Κατεβάστε ηχητικό αρχείο - Download

Ο Ντμίτρι Μπελιάνουσκιν σε συνέντευξή του στο ΡΣ «Η Φωνή της Ρωσίας» διηγήθηκε πώς εργάστηκε με τους σύγχρονους συνθέτες, και γιατί επέλεξε ακριβώς το μουσικό θέατρο.

Για τον πρόσφατο απόφοιτο της Ρωσικής Ακαδημίας Θεατρικής Τέχνης Θεάτρου Ντμίτρι Μπελιάνουσκιν η εν λόγω παράσταση στάθηκε το πρώτο του μεγάλο έργο. Είχε σαν καθήκον του να ανεβάσει παράσταση σε σύγχρονη μουσική, την οποία το κοινό αντιλαμβάνεται παραδοσιακά με μεγάλη δυσκολία. Στον Ντμίτρι πρότειναν τις συνθέσεις δυό μουσικοσυνθέτριων – τα «Τραγούδια κοντά στο πηγάδι» της Ελέν Λάνγκερ (Ellen Langer) και τους «Τυφλούς» της Βαλέριας Αουερμπάχ (Lera Auerbach). Και οι δύο τους από καιρό ζουν εκτός της Ρωσίας, εργάζονται εντατικά και συνθέτουν κυρίως με παραγγελία γνωστών ερμηνευτών μουσικής. Ο Ντμίτρι Μπελιάνουσκιν είπε ότι καταπιάστηκε με αυτό το αρκετά δύσκολο υλικό με μεγάλο ενθουσιαμό:

- Επειδή είναι σύγχρονες συνθέτριες, που η μουσική τους δεν είναι καλά γνωστή και ιδιαίτερα στη Ρωσία έπρεπα να παρουσιάσω αυτή την ιστορία έτσι ώστε να γίνει κατανοητή ακόμα και στο παιδί. Έκπληξη στο κοινό δεν προκαλείται μόνο με το γδύσιμο κάποιου ηθοποιού στη σκηνή, είτε με την εμφάνηση της τουαλέτας, αλλά με την ιδιομορφία του στυλ, της εικόνας ή κάποιας ιδέας.

Ενώ η σύνθεση της Αουερμπάχ ήταν προσχεδιασμένη από την ίδια την συνθέτρια ως όπερα, τα «Τραγούδια κοντά στο πηγάδι» της Λάνγκερ ωστόσο είναι στην ουσία φωνητική σύνθεση, που αποφασίστηκε να σκηνοθετηθεί. Η Ελέν Λάγκερ είπε ότι ο Ντμίτρι της πρότεινε να αλλάξει την ακολουθία ορισμένων νούμερων, ξεχωρίζοντας την δραματική γραμμή και πρόσφερε με αυτό τον τρόπο τη συμβολή του στη δημιουργία της σύνθεσης. Στην παράσταση συμμετέχουν και νέοι τραγουδιστές, από τους οποίους ο Ντμίτρι απαίτησε να δείξουν και κάτι άλλο εκτός από την ωδική τέχνη.

- Για μένα ήταν σημαντικό ο καλλιτέχνης να μπορεί να τραγουδά και να κινείται ταυτόχρονα στη σκηνή. Συμβαίνουν κάποτε παράλογες περιπτώσεις, όταν ο καλλιτέχνης, που έχει καλή φωνή, λέει ότι δεν μπορεί να γυρίσει το κεφάλι του, επειδή εκείνη την στιγμή τραγουδά. Παίρνοντας υπόψη αυτό το γεγονός απαιτούσα από τους καλλιτέχνες να ξαπλώνουν, να σέρνονται στα τέσσερα και να κάνουν ό,τι θέλουν στη σκηνή τραγουδώντας ταυτόχρονα.

Ο Ντμίτρι Μπελιάνουσκιν δεν εργάζεται μόνο στο μουσικό θέατρο Στανισλάφσκι και Νεμιρότβιτς-Ντάντσενκο. Έχει ανεβάσει μια παράσταση στη σκηνή της πόλης Βορόνεζ. Στο εγγύς μέλλον σχεδιάζει να εργαστεί σε μια άλλη επαρχία. Τον ενδιαφέρει να συνεργάζεται με σύγχρονους καλλιτέχνες και να ασχολείται με την ερμηνεία των κλασικών έργων. Παρά την αρνητική αντίδραση του ρωσικού κοινού στις ασυνήθιστες και ιδιόμορφες ερμηνείες των γνωστών έργων, ο νέος σκηνοθέτης είναι αποφασισμένος και πρόθυμος να πειραματιστεί:

- Ο σύγχρονος θεατής, όταν πηγαίνει στο θέατρο πρέπει να καταλάβει ότι πηγαίνει σε κάποιο συγκεκριμένο σκηνόθετη. Ο σκηνοθέτης δε, είτε το θέλουν είτε όχι οι κριτικοί, ως καλλιτέχνης γίνεται συνδημιουργός του έργου και αυτό είναι πραγματικότητα. Ίσως, κάποια στιγμή η κατάσταση αυτή μπορεί να αλλάξει και όλοι θα πουν ότι βαρέθηκαν και θα ζητήσουν: «Δώστε μας άμεση επαφή!»