Η ιστορική ζωγραφική είναι ένα είδος κάποτε δημοφιλές, στο οποίο όμως δεν καταφεύγουν συχνά οι Ρώσοι καλλιτέχνες τις τελευταίες δεκαετίες. Αυτό είναι απολύτως κατανοητό: η εργασία για έναν ιστορικό πίνακα είναι πολύ χρονοβόρα και εκτός από την εύλογη δεξιότητα απαιτεί εκτεταμένες γνώσεις στους πλέον διαφορετικούς τομείς. «Η αναβίωση του παρελθόντος είναι πεπρωμένο εξαιρετικά λίγων», έγραφε στις αρχές του 20ού αιώνα ο διάσημος κριτικός και ιστορικός τέχνης Aλεξάντρ Μπενουά.

Στους καλλιτέχνες Ιβάν και Ντμίτρι Κοβαλένκο η αναβίωση αυτή έγινε δυνατή: το έργο τους δεν είναι απλώς η εικονογράφηση ιστορικών σελίδων του ρωσικού κράτους, αλλά κατόρθωσαν να αναπλάσουν λεπτομερώς την ατμόσφαιρα, στην οποία κυλούσε η ζωή των προγόνων και πραγματοποιούνταν καθοριστικά για τη χώρα γεγονότα.

«Στα έργα των δύο καλλιτεχνών, του πατέρα και γιου Κοβαλένκο, υπάρχει μια αρκετά ασυνήθιστη ερμηνεία της ιστορίας της Ρωσίας. Επέλεξαν 26 εντελώς διαφορετικές σκηνές, από τη Βάπτιση των Ρος έως την παραίτηση του Νικολάου Β΄ και τις μετέφεραν σε μεγάλα ζωγραφικά έργα υδατογραφίας», είπε σε συνέντευξή της στη «Φωνή της Ρωσίας» η επιμελήτρια της έκθεσης Αναστασία Σίσκινα

Η εργασία γι’ αυτές τις συνθέσεις διήρκεσε περισσότερο από μια δεκαετία. Ως εκ τούτου προέκυψαν πίνακες, οι οποίοι διακρίνονται για την εξαιρετική τους ακρίβεια στην απόδοση του ιστορικού υλικού, την αναλυτική επεξεργασία των λεπτομερειών των εσωτερικών χώρων, των στολών και ολόκληρης της ατμόσφαιρας της εποχής, που απεικονίζεται, την προσοχή στις αποχρώσεις και το βάθος. Χάρη σε αυτήν την προσέγγιση επιτυγχάνεται μια εκπληκτική ακρίβεια των ιστορικών σκηνών.

«Εκτός όλων των άλλων, πρόκειται για μια λαμπρή μελέτη της ιστορίας της ρωσικής ενδυμασίας. Κατά τη διάρκεια της εργασίας τους για τους πίνακες, οι καλλιτέχνες επισκέπτονταν λαογραφικά μουσεία και βιβλιοθήκες. Πέραν των ιστορικών πινάκων, στην έκθεση παρουσιάζονται σχέδια ενδυμασίας, τόσο στρατιωτικής όσο και κοσμικής», επεσήμανε η Αναστασία Σίσκινα.

Η έκθεση αποδείχθηκε ενδιαφέρουσα και ενημερωτική, μπορεί κάλλιστα να λειτουργήσει ως ένα ιδιότυπο εποπτικό μέσο για τη ρωσική ιστορία. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλούν τα λεπτομερή σχέδια των όπλων των Ρώσων στρατιωτών: διαφόρων πανοπλιών, όπως και «ψυχρών» ή πυροβόλων όπλων.