Κατεβάστε ηχητικό αρχείο - Download

Για πρώτη φορά στην ιστορία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ο ποντίφικας πήρε ως παπικό του όνομα το όνομα Φραγκίσκος. Ο παραλληλισμός με τον Αγίο Φραγκίσκο της Ασίζης, ιδρυτή του τάγματος των «γκρίζων αδελφών» έχει μεγάλη σημασία για την κατανόηση της ουσίας του τι συμβαίνει στην καθολική Εκκλησία. Οι Φραγκισκανοί πρέσβευαν την τέλεια φτώχεια για την οποία, εξάλλου, κατηγορούνταν συχνά για αίρεση, επειδή έβλεπαν στη συμπεριφορά τους αισχρό υπαινιγμό για την απληστία της Κουρείας. Παρόλα αυτά το κήρυγμα αυτό έβρισκε κατανόηση ανάμεσα στους απλούς ανθρώπους οι οποίοι έβλεπαν την φτώχεια τους και τη ζωή πολυτελείας των επισκόπων που προπαγανδίζουν την υπομονή.

Ο Φραγκίσκος είναι ο απόστολος της φτώχειας, και οι ιδέες του δεν είναι για τους σύγχρονους Ευρωπαίους, οι οποίοι από καιρό και σταθερά έχουν εδραιωθεί στην κορυφή της καταναλωτικής κοινωνίας. Οι εκκλήσεις προς αυτούς για αυτοσυγκράτηση σήμερα θα ήταν απλώς αδιανόητες. Έτσι, λοιπόν, η Εκκλησία θα πρέπει να επικεντρωθεί σε άλλο ακροατήριο. Σε σχέση με αυτό ο Φιόντορ Λουκιάνοφ, αρχισυντάκτης του περιοδικού «Η Ρωσία στην Παγκόσμια Πολιτική» είπε:

- Από πολιτική άποψη, το πιο ενδιαφέρον είναι η εμφάνιση του Πάπα από την Νέα ΄Ηπειρο. Είχαν ειπωθεί πολλά ότι ήρθε η ώρα να βγουν έξω από τα περιθώρια της παραδοσιακής ηπείρου, επειδή το βασικό ποίμνιο δεν βρίσκεται στην Ευρώπη. Το επίκεντρο της παγκόσμιας πολιτικής μετατοπίζεται από την Ευρώπη σε άλλες ηπείρους. Η ενίσχυση του κύρους της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας (η οποία είναι ο παγκόσμιος θεσμός) απαιτούσε την προσέλκυση της Λατινικής Αμερικής, όπου ζούν οι περισσότεροι καθολικοί.

Σήμερα η Καθολική Εκκλησία στην Ευρώπη χάνει καταφανώς τις θέσεις της, γεγονός που ωθεί το Βατικανό να αναζητά νέους ορίζοντες. Ίσως η Νότια Αμερική είναι η τελευταία του ευκαιρία, επειδή εκεί η πίστη εξακολουθεί να ζει στις ανθρώπινες ψυχές και δεν έχει μετατραπεί σε ένα τετριμμένο πολιτιστικό ρεφρέν και κάποιο φόρο τιμής στους προγόνους.

Στον παπικό θρόνο εκλέχτηκε άνθρωπος, που διακρίνεται για μια εξαιρετική προσωπική του σεμνότητα και ιδιαίτερη προσοχή για την τύχη των απλών ανθρώπων και ιδιαίτερα των φτωχών. Μάλιστα, παρά την ευρεία διάδοση στη Λατινική Αμερική της «θεολογίας της απελευθέρωσης», ο Φραγκίσκος ακολουθεί τις παραδοσιακές, αν όχι συντηρητικές, αντιλήψεις. Είναι ακριβώς εκείνο που χρειάζεται σήμερα στον καθολικισμό. Είναι εκείνο το νέο ρεύμα και εκείνη η ελπίδα, που θα επιτρέψει στην Εκκλησία να διατηρήσει το κύρος της, χωρίς να παραμελήσει την ηθικο-αιθητική της βάση. Πολλοί εμπειρογνώμονες βλέπουν την εκλογή του Μπεργκόλιο ως «επαναστατική» απόφαση του Βατικανού, η οποία από την άποψη της ιστορικής προοπτικής θα ασκήσει πολύ μεγάλη επίδραση στην κοινωνική και πολιτική ζωή.