Κατεβάστε ηχητικό αρχείο - Download

Η νέα κυβέρνηση ήδη έχει εξασφαλίσει την υποστήριξη της Βουλής και άρχισε το έργο της. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η κοινωνία πρέπει να αναπνεύσει με ανακούφιση και να αρχίσει την προετοιμασία για τις γιορτές της Πρωτοχρονιάς, όμως διαβάζοντας τον ρουμανικό Τύπο, δεν είναι δύσκολο να προσέξεις ότι η κοινωνία είναι απογοητευμένη. Οι οπαδοί του Προέδρου δεν ξεχνούν την προσβολή και λυπούνται για το ότι αυτός αναγκάστηκε να αποδεχτεί να γίνει πρωθυπουργός ο κύριος εχθρός του. Οι αντίπαλοι του Προέδρου ήδη έχουν προλάβει να απογοητευτούν για το νέο πρωθυπουργό και να τον κατηγορήσουν για «οπορτουνισμό», αναποφασιστικότητα και ακόμη και για προδοσία των συμφερόντων των εκλογέων.

Από τη Σοσιαλφιλελεύθερη Ένωση, που έχει πάρει πάνω από το 60% των ψήφων στις βουλευτικές εκλογές, περίμεναν ρεβάνς. Μετά τον εξαναγκασμό του επίσημου Βουκουρεστίου από μέρους της Ουάσιγκτον και των Βρυξελλών να κηρύξει άκυρα τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος για την παραίτηση του Τραϊάν Μπασέσκου, οι οπαδοί της αντιπολίτευσης ήθελαν να αποκατασταθεί σε ένα βαθμό κάποια ομοίωση της εθνικής αξιοπρέπειας. Υπέρ της ψήφισαν οι ίδιοι εκλογείς, οι οποίοι το καλοκαίρι είχαν ψηφίσει υπέρ της παραίτησης του Μπασέσκου και θεωρούσαν ότι η νίκη της Σοσιαλφιλελεύθερης Ένωσης είναι ο καλύτερος τρόπος να εκδικηθούν τον Πρόεδρο για το ότι οι ψήφοι τους στο δημοψήφισμα είχαν ακυρωθεί με έξωθεν υπαγόρευση.

Η κύρια ίντριγκα συνίστατο στο αν θα αποδεχτεί ο Πρόεδρος να διορίσει πρωθυπουργό τον ηγέτη της αντιπολίτευσης. Από την άποψη του συνασπισμού που νίκησε στις εκλογές, το Σύνταγμα της Ρουμανίας υποχρέωνε τον Πρόεδρο να το κάνει αυτό, ωστόσο οι υποστηριχτές του Προέδρου ερμήνευαν διαφορετικά τον βασικό νόμο. Η αντιπολίτευση υποσχέθηκε να υποβάλει και πάλι τον Πρόεδρο στη διαδικασία μομφής, αν δεν αναγνωρίσει την ήττα του και δεν διορίσει πρωθυπουργό τον ηγέτη της. Τα πράγματα έδειχναν ότι ο Μπασέσκου θα αναγκαστεί να συνθηκολογήσει, όμως και πάλι επέμβηκε η Δύση.

Ο Πρέσβης των ΗΠΑ στο Βουκουρέστι Μαρκ Γκιτενστέιν πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στον ηγέτη της αντιπολίτευσης. Το θέμα των συνομιλιών έμεινε μυστικό, όμως τα αποτελέσματα της επίσκεψης έγιναν εμφανή χωρίς καθυστέρηση – την επόμενη ημέρα οι ηγέτες της νικήτριας των εκλογών Σοσιαλφιλελεύθερης Ένωσης αποδέχτηκαν την πρόταση για άτυπη συνάντηση με τον Πρόεδρο. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε τη νύχτα σε αυστηρότατη μυστικότητα στο Προεδρικό Μέγαρο.

Σ΄ αυτή τη συνάντηση ο Πρόεδρος και ο μελλοντικός πρωθυπουργός υπόγραψαν τη λεγόμενη «Πράξη για συνύπαρξη». Αυτό το έγγραφο περιορίζει σημαντικά τις δυνατότητες της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού, ο δε Τραϊάν Μπασέσκου παίρνει εγγυήσεις για το απαραβίαστο του πολιτικού συστήματος, το οποίο έχει οικοδομήσει κατά τη διάρκεια των δυο προεδρικών του θητειών. Ουσιαστικά ο Βίκτωρ Πόντα αρνήθηκε να προβεί σε οποιεσδήποτε προσπάθειες επίδρασης στην εξωτερική πολιτική της χώρας, σε μεταρρύθμιση του συστήματος δικαιοσύνης και των υπηρεσιών επιβολής του νόμου, καθώς και οποιαδήποτε κριτική του Προέδρου. Είναι αδύνατο να πιστέψει κανείς ότι ο ηγέτης του συνασπισμού, ο οποίος στις εκλογές πήρε πάνω από το 60% των ψήφων, μπορούσε εθελούσια να δεσμεύσει τον εαυτό του και τους συναδέλφους του στην κυβέρνηση με τέτοιες υποσχέσεις. Η «Πράξη για συνύπαρξη» μοιάζει περισσότερο με την «Πράξη για τη συνθηκολόγηση», που υπογράφτηκε υπό την πίεση της Δύσης. Πολλοί από τους δημοσιογράφους που συμπαθούν τη Σοσιαλφιλελεύθερη Ένωση, χαρακτήρισαν τις αποφάσεις του Πόντα ως «λάθος» και στα κοινωνικά δίκτυα οι εκλογείς βάφτισαν αυτό το έγγραφο ως «Πράξη προδοσίας».

Πιθανότατα, παρά τον τυπικό τερματισμό της πολιτικής κρίσης, το 2012 θα μείνει στην ιστορία της Ρουμανίας σαν έτος, κατά τη διάρκεια του οποίου μια αποικιακή κυβέρνηση αντικαταστάθηκε από άλλη. Παρά την επιτυχία της αμερικανικής διπλωματίας, αυτή η αλλαγή δεν μπορεί να θεωρείται επιτυχής. Εξαιτίας των ωμών επεμβάσεων της Δύσης στην εσωτερική πολιτική και την υποστήριξη, που έχει παρασχεθεί στον μη δημοφιλή Πρόεδρο, σημαντικός αριθμός εκλογέων άρχισε να τρέφει ισχυρά αντιδυτικά αισθήματα, η υλοποίηση των οποίων στον πολιτικό τομέα αποτελεί απλώς ζήτημα χρόνου.