Οι δοκιμές του υπερσύγχρονου οχήματος μάχης των αερομεταφερόμενων στρατευμάτων - του BMD-3 – είχαν αρχίσει στην ΕΣΣΔ στα τέλη της δεκαετίας του ‘80. Παρά τα καλά χαρακτηριστικά και τις άριστες μαχητικές ικανότητες του, το όχημα αυτό δεν συμπεριλήφθηκε σε μεγάλη σειρά λόγω των περιπλοκών, συνδεδεμένων με τη διάσπαση της Σοβιετικής Ένωσης.

Οι VDV συνολικά πήραν περίπου 200 BMD-3. Αργότερα, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, πάνω στη βάση αυτού του οχήματος κατασκευάστηκε το BMD-4 με ενισχυμένο εξοπλισμό, αλλά το κατασκεύασαν με ακόμα πιο περιορισμένη σειρά - περίπου 20-30 οχήματα. Τη βάση του Στόλου Τεθωρακισμένων Οχημάτων εξακολουθούν να την αποτελούν τα BMD-1 και τα BMD-2 κατασκευής της δεκαετίας του ’70 και του ‘80.

Σήμερα, τα οχήματα αυτά είναι φθαρμένα τόσο φυσικά, όσο και ηθικά. Αυτό αφορά ιδιαίτερα το BMD-1 με το αρκετά αποτυχημένο κανόνι του διαμετρήματος 73 χιλιοστών. Αυτή η έλλειψη προβλέπεται να διορθωθεί στο πλαίσιο του εκγυχρονισμού. Θα ανανεωθεί επίσης και ο εξοπλισμός στόχευσης, πλοήγησης και επικοινωνίας.

Ο εκσυγχρονισμός θα επιτρέψει μέσα σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα να ανεβαστεί το επίπεδο ικανοτήτων των αερομεταφερόμενων μονάδων, που είναι εξοπλισμένες με τα οχήματα BMD. Όμως αυτά τα τεθωρακισμένα οχήματα έχουν ανεπαρκή προστασία και χαμηλό επίπεδο ανθεκτικότητας σε νάρκες. Οι αεραποβατικές δυνάμεις χρειάζονται νέο όχημα μάχης.

Η λύση βρέθηκε χάρη στην κατασκευή του οχήματος BMD-4M, το επίπεδο σταθερότητας του οποίου ανεβάστηκε σημαντικά. Η ισχύ πυρός του BMD-4M είναι απαράμιλλη. Ωστόσο, η ασφάλεια αυτού του οχήματος, όπως και η ανθεκτικότητά του σε νάρκες εξακολουθούν να είναι ανεπαρκείς. Σε σχέση με αυτό θα πρέπει να κατανοηθεί ότι ούτε καν μπορούν να εξασφαλιστούν παίρνοντας υπόψη τις απαιτήσεις που προβάλλονται για την υποχρεωτική αερομεταφορικότητα του οχήματος.

Εξάλλου, η απαίτηση αυτή είναι αμφισβητούμενη. Τα τεθωρακισμένα οχήματα μάχης, κατάλληλα για την απόβαση αλεξιπτωτιστών, κατασκευάζονται σήμερα μόνο στη Ρωσία. Εν τω μεταξύ, οι συγκρούσεις στις οποίες οι Αερομεταφερόμενες Δυνάμεις θα πρέπει να αποβιβάσουν τεθωρακισμένα οχήματα ανήκουν στην κατηγορία των απίθανων. Παρόλα αυτά οι Αεραποβατικές Δυνάμεις δρουν συχνά ως κανονικό μηχανοκίνητο πεζικό, για το οποίο οι αεραποβατικές επιχειρήσεις δεν είναι αναγκαίες. Είναι πολύ πιθανή και η χρήση των Αερομεταφερόμενων Δυνάμεων ως δυνάμεων ταχείας αντίδρασης – στη δοσμένη περίπτωση από τον τεχνικό μαχητικό εξοπλισμό απαιτείται αερομεταφορικότητα αντί της ικανότητας απόβασης με αλεξίπτωτα.

Έτσι, λοιπόν, η ανάπτυξη του τεχνικού εξοπλισμού των Αερομεταφερόμενων Δυνάμεων στο μέλλον θα έπρεπε λογικά να διαχωριστεί σε δύο κατευθύνσεις. Η πρώτη κατεύθυνση προνοεί τον εφδιασμό των στρατευμάτων των Αεραποβατικών Δυνάμεων με μαχητικά οχήματα πεζικού χωρίς τη δυνατότητα απόβασης με αλεξίπτωτα, αλλά με υψηλό επίπεδο αερομεταφορικότητας και προστασίας.

Η δεύτερη κατεύθυνση προβλέπει την προμήθεια ελαφρού τεχνικού εξοπλισμού για τα τμήματα αλεξιπτωτιστών, οχημάτων τύπου buggy (αμαξακιού), ελαφρών θωρακισμένων οχημάτων και άλλων τροχοφόρων οχημάτων, τα οποία σε περίπτωση ορισμένου αποδεκτού επιπέδου ασφάλειας θα είναι πολύ πιο ελαφρά και πιο ευκίνητα από τα κλασικά οχήματα BMD.