Ο Μιχαήλ Φίχτενγκολτς βρίσκει χρόνο να γράφει στήλες σε περιοδικό της Μόσχας, να προΐσταται του τμήματος προοπτικού προγραμματισμού του θεάτρου Μπαλσόι και να οργανώνει κονσέρτα στη Φιλαρμονική της Μόσχας. Και όλα αυτά χωρίς συμβιβασμούς στην ποιότητα του έργου του. Αποκαλεί τον εαυτό του παραγωγό και λέει ότι κατά τη διάρκεια της υλοποίησης των σχεδίων του είναι έτοιμος να ασχοληθεί με τα πλέον απρόσμενα πράγματα.

Ως προς την κλασική μουσική η έννοια «μουσικός παραγωγός» τέθηκε σε χρήση στη Ρωσία σχετικά πρόσφατα. Σήμερα σε αυτήν την «αγορά» δραστηριοποιούνται διάφορα πρακτορεία, τα οποία συνδέονται συχνότερα με τα ονόματα διάσημων μουσικών. Αλλά να που οι «μεμονωμένοι παραγωγοί», οι οποίοι συλλέγουν ειδικά τους εκτελεστές για κάθε συναυλία, είναι λίγοι. Ο Μιχαήλ Φίχτενγκολτς διάλεξε την όπερα ως κύριο πεδίο της εργασίας του:

Από την παιδική ηλικία λατρεύω τον ήχο της ανθρώπινης φωνής. Για μένα υπάρχει εδώ κάτι το μυστηριώδες: ένας συνηθισμένος άνθρωπος φυλάσσει μέσα του ένα εργαλείο, που κανείς δεν βλέπει. Ο ίδιος ο ήχος της ανθρώπινης φωνής είναι για μένα ένα είδος θαύματος. Αυτές οι φωνές μας αναγκάζουν να βιώνουμε μια ολόκληρη γκάμα από συναισθήματα. Έχω διατηρήσει για το θέμα αυτό λίγη από την παιδική μου αντιμετώπιση, αλλά είμαι μάλιστα και χαρούμενος, που αυτό δεν αλλάζει. Αν κάποτε βαρεθώ από αυτό που κάνω, θα σημαίνει μόνο ένα: ότι πρέπει να ψάξω για άλλη δουλειά.

Ο Φίχτενγκολτς ακολούθησε το δύσκολο δρόμο. Για τις συναυλίες επιλέγει παγκόσμια αριστουργήματα της κλασικής όπερας, που σπάνια εκτελούνται. Εντελώς πρόσφατα στη Μόσχα εκτελέστηκε η όπερα «Ηρακλής» του Χέντελ, που αποτέλεσε μια ιδιόμορφη ρωσική πρεμιέρα με καθυστέρηση μεγαλύτερη από δυόμισι αιώνες. Για την πραγματοποίηση της συναυλίας ήρθαν στη Μόσχα περίφημοι καλλιτέχνες από διάφορες χώρες, μεταξύ των οποίων ο Βρετανός μαέστρος Κρίστοφερ Μουλντς και η Σουηδέζα μέτζο-σοπράνο Άνν Χάλενμπεργκ. Για να συγκεντρωθεί ένα επιτελείο αστέρων δεν είναι απλό: χρειάζονται και γνώσεις και προσωπικές επαφές, καθώς και ικανότητα να κινείς το ενδιαφέρον και να πείθεις.

Ο Φίχτενγκολτς ως διοργανωτής συναυλιών δεν έχει λόγο να παραπονείται για κενές θέσεις στις αίθουσες συναυλιών. Όμως ο παραγωγός προβληματίζεται από ένα άλλο γεγονός: το σύγχρονο κοινό, ακόμη και αυτό, που έρχεται για να ακούσει κλασική μουσική μεταβάλλεται όχι προς το καλύτερο. Ο Μιχαήλ πιστεύει ότι οι άνθρωποι έχουν ξεμάθει να είναι προσεκτικοί:

- Οι αντιλήψεις για το ρωσικό κοινό, που ενδιαφέρεται για την κλασική μουσική και γνωρίζει πολλά γι’ αυτήν είναι ήδη ένας μύθος. Ιδιαίτερα αυτό ισχύει στις μεγάλες πόλεις, σε μικρότερο βαθμό στην Αγία Πετρούπολη και σε μεγαλύτερο στη Μόσχα. Η κλασική μουσική και το μπαλέτο απαιτούν ένα πολύ σημαντικό πράγμα, το οποίο τώρα συχνά δεν μπορούμε να το διαθέσουμε στον εαυτό μας: τη συγκέντρωση, την προσοχή, ακόμη και την πνευματική προσπάθεια.