Η κυβέρνηση της Συρίας αμύνεται ενεργά κατά της εισροής των ξένων «ουαχαμπιτών», οι οποίοι σε δύο χρόνια κατάφεραν να φτάσουν 200-250 χιλιάδες άτομα στο έδαφος της Συρίας. Είναι περίπου το 1% του τοπικού πληθυσμού, γεγονός το οποίο σημαίνει, ότι εάν αυτό, για παράδειγμα, γινόταν στη Γαλλία, θα σήμαινε την είσοδο στη χώρα 650 χιλιάδων ξένων εκπαιδευμένων μαχητών, στόχος των οποίων θα ήταν η καταστροφή της χώρας! Θα ήταν άραγε η Γαλλία σε θέση να αντισταθεί; Ενώ η Συρία συνεχίζει να αντιστέκεται. Στην περιοχή αυτή υπάρχουν λίγες ισχυρές χώρες, γι’ αυτό τη Συρία προσπαθούν να την καταστρέψουν.

Στην επιχείρηση «αντιτρομοκρατία» συμμετέχει ένα ασήμαντο μέρος του συριακού στρατού, κάτω από 25% της συνολικής δύναμης των ενόπλων δυνάμεων. Τα τρία τέταρτα των στρατιωτικών συνεχίζουν να προστατεύουν την εξωτερική περίμετρο, δηλαδή προσπαθούν να κρατούν τα σύνορα ενάντια του ΝΑΤΟ και του Ισραήλ. Εάν διακοπεί η εισροή των ξένων μαχητών και οπλισμού στη Συρία, τότε ο πόλεμος θα σταματήσει μέσα σε ένα μήνα. Εάν όχι, τότε θα συνεχίζεται για δεκαετίες.

Οι Σύροι δεν τίθενται κατά της κυβέρνησής τους. Δεν θα έλεγα ότι όλος ο πληθυσμός αγαπά τους ηγέτες του, όμως σε κάθε χώρα πάντα υπάρχουν οι δυσαρεστημένοι. Σήμερα, ανεξάρτητα από τη γνώμη τους για τον Μπασάρ Άσαντ, είναι βέβαιοι ότι προστατεύουν τη χώρα τους από ξένη επέμβαση. Και σε όλες τις χώρες πάντα υπάρχουν και οι προδότες.

Ο στρατός αποτελείται από παιδιά του τόπου, οι οποίοι πολεμούν υπερασπίζοντας το έδαφός τους. Αρχικά μας λέγανε για περιπτώσεις μαζικής λιποταξίας. Τονίζω όμως ακόμα μια φορά ότι οι περιπτώσεις αυτές δεν είχαν ξεπεράσει το 5% και σήμερα λιποτάκτες δεν υπάρχουν! Ο λαός κινητοποιήθηκε για να υπερασπίσει τη χώρα του!

Πριν έρθω στη Συρία ήμουν στη Λιβύη, τις τελευταίες πέντε εβδομάδες ύπαρξης της Τζαμαχιρίας ήμουν μέλος της κυβέρνησης. Γι’ αυτό γνωρίζω πολύ καλά το ζήτημα αυτό. Η Λιβύη ήταν ένα κράτος καθαρά ονομαστικό. Αυτό ήταν το θέλημα του Μουαμάρ Καντάφι, το οποίο το εξέφρασε στο «Πράσινο βιβλίο» του. Μπορεί μια παρόμοια κυβέρνηση και να βολεύει σε ειρηνικές συνθήκες, όμως δεν είναι καθόλου προσαρμοσμένη για τον αγώνα ενάντια του ιμπεριαλισμού.

Εκτός τούτου, ο Καντάφι κατά τη διάρκεια του πολέμου διαπραγματεύονταν με διάφορους εκπροσώπους του στρατοπέδου των αντιπάλων. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι είχε συναντηθεί με εκπροσώπους και των ΗΠΑ, και της Γαλλίας, και του Ισραήλ. Γι’ αυτό η Ρωσία δεν μπορούσε να του προσφέρει κάποια σημαντική υποστήριξη. Γεγονός το οποίο δυστυχώς επεξηγεί το θάνατο της Λιβύης σαν κράτος.

Ο Μουαμάρ Καντάφι πραγματοποιούσε μια περίπλοκη πολιτική, η οποία τον οδήγησε στην απώλεια των οποιωνδήποτε σοβαρών συμμαχιών. Μιλώντας για τον Μπασάρ Άσαντ, δηλώνω ότι έχουμε ένα ηγέτη ενός νέου τύπου. Είναι άκρως λογικός, ξεχωρίζει για την καταπληκτική του ψυχραιμία, είναι πολύ συνεπής στις ενέργειές του. Διαθέτει όλα τα προσόντα που ταιριάζουν με τον καλύτερο τρόπο στη συγκεκριμένη κατάσταση. Είναι ένας σωστός άνθρωπος στη σωστή θέση! Και είναι ένας δημοκρατικός ηγέτης, γεγονός το οποίο έρχεται σε αντίθεση με αυτά που επίμονα λένε γι’ αυτόν.

Κληρονόμησε μια δικτατορία και βήμα προς βήμα την μετέτρεπε εντός μιας ολόκληρης δεκαετίας. Έδωσε στον κόσμο την παιδεία και τα μέσα για την μετάβαση σε ένα δημοκρατικό σύστημα διακυβέρνησης. Και κάθε φορά που έκανε ένα παρόμοιο βήμα μπροστά, δεχόταν απειλές. Ήθελαν να τον παρεμποδίσουν να κάνει μεταρρυθμίσεις στη χώρα του. Όμως ακόμα και σήμερα, παρά τον πόλεμο, ο Μπασάρ Άσαντ συνεχίζει να πραγματοποιεί τις συνταγματικές μεταρρυθμίσεις.

Και η Δύση συνεχίζει την πολιτική, η οποία στην ουσία δεν διαφέρει και πάρα πολύ από το «Drang nach Osten» της χιτλερικής εποχής.

Αλεξάντρ Αρταμόνοφ