0Μαζί με τους δημοσιογράφους και τους εικονολήπτες βρέθηκε στα πιο «θερμά σημεία» και είδε όλα όσα συνέβαιναν εκείνες τις ημέρες όχι μόνο στο Βελιγράδι, αλλά σε ολόκληρη τη χώρα. Ο ίδιος, όπως και εκατομμύρια Σέρβων, χρειάστηκε να αντιμετωπίσουν πολλές τραγικές και ανατριχιαστικές στιγμές. Στο ημερολόγιό μου διατηρήθηκαν οι αναμνήσεις του:

Όταν στις 24 Μαρτίου του 1999 άρχισαν να βομβαρδίζουν την πρωτεύουσά μας, η πρώτη βόμβα έπεσε κοντά στο κτήριο, όπου μονίμως γυμνάζομαι. Οι άνθρωποι άρχισαν να τρέχουν έξω από το κτήριο, φωνάζοντας «το ΝΑΤΟ βομβαρδίζει το Βελιγράδι». Αλλά εμείς δεν φοβηθήκαμε και συνεχίσαμε την προπόνησή μας. Περισσότεροι πύραυλοι και βόμβες εκτοξεύθηκαν εναντίον της περιοχής «Στραζαβίτσα». Εδώ βρίσκονταν μονάδες του στρατού μας και ήταν εγκατεστημένες σε υπόγεια στρατόπεδα, γι’ αυτό το ΝΑΤΟ βομβάρδιζε την περιοχή αυτή αδιαλείπτως, ημέρα και νύχτα. Πάντως δεν κατάφεραν να διατρήσουν τις σήραγγές μας.

Η γυναίκα μου ήταν τότε έγκυος και φοβόμουν πολύ γι’ αυτήν, οπότε την είχα μεταφέρει στο χωριό, σε συγγενείς. Όμως η αεροπορία του ΝΑΤΟ βομβάρδισε κι εκεί, γι’ αυτό αναγκάστηκα να στείλω τη Σεζάνκα στη Βουδαπέστη. Μαζί με τη σύζυγό μου πήγε στη Βουδαπέστη και η οκτάχρονη κόρη μας.

Επέστρεψα στο Βελιγράδι και άρχισα να εργάζομαι με ανταποκριτές από τη Ρωσία. Ήταν δημοσιογράφοι του Πρώτου Καναλιού, του NTV, της RTR και τους μετέφερα σε όλη τη χώρα. Πήγαμε κατ’ επανάληψη στο Κοσσυφοπέδιο, το Μαυροβούνιο, ταξιδέψαμε σε όλη τη Σερβία. Είδα με τα ίδια μου τα μάτια τί έκαναν οι ΝΑΤΟϊκοί στη χώρα μου. Μετά το τέλος των βομβαρδισμών μετέφερα πίσω στη Σερβία τη γυναίκα και την κόρη μου και λίγους μήνες αργότερα η Σνεζάνα γέννησε το γιο μας, τον Βουκ..

Τη ζωή και την υγεία μας τη σώσαμε, αλλά χάσαμε το οικόπεδό μας. Σε ανύποπτο χρόνο είχα αγοράσει στην ακτή της Αδριατικής στο Μαυροβούνιο 2,5 στρέμματα. Αλλά ειδικά σε αυτήν την περιοχή (στον οικισμό Λούστιτσα στο Μαυροβούνιο) έριξαν εξασθενημένο ουράνιο. Τώρα έχει μολυνθεί από αυτό όλο το έδαφος, όλο το νερό και αποτελεί απειλή για τους ανθρώπους. Υπάρχει τόσο ουράνιο εκεί, που φθάνει για αρκετές γενιές, γι’ αυτό και φοβηθήκαμε για την υγεία των παιδιών μας και πουλήσαμε το οικόπεδο.

Γνωρίζω ότι ορισμένοι από τους γείτονές μου, οι οποίοι δεν κατόρθωσαν να πουλήσουν αυτή τη μολυσμένη γη, μετά το 1999 άρχισαν να αρρωσταίνουν. Ένας γείτονάς μου, Σέρβος πρόσφυγας από την Κροατία, υπέστη τις συνέπειες από το 1995. Τον ίδιο, όπως και άλλες 300.000 Σέρβους, τους εκδίωξαν από την Κροατία και τους άρπαξαν όλα τα υπάρχοντα. Ο μικρός τους γιος αρρώστησε από λευχαιμία το 2000 και πέθανε. Μερικοί ασθένησαν από το γεγονός ότι μετέφεραν στα σπίτια τους κομμάτια από τους πυραύλους αυτούς, στα οποία υπήρχε πολύ από αυτό το ουράνιο. Στη συνέχεια έμαθαν τί ήταν στην πραγματικότητα, αλλά ήταν πλέον αργά. Αρρώστια και θάνατος. Υπάρχουν θύματα και μεταξύ των στρατιωτικών, οι οποίοι στη συνέχεια απολύμαναν αυτήν την περιοχή.

Όταν ρώτησα γιατί η αεροπορία του ΝΑΤΟ βομβάρδιζε τόσο ανελέητα τις ακτές της Αδριατικής και αν υπήρχαν εκεί στρατιωτικοί στόχοι, που έπρεπε να καταστραφούν, ο Ζόραν απάντησε απλά, αλλά αυτό δεν έκανε την απάντηση λιγότερο τρομερή:

Εκεί υπήρχαν μόνο δάση, βουνά, θάλασσα και μια μικρή και πολύ καθαρή παραλία. Τίποτε περισσότερο. Δύο αεροπλάνα Α-2 απλώς πήγαν και έριξαν όλο τους το φορτίο - βόμβες διασποράς - σε αυτό το σημείο. Δεν είναι σαφές για ποιο λόγο, ίσως αποφάσισαν ότι είναι επικίνδυνο να πετάξουν μακρύτερα, απαλλάχθηκαν από τα πυρομαχικά τους και στη συνέχεια επέστρεψαν στα αεροπλανοφόρα τους.