Το 1943 σχεδίαζε να πάει ως εθελοντής στον πόλεμο, αλλά από τα ντοκουμέντα του φαινόταν ότι ξέρει πολωνικά και αντί για το μέτωπο πολέμου τον έστειλαν στο πληροφοριακό μέτωπο – εκφωνητή στο Ραδιοσταθμό της ΄Ενωσης των Πολωνών Πατριωτών που δημιουργόταν τότε στη Μόσχα. «Με υπερηφάνεια σκέφτομαι ότι εκείνη την εποχή αποδείχτηκα χρήσιμος, παρόλο που δεν με έστειλαν στο μέτωπο»,- λέει ο Λεονίντ Σιγκάν:

- Όλα τα άλλα μέλη της οικογένειάς μου, που έμειναν στη Δυτική Ουκρανία, σκοτώθηκαν. Αισθανόμουν αδικημένος που δεν με δέχτηκαν στο Στρατό όχι λόγω σωματικής ανικανότητας, αλλά γιατί γεννήθηκα σε «κακό» τόπο. Ίσχυε τότε μια ειδική εγκύκλιος του Στάλιν, που έλεγε ότι οι άνθρωποι από τη δυτική Ουκρανία και τη Λευκορωσία γίνονταν δεκτοί στα τάγματα κατασκευών, ή σε άλλες εργασίες, όμως δεν τους έστελλαν στο μέτωπο.

Ωστόσο, και στο Ραδιοσταθμό είχαμε να εκπληρώνουμε αρκετά σοβαρά καθήκοντα. Μια φορά ο Λεονίντ Σιγκάν «ξεπέρασε» και τον ίδιο τον Γιούρι Λεβιτάν, κύριο αγγελιοφόρο των Νικών του Κόκκινου Στρατού:

- Όλοι μας περιμέναμε την απελευθέρωση της πολωνικής πρωτεύουσας. Παρακολουθούσαμε τις αναφορές. Τότε ίσχυε ο εξής κανόνας: όταν απελευθερωνόταν κάποια μεγάλη πόλη, εκδιδόταν διαταγή του Ανώτατου Διοικητή των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας. Τη διαταγή αυτή την διάβαζε ο εκφωνητής Λεβιτάν και μόνο μετά απ’ αυτό μπορούσε να μεταφραστεί σε άλλες γλώσσες και να μεταδοθεί από τους Διεθνείς Ραδιοσταθμούς. Όμως έγινε ένα θαύμα. Με κάλεσαν επειγόντως στη Σύνταξη και μου είπαν: «συγκεντρώσου, τώρα θα πάρουμε ένα πολύ σημαντικό έγγραφο. Πραγματικά, μου δίνουν το αντίγραφο του εγγράφου, στο οποίο γινόταν λόγος για την απελευθέρωση της Βαρσοβίας. Στη συνέχεια, ο Γιούρι Λεβιτάν, ο οποίος, παρεμπιπτόντως, συμπεριφερόταν καλά μαζί μου, όταν συναντηθήκαμε αστειευόμενος, με απείλησε κουνώντας το δάχτυλό του, γιατί ήμουν ίσως ο μόνος που τον ξεπέρασε.

Ο Λεονίντ Σιγκάν έχει γίνει μάρτυρας και συμμετείχε στην ανάπτυξη της Ραδιοφωνίας από τους κερένιους δίσκους που μάγκωναν συχνά και τους οποίους έθεταν σε λειτουργία οι ίδιοι οι εκφωνητές και μέχρι την διαδικτυακή μετάδοση. Απαντώντας στην ερώτηση αν δεν βαρέθηκε να κάνει την ίδια δουλειά, είπε: «Μάλλον δεν εκφραστήκατε σωστά».

- Στο Ραδιοσταθμό δεν μπορεί να ασχολείται κανείς πάντα με την ίδια δραστηριότητα. Κάθε μέρα έχει να κάνει με νέες πληροφορίες, νέες προσεγγίσεις, νέες μορφές και νέα πρόσωπα. Θα έλεγα ότι το Ράδιο είναι πολύ καλό σχολειό της ζωής και σημαντικό πολιτικό σχολειό. Είναι σοβαρή δοκιμασία για αρχάριους – να μάθουν να αντέχουν σ’αυτό τον ρυθμό και να λύνουν αμέσως τα εμφανιζόμενα προβλήματα. Είναι ιδιαίτερο είδος δημοσιογραφίας και είμαι ευτυχισμένος που εργάζομαι σ΄αυτό το περιβάλλον εδώ και τόσα χρόνια.

Ο Λεονίντ Σιγκάν γνωρίζει πως σήμερα, στην εποχή του σκληρότατου ανταγωνισμού στα ΜΜΕ να κρατά την προσοχή των ακροατών. Εδω, στην πραγματικότητα, δεν υπάρχουν οποιεσδήποτε τεχνοτροπίες – «απλώς μια καλή δουλειά».