Στις συμμορίες των Σομαλών πειρατών οι έφηβοι συμμετέχουν στην κατάληψη πλοίων και την αρπαγή ομήρων. Όλα αυτά είναι στοιχεία μιας γενικής τάσης, όπου η βία γίνεται συνήθεια από την παιδική ηλικία.

Τούρκοι ψυχολόγοι ετοίμασαν μια έκθεση με βάση τα αποτελέσματα της μελέτης του ψυχισμού των παιδιών των Σύρων προσφύγων. Η έκθεση μεταξύ άλλων περιέχει πληροφορίες, που προκαλούν σοκ, ότι κατά τη διάρκεια του συριακού εμφυλίου πολέμου, παιδιά και νέοι όλο και πιο ενεργά εμπλέκονται στις εχθροπραξίες.

Αλλά αν στη Συρία τα παιδιά εντάσσονται στους ένοπλους σχηματισμούς συχνότερα λόγω εξαναγκασμού, οι Σομαλοί έφηβοι γίνονται πειρατές κυρίως οικειοθελώς. Πιστεύεται ότι οι ανήλικοι έφηβοι αποτελούν το 25 – 30 % των πειρατικών συμμοριών. Η συμμετοχή στην «υπόθεση» τους εξασφαλίζει όχι μόνο ένα αρκετά καλό εισόδημα, αλλά και μια αξιοζήλευτη στις περιοχές αυτές κοινωνική θέση.

Στη βάση της παιδικής και εφηβικής επιθετικότητας, την οποία τώρα αντιμετωπίζουμε, βρίσκεται η φυσιολογική ιδέα της προστασίας του οίκου μας, της προστασίας της εστίας, εκτιμά ο εμπειρογνώμονας του Ινστιτούτου Αφρικής Αντρέι Τόκαρεφ. Σε όλες τις εποχές τα αγόρια ανατρέφονταν να είναι θαρραλέα. Το βασικό είναι να μην αναπτύσσεται και να μην ενθαρρύνεται η βαναυσότητα, επεσήμανε σε συνέντευξή του στη «Φωνή της Ρωσίας»:

Και εδώ είναι πρωτίστως σημαντικός ο ρόλος των γονέων, του σχολείου και σε τελική ανάλυση της κοινωνίας. Και όταν δεν υπάρχουν αυτά, ειδικά στις χώρες εκείνες, όπου διεξάγονται εχθροπραξίες και τα παιδιά αντικρίζουν τη βία, εφόσον δεν καταδικάζετε από τους μεγαλύτερους, τότε γίνεται συνήθεια.

Η ανάπτυξη της αποκαλούμενης παιδικής πειρατείας μετεξελίσσεται σε σοβαρό πρόβλημα. Τα παιδιά στρατολογούνται στις πειρατικές συμμορίες στο Νίγηρα, την Υεμένη, την Ακτή Ελεφαντοστού και τη Γουινέα. Η εξόντωση ή ο αφοπλισμός των πειρατικών ομάδων είναι δυνατός, αλλά το πιο δύσκολο είναι να σχεδιαστεί μηχανισμός καταπολέμησης αυτού του φαινομένου συνολικά και να προσελκυστούν σε αυτόν ειδικότερα τα παιδιά, διαπιστώνει ο εμπειρογνώμονας σε θέματα ναυτικού δικαίου Βασίλι Γκουτσουλιάκ. Σε συνέντευξή του στη «Φωνή της Ρωσίας» είπε:

Πολύ συχνά οι αρχηγοί των πειρατών, κατανοώντας ότι τα παιδιά είναι ουσιαστικά αδύνατο να κληθούν να λογοδοτήσουν, υπολογίζοντας την ηλικία τους, χρησιμοποιούν εφήβους σε παρόμοιες δραστηριότητες. Είναι σαφές ότι οι νόμοι, που ισχύουν σε πολιτισμένες χώρες εδώ είναι ανίσχυροι και οι πειρατές στην πραγματικότητα κρύβονται πίσω από αυτούς.

Στην πραγματικότητα τα παιδιά χρησιμοποιούνταν σε διάφορες συγκρούσεις, εξεγέρσεις και επαναστάσεις όλων των εποχών. Ιδιαίτερα διαδεδομένο χαρακτήρα απέκτησε το φαινόμενο αυτό στον εικοστό αιώνα. Το πιο αποκρουστικό παράδειγμα ήταν το παράδειγμα των «Κόκκινων Χμερ» στην Καμπότζη, οι οποίοι υπέβαλαν στα παιδιά το μίσος στους εχθρούς του καθεστώτος του Πολ Ποτ, γι’ αυτό και τα παιδιά υπηρετούσαν στο στρατό, επέβλεπαν τους εργαζόμενους στις φυτείες, βασάνιζαν και εκτελούσαν κρατουμένους.

Με ποιον τρόπο θα αποτραπεί αυτό το φαινόμενο στο εξής, κανείς δεν το γνωρίζει, αφού τα παιδιά εξαρτώνται πλήρως από τους ενήλικες, οι οποίοι συχνά αδυνατούν να συνεννοηθούν ο ένας με τον άλλον.