0Φωτογκαλερί

- Που βρισκόσουν, όταν ακούστηκαν οι εκρήξεις; Είδες ή άκουσες κάτι;

- Τερμάτισα μία ώρα πριν σημειωθούν οι εκρήξεις. Στον διάδρομο μετά τον τερματισμό πήρα τροφή, κουβέρτα και ένα μετάλλιο, ενώ μετά πήγα να πάρω τα πράγματά μου και να συναντήσω τους συγγενείς. Εδώ στη Βοστώνη με υποστήριζαν η αδερφή του συζύγου μου Κάτια και ο σύζυγός της Τζο, οι οποίοι ήρθαν ειδικά από το Χιούστον. Μαζί τους πήγαμε σε μία καφετέρια σε απόσταση περίπου ενός τετραγώνου από τη γραμμή του τερματισμού, όπου και μάθαμε την είδηση για την έκρηξη. Τις εκρήξεις δεν τις ακούσαμε, παρ’ όλο που βρισκόμασταν κοντά στο σημείο της τραγωδίας.

Αμέσως αρχίσαμε όλοι να τηλεφωνούμε σε συγγενείς και φίλους, για να τους ενημερώσουμε ότι είμαστε καλά. Η τηλεφωνική σύνδεση λειτουργούσε, αλλά με διακοπές, μάλλον επειδή όλοι τηλεφωνούσαν ταυτόχρονα.

- Ποια είναι η κατάσταση στη Βοστώνη; Πως αντέδρασε η πόλη στην τρομοκρατική επίθεση;

- Στη συνέχεια σπεύσαμε να φύγουμε από το κέντρο της πόλης, επειδή στις ειδήσεις είπαν, ότι βρήκαν και τρίτη βόμβα, η οποία δεν εξερράγη. Φτάσαμε μέχρι τον πλησιέστερο σταθμό του μετρό, στους δρόμους δεν υπήρχε καθόλου πανικός, μόνο οι ήχοι των σειρήνων και τα διερχόμενα ασθενοφόρα και περιπολικά της αστυνομίας θύμιζαν ότι κάτι συνέβη. Στο μετρό ενημέρωσαν ότι στο κέντρο ο συρμός δε σταματάει, επειδή η περιοχή της τραγωδίας έχει αποκλειστεί από την αστυνομία. Το ξενοδοχείο μας βρίσκεται στο Κέιμπριτζ, στην αντίπερα όχθη του ποταμού από το κέντρο της Βοστώνης, οπότε μου είναι δύσκολο να πω, τι ακριβώς συνέβαινε στο κέντρο της πόλης.

- Στόχος των τρομοκρατικών επιθέσεων είναι να αναγκάσουν τους ανθρώπους να φοβούνται, να αλλάξουν τον τρόπο ζωής. Ποια είναι η δική σου αντίδραση; Θα συνεχίσεις να τρέχεις σε μαραθώνιους;

- Αυτός ήταν ο δεύτερος μαραθώνιος της ζωής μου, στον πρώτο έτρεξα πέρυσι τον Σεπτέμβριο στον Διεθνή Μαραθώνιο της Μόσχας 2012. Φυσικά, δεν μπορούν να συγκριθούν αυτοί οι δύο μαραθώνιοι. Στη Βοστώνη θέλω να επισημάνω την εξαιρετική οργάνωση και την υποστήριξη των φιλάθλων κατά μήκος όλων των 42 χλμ: οι άνθρωποι ερχόντουσαν οικογενειακώς, προσφέροντας νερό και πορτοκάλια στους αθλητές! Αυτό είναι μία γιορτή για ολόκληρη την πόλη! Και αυτά τα τρομερά γεγονότα τα κατέστρεψαν όλα. Είμαι χαρούμενη, που για μένα και τους συγγενείς μου όλα πήγαν καλά, δεν είμασταν στο επίκεντρο και δεν είδαμε όλη αυτή τη φρίκη. Δε νομίζω ότι μέσα μου θα αλλάξει κάτι ριζικά εξαιτίας αυτών των εκρήξεων. Ο επόμενος μαραθώνιός μου θα είναι στο Βερολίνο, θα προετοιμαστώ για αυτόν και ελπίζω να ξεπεράσω το προσωπικό μου ρεκόρ.