Αντικείμενο της συζήτησης επισήμως είναι η αναδιάρθρωση του παλαιού ρωσικού δανείου των 2,5 δισ. και η αναζήτηση δυνατοτήτων νέας χρηματοδότησης της κυπριακής οικονομίας στην εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση, που έχει βρεθεί και σύμφωνα με το ρωσικό Τύπο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων βρίσκεται η παραχώρηση κυπριακών τραπεζών σε ρωσικά χέρια, καθώς και μεριδίων στους κυπριακούς υποθαλάσσιους υδρογονάνθρακες.

Είναι αυτά αρκετά σε αυτή τη φάση για να επιτευχθεί μια συμφωνία, ειδικά αν υπολογιστούν όσα προηγήθηκαν και πρέπει η Ρωσία να βοηθήσει την Κύπρο; Καταφατικά απαντά ο μεγαλοεπιχειρηματίας και πρώην υποψήφιος πρόεδρος της χώρας Μιχαήλ Πρόχοροφ, ο οποίος με άρθρο του στη σημερινή «Βέντομοστι» υποστηρίζει ότι η Μόσχα δεν πρέπει να παραβλέψει την χρηματιστική κρίση στην ΕΕ και την Κύπρο, καθώς η πρώτη είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Ρωσίας και η δεύτερη εντάσσεται παραδοσιακά τα τελευταία χρόνια στους τρεις μεγαλύτερους επενδυτές στην οικονομία μας:

Η Ρωσία είναι ήδη πιστωτής της Κύπρου και έχει επαρκείς οικονομικές δυνατότητες για τη σωτηρία του χρηματοπιστωτικού συστήματος της Κύπρου με μεθόδους της αγοράς. Η κυπριακή θυγατρική της ρωσικής VTB για παράδειγμα θα μπορούσε με τη βοήθεια της μητρικής της τράπεζας να εξασφαλίσει την ανακεφαλαιοποίησή της χωρίς να αφαιρέσει χρήματα πελατών της και έχει έτσι την ευκαιρία να μετατραπεί ακαριαία σε κυρίαρχο παίκτη της λιανικής τραπεζικής αγοράς στην Κύπρο.

Ο Μ.Πρόχοροφ είναι πεπεισμένος ότι σε περίπτωση έγκρισης παρόμοιων μέτρων και προώθησης μιας δανειακής συμφωνίας θα αποκατασταθεί η κλονισθείσα εμπιστοσύνη επενδυτών και καταθετών και η Ρωσία θα επιδείξει ενεργητικότητα στο ευρωπαϊκό πεδίο:

Η Κύπρος είναι ένας σημαντικός εταίρος της Ρωσίας και πρέπει στην πράξη να υποστηρίξουμε τον συνεργάτη μας, μάλιστα ειδικά τώρα η Ρωσία έχει την ευκαιρία να δείξει το ρόλο της ως ισχυρού παίκτη στη διεθνή σκηνή.

Κατηγορηματικός για τους κινδύνους, που γέννησε η ιδέα της επιβολής έκτακτου φόρου σε τραπεζικές καταθέσεις, ήταν σήμερα ο αντιπρόεδρος της ρωσικής κυβέρνησης Αρκάντι Ντβορκόβιτς, ο οποίος εκτίμησε ότι εάν αυτές οι σκέψεις προχωρήσουν θα υπονομευθεί το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα:

Αν μια τέτοια απόφαση ήταν για παράδειγμα δυνατή στην Κύπρο, αυτό σημαίνει ότι είναι δυνατή παντού, κυριολεκτικά οπουδήποτε και εάν είναι έτσι τότε σε καμία τράπεζα και κανείς δεν θα πρέπει να φυλάσσει τις αποταμιεύσεις του.

Η απώλεια της εμπιστοσύνης στις τράπεζες είναι εύκολο να χαθεί και πολύ δύσκολο να αποκατασταθεί, είπε ο κ. Ντβορκόβιτς, ο οποίος χαρακτήρισε σε ομιλία του θαύμα το γεγονός ότι η Μόσχα κατόρθωσε να ξεπεράσει αλώβητη τη δική της τραπεζική κρίση το 2008. Περιέγραψε μάλιστα την απόπειρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αφαιρέσει πόρους από την Κύπρο ως κοινή αρπαγή ξένου πλούτου: «Είναι εύκολο να παίρνεις, να χρησιμοποιείς και μετά να αφήνεις πίσω σου αποκαΐδια».

Την εθνικοποίηση των προβληματικών τραπεζών της Κύπρου, έτσι ώστε να υποστούν τις συνέπειες όχι οι καταθέτες, αλλά κυρίως οι ιδιοκτήτες και οι μέτοχοι των τραπεζών αυτών, που έχουν ευθύνη και για τις αποφάσεις τους, προτείνει ο πρώην επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας της Ρωσίας Σεργκέι Ντουμπίνιν. Στο ίδιο αρνητικό κλίμα κινούνται και οι δηλώσεις επιφανών παραγόντων όπως του αντιπροέδρου της Ένωσης Επιχειρηματιών Αλεξάντρ Μούριτσεφ, ο οποίος έκανε λόγο για πρόταση «ληστρικής αρπαγής από το κράτος ιδιωτικών χρημάτων» και του προέδρου της Ένωσης Ρωσικών Τραπεζών Γκαρεγκίν Τοσουνιάν, ο οποίος επεσήμανε ότι «η χώρα, που ζούσε πάντοτε χάρη στην ελκυστικότητα για τους επενδυτές, επέλεξε το χειρότερο τρόπο διάσωσης, οδηγώντας τον εαυτό της στη γωνία». Μάλιστα ο πρώην υπουργός Οικονομικών Αλεξέι Κούντριν διέκρινε «έλλειψη σεβασμού» προς τη Ρωσία, καθώς αυτή πρώτα χαρακτηρίζεται ως τους σημαντικότερους πιστωτές και εταίρους της χώρας και εν συνεχεία κάποιοι προσπαθούν να αρπάξουν τα χρήματά της πίσω από την πλάτη της.

Το τέλος του νεοφιλελευθερισμού στην Ευρώπη διέκρινε στις ως τώρα εξελίξεις ο πρόεδρος των Ρωσικών Σιδηροδρόμων Βλαντίμιρ Γιακούνιν, μιλώντας στο Ρωσικό Οικονομικό Φόρουμ:

Πρόκειται για τελειωτικό γεγονός, που επιβεβαιώνει ότι το νεοφιλελεύθερο μοντέλο εξαντλήθηκε. Γιατί αν στη φιλελεύθερη Ευρώπη σκέφτονται ότι ο τρόπος να επιλύσεις το πρόβλημα ενός τμήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι να γδύσεις τους καταθέτες, δικούς σου και ξένους, και να επιστρατεύσεις πόρους ρωσικών εταιρειών, Ρώσων πολιτών για να κλείσεις τις τρύπες, που δημιουργείς, τότε δεν υπάρχει λόγος να μιλάμε πλέον για το νεοφιλελευθερισμό.