατικής Χερσονήσου άρχισαν στις 13 Μαΐου. Οι μετέχοντες σ΄αυτές εξασκούνται στην αναχαίτιση και καταστροφή των πυραύλων του εχθρού, καθώς και στις μεθόδους ανθυποβρυχιακής άμυνας και απόκρουσης των αεροπορικών επιθέσεων.

Η κατάσταση στη χερσόνησο απέχει πολύ από την ιδανική, λέει ο Διευθυντής του Κέντρου Κοινωνικο-Πολιτικών Μελετών Βλαντίμιρ Γιεβσέεφ:

- Αναμφίβολα, η συμμετοχή του αμερικανικού αεροπλανοφόρου στις ασκήσεις θα σημαίνει για τη Βόρεια Κορέα πρόκληση. Όπως φαίνεται, μπορούμε να αναμένουμε κάποιες απαντητικές ενέργειες. Αυτές οι ενέργειες μπορούν να εκφραστούν, π.χ., με τη διεξαγωγή τέταρτης πυρηνικής δοκιμής. Απ΄αυτή την άποψη θα ήταν λογικό, αν οι Ηνωμένες Πολιτείες απέσχαν από οποιεσδήποτε προκλήσεις. Πολλοί σοβαροί ειδικοί μέχρι τον τελευταίο καιρό θεωρούσαν ότι η κατάσταση άρχισε να κινείται προς την κατεύθυνση της εξομάλυνσης. Έγιναν ορισμένα βήματα από μέρους της Πιονγιάνγκ. Θα μπορούσαμε να περιμένουμε αν όχι εξομάλυνση, τουλάχιστον αναστολή της κρίσης. Όμως οι ενέργειες των ΗΠΑ μπορεί να συμβάλουν στην κλιμάκωση της κρίσης στην Κορεατική Χερσόνησο.

Από τη μιά, οι Αμερικανοί (όπως και οι Νοτιοκορεάτες σύμμαχοί τους), θα μπορούσε να πει κανείς, έχουν λόγους να φοβούνται. Υπάρχει η άποψη ότι η Λαοκρατική Δημοκρατίας της Κορέας μπορεί στη διάρκεια των προσεχών 5 χρόνων να αποκτήσει βαλλιστικούς πυραύλους με πυρηνικές κεφαλές μάχης. Από την άλλη, αυτό αποτελεί υπόθεση του μέλλοντος. Και σήμερα τους Βορειοκορεάτες μπορεί να τους νικήσει ακόμη και ο στρατός της Νότιας Κορέας χωρίς τη βοήθεια του Πενταγώνου (για να μην αναφερθούμε και στην κοινή δράση).

Συνεπώς, κατα την άποψη πολλών ειδικών, στην πραγματικότητα οι Νοτιοκορεάτες δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν. Οι Βορειοκορεάτες μπορούν μόνο να απειλούν, όμως δεν είναι σε θέση να επιχειρήσουν κάτι το συγκεκριμένο, που θέτει υπό απειλή την ίδια την ύπαρξη του καθεστώτος της Νότιας Κορέας. Η διεξαγωγή ατέλειωτων στρατιωτικών ασκήσεων σε τέτοια κατάσταση είναι το λιγότερο μη ορθολογικό.

Τότε για ποιο λόγο να δαπανούνται τα χρήματα των Αμερικανών φορολογούμενων για την επίδειξη δύναμης εκεί, όπου γι΄αυτήν ήδη είναι πολύ καλά ενημερωμένοι; Όπως φαίνεται, ο σκοπός είναι η εδραίωση της κυριαρχίας τους στην περιοχή. Όμως αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με την ασφάλεια της Νότιας Κορέας και δεν συμβάλλει καθόλου στη μείωση της αντιπαράθεσης στην Κορεατική Χερσόνησο. Συνεπώς, δεν πρέπει να αναμένουμε ουσιαστική αλλαγή της πολύ τεταμένης κατάστασης.

Δυστυχώς, δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος, η έξοδος από τον οποίο καθίσταται όλο και δυσκολότερη. Σε τέτοια κατάσταση στην εποχή της είχαν βρεθεί οι μεγάλες δυνάμεις του 20ου αιώνα. Η κρίσης της Καραϊβικής έγινε δυνατό να επιλυθεί κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή. Το μεγάλο και προς το παρόν αναπάντητο ερώτημα είναι το αν τα δυο μέρη στην Κορεατική Χερσόνησο έχουν γι΄αυτό το σκοπό αρκετές τεχνικές, οργανωτικές και απλώς επικοινωνιακές δυνατότητες.