Η ψυχολόγος Ιρίνα Λουκιάνοβα βοήθησε τη «Φωνή της Ρωσίας» να κατανοήσει τους λόγους της μαζικής υστερίας σχετικά με τους μετεωρίτες και αστεροειδή. Για παράδειγμα, γιατί προκάλεσε τόση φασαρία ο μετεωρίτης του Τσεμπαρκούλ, ο οποίος έπεσε στις 15 Φεβρουαρίου του 2013 στη περιοχή του Τσελιάμπινσκ:

- Αυτό συνέβη όταν κανείς δεν το περίμενε. Δεν υπήρξε καμία προειδοποίηση, διότι τα ραντάρ δεν μπορούν ακόμη να εντοπίζουν την προσέγγιση ενός τόσο μικρού σε κοσμικές διαστάσεις αντικειμένου. Ακριβώς αυτό το γεγονός της «μη προειδοποίησης» είχε σοκάρει τόσο πολύ τους ανθρώπους. Και παρόλο που η πτώση του μετεωρίτη δεν απέφερε μεγάλες καταστροφές, είχε όμως πολύ σοβαρές συνέπειες: αποδείχθηκε ότι είμαστε ανίσχυροι μπροστά στις απειλές απ’ έξω. Και ακριβώς αυτή η αδυναμία φοβίζει τόσο πολύ τους ανθρώπους.

Το Δεκέμβριο του 2012 οι κάτοικοι της Γης, πολλοί από τους οποίους με τρόμο, περίμεναν τον ερχομό του Νιμπίρου, του μυθικού πλανήτη Χ, ο οποίος, σύμφωνα με προφητείες των Μάγια, έπρεπε να βάλει τέλος σε όλες τις μορφές της ζωής. Όμως η παγκόσμια καταστροφή δεν συνέβη.

Σύμφωνα με την ψυχολόγο, και η απειλή για το τέλος του κόσμου, και ο φόβος των φυσικών καταστροφών, και οι εξωγήινοι παραπέμπουν την ανθρωπότητα στις υποσυνείδητες φοβίες που βρίσκονται βαθιά μέσα.

Ταυτόχρονα στον κόσμο όντως υπάρχει μια πραγματική αγωνία: η Βόρεια Κορέα και το Ιράν με τα πυρηνικά προγράμματά τους, η χρηματοοικονομική κρίση στην Κύπρο, η κατάσταση στη Συρία… Τα τελευταία χρόνια ο κόσμος άρχισε να μοιάζει όλο και περισσότερο με μια μεγάλη πληγή που αιμορραγεί. Αυξάνεται παγκοσμίως η ένταση. Οι άνθρωποι χάνουν τη δουλειά τους, χάνουν την οικονομική τους ευημερία, την πίστη σε μια ήσυχη ζωή. Σύμφωνα με την Ιρίνα Λουκιάνοβα,

- Σε αυτές τις στιγμές τα τρομακτικά παραμύθια για το τέλος του κόσμου, όπου ο καθένας θα ανταμειφθεί ανάλογα με αυτά που αξίζει, μας φαίνονται ιδιαίτερα ελκυστικά. Διότι τον κόσμο, στον οποίο δεν υπάρχει η δικαιοσύνη, μερικές φορές παρουσιάζεται η επιθυμία να τον καταστρέψουμε, και στα ερείπιά του να δημιουργήσουμε έναν νέο και τέλειο κόσμο. Όμως αυτή είναι μία εντελώς παιδική προσέγγιση. Εξαιτίας της δικής μας ανικανότητας θέλουμε να καταστρέφουμε και να «καταστραφούμε» και οι ίδιοι, να τιμωρηθούμε.

Είναι όπως στην παιδική ηλικία: εάν δεν συμπεριφερόσουν καλά, ήξερες ότι σύντομα σε περιμένει τιμωρία από τους γονείς. Στη συγκεκριμένη περίπτωση το «επικίνδυνο διάστημα» παίζει το ρόλο του γονέα που τιμωρεί. Φοβούμαστε την τιμωρία γνωρίζοντας ότι είναι αναπόφευκτη. Σε αυτό πηγάζουν και οι αρχαίες προφητείες για την Αποκάλυψη, οι οποίες είναι χτισμένες στην ίδια την ψυχολογία του «άτακτου» παιδιού με τη μορφή της αμαρτωλής ανθρωπότητας, και του «αυστηρού αλλά δίκαιου γονέα» με τη μορφή του Θεού ή των φυσικών δυνάμεων.

Η ανθρωπότητα νιώθει φόβο γι’ αυτά που δεν μπορεί να επηρεάσει. Φοβίζει το άγνωστο και η ανικανότητα. Όμως πάνω απ’ όλα φοβίζει ο θάνατος. Ο μόνος τρόπος να απαλλαγούμε από τον φόβο, είναι να καταλάβουμε ότι όλα τα πράγματα έχουν το τέλος τους στον κόσμο, και ο καθένας θα ζήσει τόσο, όσο του είναι πεπρωμένο.

Δεν έχει νόημα να παρακολουθούμε τον κάθε αστεροειδή που περνά δίπλα από τη Γη. Η προσοχή δεν θα αλλάξει την πορεία του. Ενώ την πορεία της ζωής μας μπορεί να την στρέψει προς το καλύτερο, είναι βέβαιη η ψυχολόγος Λουκιάνοβα. Πρέπει μόνο να συγκεντρωθούμε όχι στους φόβους, αλλά στα καθημερινά όμορφα μικροπράγματα που συμβαίνουν μαζί μας, τα οποία αποτελούν τη Ζωή.

ΑΛιόνα Ρακίτινα