Ο Κιμ Ιλ Σουνγκ, ιδρυτής του βορειοκορεατικού κράτους, το οποίο κατέστη η μοναδική στην παγκόσμια ιστορία κομμουνιστική μοναρχία, ήταν μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Στα νιάτα του ήταν ιδεαλιστής, πρόθυμος να θυσιάσει την ευημερία του, ακόμη και τη ζωή του για την ελευθερία και την ευτυχία της χώρας του.

Είχε επαρκή εκπαίδευση ώστε να κάνει μια καλή καριέρα στις επιχειρήσεις ή τη δημόσια υπηρεσία. Ωστόσο ο Κιμ Ιλ Σουνγκ απαρνήθηκε αυτές τις προοπτικές και πήγε να πολεμήσει για την ελευθερία της πατρίδας του, εντασσόμενος στις τάξεις των κομμουνιστών ανταρτών στη Μαντζουρία. Έκανε μια θανάσιμα επικίνδυνη επιλογή: η πλειοψηφία αυτών, που αποφάσισαν να ακολουθήσουν αυτόν τον δρόμο, σκοτώθηκαν σε άνισο αγώνα ενάντια στους Ιάπωνες εισβολείς.

Ο Κιμ Ιλ Σουνγκ ήταν αναμφίβολα άνθρωπος ξεχωριστός: μόνο ένας τέτοιος άνθρωπος θα μπορούσε να διανύσει την απόσταση από απλός αντάρτης σε ανώτατο ηγέτη της χώρας. Ωστόσο, ακόμη πιο δύσκολο έργο ήταν να κρατήσει την εξουσία και στη συνέχεια να τη μεταβιβάσει ως κληρονομιά στο διάδοχό του. Και τα δύο αυτά προβλήματα ο Κιμ Ιλ Σουνγκ τα έλυσε.

Μπορούμε να πούμε ότι ο Κιμ Ιλ Σουνγκ βοηθήθηκε συχνά από την τύχη. Ωστόσο, για να επωφεληθεί από τις ευνοϊκές συνθήκες, ήταν απαραίτητο να διαθέτει και ταλέντο και αισθητήριο χάρισμα και ικανότητα συνεργασίας με τους ανθρώπους. Ο Κιμ Ιλ Σουνγκ διέθετε όλες αυτές τις ιδιότητες.

Όμως ήδη περί τα μέσα της δεκαετίας του 1940 ο ιδεαλιστής αντάρτης έγινε δικτάτορας. Ήταν, ίσως, η αρχή της προσωπικής τραγωδίας του Κιμ Ιλ Σουνγκ. Το κύριο πρόβλημα ήταν ότι εξαρχής συνέδεσε τη ζωή του με τη σταλινική εκδοχή του κρατικού σοσιαλισμού. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 πολλοί πίστευαν ότι ειδικά σε αυτό το κοινωνικό σύστημα ανήκει το μέλλον, πράγμα, που αποδείχθηκε λάθος.

Το σύστημα, το οποίο καθιερώθηκε στη Βόρεια Κορέα, ήταν ανελέητο. Όσοι έχασαν στον πολιτικό αγώνα δεν παραιτούνταν απλώς, αλλά τους περίμεναν βασανιστήρια και θάνατος. Το σταλινικό πολιτικό σύστημα σε όλες τις χώρες, όπου εφαρμόστηκε, εργάστηκε με μια απλή αρχή: αυτός, που δεν σκοτώνει τους εχθρούς του, θα σκοτωθεί από τους εχθρούς τους.

Ο Κιμ Ιλ Σουνγκ αφομοίωσε καλά αυτήν την αλήθεια. Κατά τη διάρκεια των πρώτων δύο δεκαετιών της διακυβέρνησής του μεθοδικά εξόντωνε εκείνους τους πρώην ηγέτες του κορεατικού απελευθερωτικού κινήματος, οι οποίοι, έστω και θεωρητικά θα μπορούσαν να καταστούν αντίπαλοί του. Τα επόμενα χρόνια, όταν το πολιτικό πεδίο είχε πλήρως εκκαθαριστεί από πραγματικούς και εν δυνάμει αντιπάλους, ο Κιμ Ιλ Σουνγκ ήταν πάντοτε πρόθυμος να εξαφανίσει οποιονδήποτε άνθρωπο, στο πρόσωπο του οποίου έβλεπε απειλή για την εξουσία του.

Το οικονομικό σύστημα, που δημιουργήθηκε από τον Κιμ Ιλ Σουνγκ, αποδείχθηκε εξαιρετικά αναποτελεσματικό. Ίσως προς το τέλος της ζωής του να άρχισε να το κατανοεί αυτό. Ωστόσο η άρνηση αυτού του συστήματος ήταν αδύνατη γι’ αυτόν, διότι θα μπορούσε κάτι τέτοιο να θέσει σε κίνδυνο όχι μόνο την εξουσία, αλλά και τη ζωή του, όπως ακριβώς και τη ζωή της οικογένειάς του.

Η ιστορία του Κιμ Ιλ Σουνγκ είναι η ιστορία ενός ιδεαλιστή, που έγινε τύραννος. Η ιστορία ενός ανθρώπου, του οποίου το έργο κάθε άλλο παρά οδήγησε στα αποτελέσματα, που εκείνος υπολόγιζε.