Ένα από τα χαρακτηριστικά πρόσφατα γεγονότα ήταν το συνέδριο του γερμανικού Κόμματος «Εναλλακτική λύση για τη Γερμανία», κύριος στόχος του οποίου είναι η επαναφορά του εθνικού νομίσματος της χώρας. Σύμφωνα με τους ειδικούς, το κόμμα αυτό είναι έτοιμος να υποστηρίξει στις εκλογές ένας στους τέσσερις Γερμανούς. Ένας από τους ηγέτες της «Εναλλακτικής λύσης για τη Γερμανία», ο επιστήμονας και συγγραφέας Άνταμ Κόνραντ, θεωρεί ότι έχει ωριμάσει στην κοινωνία η ανάγκη μιας ανοιχτής συζήτησης σχετικά με τα μέτρα διάσωσης των οικονομιών των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε συνέντευξή του στη «Φωνή της Ρωσίας», είπε ειδικότερα:

Πιστεύουμε ότι η περαιτέρω παρουσία της Γερμανίας στη σημερινή νομισματική ένωση στοιχίζει ακριβά. Πιο ακριβά από την απόφαση να τερματίσουμε αυτό το αποτυχημένο πείραμα. Θα πρέπει να πληρώσουμε υψηλό τίμημα σε κάθε περίπτωση, αλλά, εάν τώρα δεν βγούμε από αυτήν την εσφαλμένη πορεία, το κόστος αυτό μόνο θα αυξάνεται. Η έξοδος από την ευρωζώνη δεν είναι ζημιά, αλλά όφελος για τη Γερμανία.

Κατά τη γνώμη του Άνταμ Κόνραντ, η αρχή της κοινωνικά υπεύθυνης αγοράς, η οποία απέδειξε τον ανέκκλητο χαρακτήρα της σε ολόκληρη τη μεταπολεμική ανάπτυξη της Γερμανίας, δεν έχει ανάγκη αναθεώρησης προς όφελος όμορφων συνθημάτων και της πολιτικής καθημερινότητας. Ο πολιτικός θεωρεί απαράδεκτο, που για χάρη μιας αμφίβολης σκοπιμότητας διάσωσης του ευρώ πετιούνται στον άνεμο εκατοντάδες δισεκατομμύρια. Σε αυτό το πλαίσιο οι ευρωσκεπτικιστές επικρίνουν το Βερολίνο, το οποίο αγνοεί την επιλογή επιστροφής στο μάρκο, είτε σε μικρότερες νομισματικές ενώσεις εντός της Ευρώπης.

Μιλά ο διευθυντής του Κέντρου Γερμανικών Σπουδών, επικεφαλής του Τμήματος χωρών και περιφερειών του Ινστιτούτου Ευρώπης της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών Βλαντισλάφ Μπελόφ:

Ο ευρωσκεπτικισμός υπήρχε ανέκαθεν στη Γερμανία. Οι πολέμιοι του ευρώ βασίζονταν στον ατελή χαρακτήρα του μοντέλου της ευρωζώνης. Η ίδια η ευρωζώνη έπρεπε να οικοδομηθεί όχι μόνο πάνω σε οικονομική, αλλά και σε πολιτική βάση. Ήταν αναγκαίο να δημιουργηθεί μια πολιτική συνομοσπονδία. Επειδή μια ενιαία δημοσιονομική πολιτική μπορεί να ασκείται μόνον εφόσον μεταβιβαστεί μια από τις σημαντικότερες λειτουργίες του κράτους σε ένα υπερεθνικό επίπεδο. Η άποψή μου: η ευρωζώνη θα διατηρηθεί. Με μεγαλύτερη ή μικρότερη σύνθεση, δεν έχει στην περίπτωσή μας σημασία. Το μέλλον της ευρωζώνης και της ΕΕ είναι με την πολιτική συνομοσπονδία. Εδώ βέβαια θα υπάρξουν πολλά σπασμένα αντίγραφα. Η πορεία προς μια τέτοια συνομοσπονδία θα είναι αρκετά μακρά.

Οι ευρωσκεπτικιστές μπορούν να διαχωριστούν με κατανοητή τη σχετικότητα αυτής της κατάταξης σε δύο κατηγορίες. Στην πρώτη, την πιο ολιγάριθμη, ανήκουν εκείνου, που τάσσονται υπέρ της διάλυσης της ΕΕ αυτής καθεαυτής. Το σύνθημά τους είναι: «Η σωτηρία της Ευρώπης έγκειται στη διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Ωστόσο οι ειδικοί αμφιβάλλουν ότι το παρελθόν θα μπορούσε ποτέ να αποτελέσει το μέλλον της εξέλιξης. Οι περισσότεροι ευρωσκεπτικιστές παρ’ όλ’ αυτά δεν είναι αντίθετοι με την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά αντίθετοι με την ευρωζώνη με τη σημερινή της μορφή. Κατά τη γνώμη τους η καθιέρωση του ευρωπαϊκού νομίσματος ήταν ένα ιστορικό λάθος. Σήμερα το ευρώ δεν ενώνει, αλλά αντιθέτως, χωρίζει την Ευρώπη.

Μιλά ο ειδικός αναλυτής του Διεθνούς Ινστιτούτου Ανθρωπιστικών και Πολιτικών Ερευνών Βλαντίμιρ Μπρούτερ:

Ο ευρωσκεπτικισμός στην Ευρώπη είναι ισχυρός. Ωστόσο, από την άλλη πλευρά, δεν υπάρχει λογική και ρεαλιστική εναλλακτική λύση έναντι της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η Γερμανία ως η κύρια οικονομική ατμομηχανή της ευρωζώνης φέρει στο μέγιστο βαθμό το φορτίο της. Η Πολωνία δεν επιδιώκει να εισέλθει στην ευρωζώνη, ενώ η Βρετανία δεν συζητά καν το θέμα αυτό. Για όσους, έχουν ως σήμερα βρεθεί εκτός ευρωζώνης, τα πράγματα είναι πιο εύκολα. Διότι η εσωτερική τους οικονομική κατάσταση είναι πιο επιδεκτική στα παραδοσιακά μέτρα της ρύθμισης της οικονομίας, σε σχέση με τις χώρες της ευρωζώνης. Η ΕΕ τώρα φοβάται όντως την αποσύνθεση. Ωστόσο προς το παρόν δεν είναι σαφές, από ποια πλευρά μπορεί αυτή να ξεκινήσει.

Στην πραγματικότητα το ζήτημα της διατήρησης του ευρώ κάθε άλλο παρά είναι οικονομικό, αλλά πολιτικό. Υπάρχουν μόνο δύο επιλογές: η πιο βαθιά μακροοικονομική ολοκλήρωση με τη μεταβίβαση ορισμένων κρατικών λειτουργιών σε ένα υπερεθνικό επίπεδο ή η διάλυση. Δεν υπάρχει μέση λύση. Εν τω μεταξύ η απόφαση για πολιτική ενοποίηση υπό τις παρούσες συνθήκες είναι απίθανη. Επομένως η Ευρωπαϊκή Ένωση θα αποσυρθεί από την πολιτική σκηνή.