Η ανεύρεση οστών ενός πτερόσαυρου ήταν μία πραγματική τύχη για τον επιστήμονα. Τα οστά αυτών των απολιθωμένων ερπετών, των πρώτων σπονδυλωτών που κατάφεραν να πετάξουν, συναντώνται πολύ σπάνια. Ο επικεφαλής του Εργαστηρίου Ζωολογικού Ινστιτούτου της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών Αλεξάντρ Αβεριάνοφ συμμετείχε σε πρόσφατη αποστολή στο Κιζιλ-Κούμ στο Ουζμπεκιστάν και ανακάλυψε σε αυτή την αμμώδη έρημο πολλά οστά. Αυτά ανήκαν στα αζνταρχοειδή – οι πιο τελευταίοι πτερόσαυροι, οι οποίοι ζούσαν 65-90 εκατομμύρια χρόνια πριν.

Χαρακτηριστικό των αζνταρχοειδών είναι ο μακρύς αυχένας. Η ανακατασκευή του αυχενικού τμήματος της σπονδυλικής στήλης βοήθησε στην κατανόηση του πως ζούσαν και πως αναζητούσαν την τροφή. Το πιθανότερο είναι, ότι τα αζνταρχοειδή πετούσαν αργά πάνω από την επιφάνεια των ποταμών, λιμνών και θαλασσών και έψαχναν για ψάρια σε μικρό βάθος. Η κινητικότητα του αυχένα των αζνταρχοειδών ήταν περιορισμένη, αλλά μπορούσαν να λυγίζουν τον αυχένα στο πίσω μέρος και να κρατούν το κεφάλι και κάθετα, και σχεδόν οριζόντια.

Η κάτω γνάθος των τελευταίων πτεροσαύρων είχε βιδωτή άρθρωση και σάκο στον λαιμό, όπως στους πελεκάνους. Η βιδωτή άρθρωση σπρώχνει την κάτω γνάθο και τον σάκο. Όταν οι πελεκάνοι ανοίγουν το ράμφος, σχηματίζεται μία «απόχη» για το ψάρεμα. Παρόμοια δομή είχαν και τα αζνταρχοειδή. Ψάρευαν με την «απόχη», απότομα σήκωναν το κεφάλι και κατάπιναν το θήραμα.

0Για την αποκατάσταση του τρόπου ζωής των πτεροσαύρων τον Αβεριάνοφ και την επιστημονική ομάδα του βοήθησαν οι τεχνολογίες Η/Υ. Οι επιστήμονες ψηφιοποίησαν τα τμήματα των οστών με τη μέθοδο της τρισδιάστατης σάρωσης και με τη βοήθεια λογισμικού δημιούργησαν τρισδιάστατα μοντέλα των σπονδύλων. Στη συνέχεια ήταν πλέον εύκολο να δημιουργήσουν το αυχενικό τμήμα του απολιθωμένου ιπτάμενου ερπετού.